Aliens vs Predator Review

, Δευτέρα 1 Μάρτιος 2010 0  

Το χειρότερο πράγμα των reviews είναι πραγματικά ο πρόλογος. Πρέπει να γράψεις ένα κάρο φανφαριές. Πρέπει ρε παιδί μου από κάπου να ξεκινήσεις. Μπορείς να μιλήσεις για το ιστορικό της εκάστοτε εταιρείας, για το background του παιχνιδιού, τη ανάπτυξή του, ειδικά αν πέρασε από χίλια και δύο κύματα και ένα κάρο άσχετα πράγματα. Και τί τον νοιάζει τον αναγνώστη το ιστορικό της Rebellion πχ; Το review θα το διαβάσει κάποιος για να δει αν το παιχνίδι που τον ενδιαφέρει είναι καλό. Από εδώ και πέρα λοιπόν, πρώτα θα σας λύνω αυτή την απορία (για να πάτε ντε να το αγοράσετε χωρίς να χρονοτριβείτε). Στην περίπτωσή μας, το νέο Aliens vs Predator είναι πάρα πολύ καλό, αλλά υποφέρει από προβλήματα που λίαν συντόμως θα διορθωθούν.

Το σενάριο είναι όσο πιο απλό γίνεται κι είναι παρόμοιο με το αντίστοιχο της ομώνυμης ταινίας. Η εταιρεία του Charles Bishop Weyland πειραματίζεται και εξετάζει εξονυχιστικά τα Aliens. Την στιγμή που ο Bishop ανοίγει τις πόρτες μιας αρχαίας πυραμίδας, τα πράγματα πάνε κατά διαόλου. Aliens δραπετεύουν, Predators έρχονται από το διάστημα και οι marines, που βρίσκονται στην μέση της αιώνιας διαμάχης των δύο εξωγήινων ειδών, προσπαθούν να επιβιώσουν. Και μέσα σε όλα αυτά, ο Weyland προσπαθεί να εκμεταλλευτεί την σφαγή αυτή προς όφελός του. Μια χαρά!

Ο τεχνικός τομέας του AvP κυμαίνεται σε αρεστά επίπεδα. Δεν έχουμε να κάνουμε με γραφικά που θα σας αφήσουν άφωνους, σίγουρα όμως δεν πρόκειται να σας απογοητεύσουν. Τα μοντέλα των χαρακτήρων είναι λεπτομερέστατα και οι ακρωτηριασμοί είναι εκπληκτικοί (όχι, δεν είμαι ψυχάκιας). Το level design αμφιταλαντεύεται. Από την μια έχουμε πανέμορφα εσωτερικά περιβάλλοντα, με τις σκιές να δημιουργούν μια μουντή, κλειστοφοβική ατμόσφαιρα. Από την άλλη, τα εξωτερικά περιβάλλοντα είναι λιτά και κακοσχεδιασμένα. Ειδικά τα “jungle levels” του Predator είναι απογοητευτικά. Την κατάσταση προσπαθούν να σώσουν ανεπιτυχώς μερικά sunrays και τα soft particles. Η μηχανή φαίνεται ικανή να κουμαντάρει επίπεδα μεγάλης εκτάσεως, οπότε το φταίξιμο πέφτει αποκλειστικά και μόνο στους level designers. Και όπως είναι αυτονόητο, θα δείτε αρκετές υφές μέτριας ανάλυσης, σήμα κατατεθέν άλλωστε των περισσοτέρων multiplatform τίτλων. Τέλος, το anti-aliasing υποστηρίζεται μονάχα στις DX11 κάρτες γραφικών. Νόμιζα ότι το DX10 θα διόρθωνε τα προβλήματα ασυμβατότητας που είχαμε με το FSAA, right; Αλλά, ξέχασα… στον βωμό του marketing πολλά πράγματα αλλάζουν!

Πατριώτη τι γίνεται; Δεν σε βλέπω καλά!

Σε αντίθεση με τα γραφικά, ο ήχος κυμαίνεται σε υψηλά επίπεδα. Αυθεντικά και αυτούσια έχουν μεταφερθεί όλα τα ηχητικά εφέ, από τα ουρλιαχτά των Αliens, του motion tracker και των ριπών του pulse rifle των πεζοναυτών, μέχρι και τον χαρακτηριστικό ήχο του lazer gun ή της αυτοκαταστροφής του Predator. Οι οπαδοί των δύο franchises θα μείνουν, αν μη τι άλλο, ικανοποιημένοι. Το voice acting είναι πετυχημένο και η μουσική συμβάλει στην δημιουργία μιας σχετικά σκοτεινής ατμόσφαιρας. Άξια αναφοράς είναι και τα φανταστικά περιβαλλοντικά εφέ, σήμα κατατεθέν της σειράς άλλωστε!

Όπως είναι αυτονόητο, υπάρχουν τρία κεντρικά campaigns και το MP μέρος. Υπάρχουν αρκετές διαφορές μεταξύ των campaigns, αφού όπως και να το κάνουμε οι ιδιότητες και το οπλοστάσιο του Predator δεν έχουν καμία σχέση με το αντίστοιχο των πεζοναυτών. Είναι σχεδόν σίγουρο επίσης ότι δεν θα βρείτε ευχάριστα και τα τρία campaigns. Κάποια θα σας αρέσουν περισσότερο και κάποια λιγότερο.

Το campaign των πεζοναυτών θα έλεγα ότι αποτελεί τον κύριο κορμό της κεντρικής ιστορίας και θυμίζει όσα FPS έχετε παίξει στο παρελθόν. Ο πεζοναύτης συνεχώς νιώθει ότι είναι κυνηγημένος, πράγμα που γίνεται αντιληπτό από τα σκοτεινά επίπεδα και την έξυπνη χρήση των ηχητικών εφέ που ενίοτε θα σας αποσπάσουν την προσοχή. Ακόμα κι ο ανιχνευτής κίνησης συμβάλει στην ανατριχιαστική ατμόσφαιρα. Βέβαια όλα αυτά αλλάζουν τροπή όταν εμφανίζονται τα αναρίθμητα Αliens. Η Rebellion κατάφερε να μεταφέρει το κλίμα της ταινίας Aliens, όπου η αγωνία κορυφώνεται μέχρι να συναντήσετε τα πρώτα φρικιά κι από εκεί και πέρα ξεκινάει η σφαγή. Σύμμαχοί σας στην άνιση μάχη με τους εξωγήινους είναι όλα τα όπλα που είχαμε θαυμάσει στην μεγάλη οθόνη, όπως το smartgun, το pulse rifle, το φλογοβόλο και το ‘δυνατό’ shotgun.

Κι εδώ αγαπητές μου μαγείρισσες, βλέπουμε πως να καθαρίζετε τα κεφαλάκια πριν τα σουβλίσετε.

Το campaign του Predator είναι ιδανικό για τους λάτρεις του stealth και της τακτικής. Στην διάθεσή σας έχετε τα κλασικά όπλα, όπως τον δίσκο, τις νάρκες, το lazer και το speargun. Εκτός από αυτά, ο Predator μπορεί να γίνεται αόρατος, έχει τρία είδη όρασης και μπορεί να πηδάει μακρινές αποστάσεις. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, μπορεί να αποσπάει την προσοχή των ανθρώπων με διάφορες φωνές και διαθέτει το νέο melee σύστημα μάχης. Στο χέρι σας είναι λοιπόν το πώς θα εξοντώσετε τους αντιπάλους σας. Θα πλησιάσετε και θα τους ξεκοιλιάσετε ενώ είστε αόρατος; Θα αρκεστείτε σε ύπουλες τακτικές από μακριά με το lazer gun; Θα κάνετε combo kill με τον δίσκο; Όπως μπορείτε να δείτε, η Rebellion σας δίνει τα απαραίτητα εργαλεία για να γίνεται ένας… κυνηγός!

Το δε campaign του Alien συνοψίζεται σε μία μόνο λέξη: “ταχύτητα”. Τρεχάτε ποδαράκια μου και βούρια να σκαρφαλώσουμε τους τοίχους. Είναι τόσο ξέφρενη η ταχύτητα του που… μετά το ποπ, δεν έχει στοπ. Το Αlien πέρα από την εντυπωσιακή του ταχύτητα, που θα σας χρειαστεί αφενός για να ξεφύγετε από δύσκολες καταστάσεις, αφετέρου για να πλησιάσετε γρήγορα και ύπουλα κάποιον αντίπαλο, διαθέτει μονάχα melee επιθέσεις. Επίσης, μπορεί εύκολα να κρυφτεί σε σκοτεινά μέρη και διακρίνει όλους τους αντιπάλους του χωρίς καμία δυσκολία (ναι ακόμα και τους αόρατους Predators). Γρήγορες και θανάσιμες επιθέσεις από έξυπνες θέσεις, αυτό θα πρέπει να έχετε στο μυαλό σας.

Τώρα που μίλησα για το melee σύστημα μάχης, αξίζει να το δούμε λίγο αναλυτικότερα προτού περάσουμε στο multiplayer μέρος. Ο Predator και το Alien διαθέτουν δύο melee επιθέσεις, την ελαφριά και την δυνατή (ο marine διαθέτει μονάχα block και ελαφριά επίθεση). Κρατώντας πατημένα τα δύο πλήκτρα της επίθεσης, αμύνεστε (κοινώς κάνετε block). Οι μόνες επιθέσεις που μπορείτε να αποκρούσετε είναι οι ελαφριές, οπότε αν δείτε κάποιον αντίπαλο να ετοιμάζεται για μια δυνατή επίθεση, καλά θα κάνετε να του ορμήσετε εσείς πρώτοι με μια ελαφριά. Ένα σύστημα lock-αρίσματος δηλώνει παρόν με την ονομασία Focus mode, ενώ αν ζαλίσετε τους αντιπάλους σας ή τους πλησιάσετε χωρίς να σας καταλάβουν από πίσω, μπορείτε να τους σκοτώσετε με μερικούς άκρως εντυπωσιακούς τρόπους (τα λεγόμενα trophy kills).

Μιαουυυυυυ!

Το ζουμί του AvP είναι αν μη τι άλλο το Multiplayer μέρος κι εδώ εμφανίζεται το μεγαλύτερο ψεγάδι το οποίο αναμένεται να διορθωθεί σύντομα. Ποιο είναι αυτό; Η απουσία των dedicated servers. Όταν βλέπετε να ζητάμε dedicated servers, υπάρχει λόγος. Δεν είναι καπρίτσιο. Το lag λοιπόν στο AvP πάει σύννεφο. Το 70% της online εμπειρίας μου ήταν γεμάτη lag, πράγμα που από ένα σημείο και μετά καταντάει εκνευριστικό. Ευτυχώς, η ενσωμάτωση των dedicated servers θα γίνει σύντομα, καθώς η όλη διαδικασία βρίσκεται πλέον στο testing phase.

Αν εξαιρέσουμε το lag, το multiplayer μέρος είναι εκπληκτικό. Υπάρχουν επτά διαθέσιμα είδη παιχνιδιού. Το κλασικό deathmatch, το mixed species team deathmatch όπου δύο ομάδες πολεμούν μεταξύ τους, με τον καθένα να επιλέγει οποιονδήποτε χαρακτήρα θέλει. Το species team deathmatch όπως φαίνεται κι από την ονομασία του τοποθετεί και τα τρία είδη σε μια πίστα. Predators εναντίον Aliens εναντίον πεζοναυτών. Πραγματικά πρόκειται για ένα εκπληκτικό είδος που ανεβάζει κατακόρυφα την αδρεναλίνη και την διασκέδαση. Στο Infestation όλοι οι συμμετέχοντες είναι πεζοναύτες και επιλέγεται τυχαία ένας που μετατρέπεται σε Alien. Σκοπός του είναι να σκοτώσει τους marines και όποιος πεθαίνει, μετατρέπεται κι αυτός σε Alien. Το αντίθετο (από την σκοπιά του Predator) είναι το Predator Hunt, όπου επιλέγεται στην τύχη ένας παίκτης να είναι ο Predator. Προσοχή μονάχα γιατί σε αντίθεση με το Infestation, αν πεθάνει ο Predator τελειώνει και ο γύρος.

Υπάρχουν δύο ακόμα είδη παιχνιδιού, το Domination και το Survivor. Στο πρώτο καλείστε να φέρετε υπό την κατοχή σας συγκεκριμένα σημεία ελέγχου τα οποία σας χαρίζουν πόντους. Η πρώτη ομάδα που θα φτάσει τους 100 κερδίζει. Στο δεύτερο είδος, μια ομάδα τεσσάρων παικτών καλείται να επιβιώσει από τις ορθές των Aliens. Και καλή χρονιά που λέμε!

Τα sunrays και τα bloom effects δεν μπορούν να κρύψουν το μέτριο level design.

Κλείνω την κριτική δηλώνοντας ότι το AvP είναι το ιδανικό παιχνίδι για τους οπαδούς των δύο franchises. Το single player μέρος είναι καλό αλλά δεν φτάνει σε τίποτα την online εμπειρία και με τα επτά διαθέσιμα είδη παιχνιδιού σε αυτήν, φαίνεται προς τα πού είναι επικεντρωμένος ο τίτλος. Δυστυχώς στην παρούσα φάση η έλλειψη των dedicated servers ζημιώνει την εικόνα του τίτλου, αλλά η Rebellion ετοιμάζεται να τους ενσωματώσει. Όταν γίνουν διαθέσιμοι οι εν λόγω servers, θα αξίζει και με το παραπάνω η αγορά του AvP. Για την ώρα όμως, αν δεν είστε οπαδοί του είδους μπορείτε να το προσπεράσετε. Αν από την άλλη το όνειρό σας είναι να βρεθείτε στην θέση του Predator ή του Alien μην τον σκέφτεστε καν… αγοράστε το!

+ Ατμοσφαιρικό
+ Τρία διαφορετικά είδη, τρεις διαφορετικοί τρόποι παιχνιδιού
+ Πολλά multiplayer modes
+ Εκπληκτικό ηχητικό μέρος
+ Ενδιαφέρον melee σύστημα μάχης
+ Χαμηλές απαιτήσεις

- Γραφικά που αν και δεν απογοητεύουν, δεν εντυπωσιάζουν
- Lag lag lag lag lag lag laaaaaaaaaaag
- Σενάριο της πλάκας (καλά, δεν περιμέναμε και τίποτα διαφορετικό εδώ που τα λέμε)
- FSAA μονάχα στο DX11 mode (καταραμένο marketing)
- Μικρής χρονικής διάρκειας το κάθε campaign, πράγμα που θα δυσαρεστήσει τους οπαδούς των single player παιχνιδιών

BΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 8.0

Πλατφόρμα: PC (Xbox 360, PS3)
Έκδοση: Sega
Ανάπτυξη: Rebellion
Διάθεση: Zegetron
Είδος: Action FPS
Παίκτες: 18
Επίσημο Site: http://www.sega.com/avp
Ημερομηνία Kυκλοφορίας: 19/2/2010
PEGI: 18