Alice: Madness Returns Review

, Τρίτη 28 Ιούνιος 2011 0  

To American McGee's Alice μας εξέπληξε ευχάριστα πριν 10 σχεδόν χρόνια με την μακάβρια προσέγγιση των βιβλίων του James Caroll. Αγαπητοί συν-τρόφιμοι αυτού του ασύλου, ώρα να δούμε όλοι μαζί σε group therapy, αν η συνέχεια, το Alice: Madness Returns, καλύπτει ικανοποιητικά το τουρ στην κατεστραμμένη και ψυχανώμαλη Χώρα των Θαυμάτων.

Η ιστρία λίγο πολύ είναι γνωστή. Αρκετά χρόνια μετά τα βιβλία του Caroll, η Αλίκη χάνει την οικογένειά της σε μια ξαφνική πυρκαγιά στο σπίτι της. Η ίδια σώζεται και υποφέρει απο ένα σύνδρομο τύψεως που έχουν πολλοί επιζώντες απο πολύνεκρες τραγωδίες. Αυτό την διαλύει, όπως διαλύει και το όμορφο φανταστικό καταφύγιό της: Την Χώρα των Θαυμάτων. Αυτά στο πρώτο παιχνίδι. Έχοντας ήδη σώσει την Χώρα των Θαυμάτων μια φορά - πράγμα που της έδωσε εξιτήριο απο το άσυλο στο οποίο την είχαν κλείσει, αφού έσωσε τον εαυτό της απο την απόλυτη τρέλα - πλέον μένει σε ένα σπίτι ενός γιατρού που φιλοξενεί παιδάκια με διάφορες τραυματικές εμπειρίες.

Η ίδια έχει ακόμα αρκετά προβλήματα να την βουρλίζουν. Η Χώρα των Θαυμάτων αρρωσταίνει βίαια, αφού δεν είναι πια το καταφύγιο που είχε φτιάξει. Ακόμα χειρότερα, η Alice γνωρίζει το βίαιο πρόσωπο του πραγματικού κόσμου, και έτσι βυθίζεται στην παράνοια ακόμα περισσότερο. Μέσα σε όλα αυτά, έρχεται να προστεθεί και το σύνδρομο που αναφέραμε, που την ωθεί στο να ψάξει στις μνήμες της τι προκάλεσε την πυρκαγιά που στάθηκε η αιτία να χάσει τους γονείς και την αδελφή της.

Αλίκη εναντίον τραπουλόχαρτου. Μαντέψτε ποιος κερδίζει.

Ας περάσουμε όμως στο ίδιο το παιχνίδι. Σε μεγάλο βαθμό, το Alice: Madness Returns είναι ένα 3D platformer. Τον περισσότερο χρόνο λοιπόν θπηδάτε από αντικείμενο σε αντικείμενο. Η Alice αυτήν την φορά είναι εφοδιασμένη με ένα ειδικό μηχανισμό αλμάτων που την κάνει να πέφτει μαλακά και να κάνει πολλαπλά άλματα, ώστε να φτάνετε απομακρυσμένα σημεία. Στις περισσότερες περιπτώσεις, το platforming λειτουργεί καλά, ενώ υπάρχουν αρκετά σημεία που θα σας καταπλήξουν με την ευφυή σχεδίαση. Όμως υπάρχουν και αρκετά “σκούρα” σημεία σε αυτόν τον τομέα. Το ένα πρόβλημα λοιπόν είναι η κάμερα. Όπως όλα τα 3D platformers, έτσι και το Alice: Madness Returns υποφέρει απο τις άβολες γωνίες που επιλέγει η κάμερα, πράγμα που θα σας οδηγήσει σε πολλούς άδικους θανάτους. Δεύτερον, το προβληματικό clipping. Παρατήρησα πολύ συχνά το φαινόμενο να αιωρούμαι πάνω απο μια πλατφόρμα για αρκετό χρονικό διάστημα, επειδή το παιχνίδι δεν έχει αποφασίσει αν τελικά την έφτασε ο παίκτης ή όχι. Μην αφήνετε όμως αυτά τα προβλήματα να σας αποσπάσουν την προσοχή. Το platforming δουλεύει ικανοποιητικότατα και σίγουρα οι περισσότεροι θα το απολαύσετε.

Έπειτα είναι οι μάχες, που είναι και αυτές πολύ διασκεδαστικές. Καλείστε να χρησιμοποιήσετε όλο το οπλοστάσιο της Αλίκης (απο το κλασικό Vorpal Blade μέχρι την τσαγιέρα-εκτοξευτήρα βομβών και τον τρίφτη πιπεριού-πυροβόλο) σε διάφορους συνδυασμούς, αφού κάθε εχθρός έχει τις δικές του αδυναμίες. Για παράδειγμα, είναι πολύ συχνό φαινόμενο να πολεμάτε στο ίδιο σημείο τα Eyepots (τσαγερά με γιγάντια μάτια και πόδια) και Drifting Ruins σε μεγάλο αριθμό. Τα μεν Eyepots πρέπει πρώτα να τα πιπερώσετε στο μάτι πριν τα περιλάβετε με το μαχαίρι, ενώ τα Drifting Ruins πρέπει απλά να τα δείρετε γρήγορα και αποτελεσματικά. Επειδή όλοι αυτοί οι εχθροί (και άλλοι τόσοι) έχουν διαφορετικό τρόπο αντιμετώπισης και αποφυγής, θα πρέπει να είστε προσεκτικοί και εφευρετικοί στις μάχες, ώστε να μην καταλήξετε να παίζετε όλη την περιοχή ξανά ως τιμωρία για την αποτυχία σας. Αφού φάτε λάχανο όλα τα κακόβουλα όντα της Χώρας των Θαυμάτων, μαζεύετε δόντια με τα οποία αναβαθμίζετε τα όπλα σας. Τα δόντια, φυσικά, μπορείτε να τα μαζέψετε από τις πίστες όπου είναι διάσπαρτα, και καταστρέφοντας κουτιά και δοχεία που θα βρείτε στο ντεκόρ.

Ήρθατε να δείτε το βρακάκι μου; Την πατήσατε! Δεν φοράω βρακάκι!

Ολα καλά μέχρι εδώ. Έχουμε βασικά ενα αξιοπρεπές platformer με ωραίες μάχες. Όμως από εδώ και πέρα ξεκινάνε τα σημαντικά προβλήματα. Πρώτα απ' όλα τα κεφάλαια, τα οποία κρατάνε βασανιστικά πολύ και αργούν να δώσουν στον παίκτη κάτι καινούριο, πράγμα που κάνει το παιχνίδι να παρουσιάζει σοβαρή κοιλιά σχεδόν απ' την αρχή. Τα σκηνικά παραμένουν ίδια για πολύ ώρα. Όσο ιδιοφυΐα να είναι κάποιος σχεδιαστής, δεν μπορεί να κρατάει το platforming φρέσκο για πολύ ώρα σε ένα και μόνο σημείο του παιχνιδιού. Για να κρατήσουν το ενδιαφέρον του παίκτη, οι developers έριξαν μέσα μερικά puzzles και mini-games, κάποια εκ των οποίων ειναι αρκετά όμορφα (όπως το σημείο που παίζετε σε 2D), και άλλα αρκετά βαρετά, όπως οι επαναλαμβανόμενοι sliding γρίφοι που καλείστε αφενός να βρείτε τα κομμάτια και αφετέρου να τους λύσετε με συγκεκριμένα βήματα. Μερικοί απο αυτούς μάλιστα έχουν τόσο έντονο το στοιχείο της αγγαρείας, που μπορείτε να μην τους λύσετε καθόλου, χωρίς να χάσετε κάτι ιδιαίτερο. Δίνεται η εντύπωση ότι δεν πρόλαβαν να τελειοποιήσουν τον τίτλο.

Προς μεγάλη μου απογοήτευση, τα γραφικά πάσχουν απο την ίδια “αρρώστια”. Είτε ο χρόνος που είχαν δεν ήταν αρκετός, είτε είχαν σοβαρά προβλήματα με την Unreal Engine που χρησιμοποιείται. Κι όλα αυτά, ενώ το artwork είναι φανταστικό. Όταν λέω φανταστικό, εννοώ “τσίμπα την σκόνη του McGee, Tim Burton”. Δυστυχώς, η μηχανή γραφικών δεν βοηθάει καθόλου. Οι υφές στα περιβάλλοντα είναι πραγματικά για γέλια. Σε μερικές περιοχές μάλιστα μοιάζουν λες και δεν άλλαξαν απο την beta έκδοση του παιχνιδιού. Το πρόβλημα οξύνεται περισσότερο, όταν σε κάποια σημεία - στον πραγματικό κόσμο της Αλίκης συγκεκριμένα - το παιχνίδι σας ενθαρρύνει να εξετάσετε τις περιοχές από κοντά σε προοπτική πρώτου προσώπου, και διαπιστώνετε ότι οι υφές είναι απλά άσχημες.

Μέσα σ' όλα τα υπόλοιπα, υπάρχουν διάφορα γραφικά σφάλματα, όπως αόρατοι τοίχοι, γραφικά που εξαφανίζονται χωρίς λόγο, ενώ πάρα πολύ συχνά οι υφές - ή έστω αυτή η θολούρα - αργούν να φορτώσουν, δίνοντας την εντύπωση ότι κάτι πήγε τραγικά λάθος. Τέλος, να αναφέρω την έλλειψη animation σε αρκετά κομμάτια του παιχνιδιού. Η Alice όταν κάνει περιστροφή 180 μοιρών, το μοντέλο της απλά γυρνάει λες και εξαφανίζεται και εμφανίζεται σε διαφορετική θέση. Μερικοί χαρακτήρες απλά αναπνέουν ή κινούνται υπερβολικά αφύσικα.

Tο γατί-τζόκερ επανέρχεται.

Από την άλλη, η ποιότητα του ήχου είναι κάτι που δεν περιγράφεται. Πρώτα απ' όλα οι ηθοποιοί είναι απίστευτα εκφραστικοί - από την πρωταγωνίστρια, μέχρι τους ψυχανωμαλιάρηδες κατοίκους της Χώρας των Θαυμάτων, όλοι ερμηνεύουν τους ρόλους άψογα. Η μουσική είναι ανατριχιαστική και ατμοσφαιρική. Ακόμα και στην αρχική οθόνη του παιχνιδιού, το μουσικό θέμα και το λογότυπο προκαλούν μια εκπληκτική αίσθηση.

Το Alice: Madness Returns με προβλημάτισε. Σίγουρα είναι ένας άξιος διάδοχος του πρώτου Alice, αλλά, όπως όλοι οι διάδοχοι τώρα τελευταία, δεν τα κάνει όλα σωστά. Τα γραφικά του προβλήματα, τα μικροσφάλματα και οι σχεδιαστικές επιλογές “της τελευταίας στιγμής”, κρατάνε πίσω ένα πακέτο που είναι όμορφο απο αρτιστικής άποψης, και καλό ως προς την ιστορία και το gameplay. Δεν ειναι κακό σαν παιχνίδι και έχει πάρα πολλές δυνατές στιγμές, άλλα μας κάνει να αναρωτιόμαστε: είναι στραβός ο γιαλός ή στραβά αρμενίζει η βιομηχανία;

+ Φοβερή ιστορία
+ Δημιουργική δουλειά στον τομέα του art style
+ Ικανοποιητικό σύστημα μάχης
+ Πολύ καλός ηχητικός τομέας
+ Αρκετα καλό level design...

- …που το αμαυρώνει το γεγονός οτι τα κεφάλαια κρατάνε πολύ
- Επαναλαμβανόμενο
- Προβλήματα clipping
- Γραφικά που υποφέρουν απο σφάλματα και χαμηλής ανάλυσης υφές
- Οι βαρετοί και επαναλαμβανόμενοι γρίφοι, κάποιοι ευτυχώς δεν είναι υποχρεωτικοί

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 7.0

Πλατφόρμα: Xbox 360 (review), PS3, PC
Έκδοση: EA
Ανάπτυξη: Spicy Horse
Διάθεση: EA Hellas
Είδος: Action adventure/platformer
Παίκτες: Single-player
Επίσημο Site: http://www.ea.com/alice
Ημερομηνία Kυκλοφορίας: 16/6/2011
PEGI: 18