Warriors: Legends of Troy Review

, Σάββατο 9 Απρίλιος 2011 0  

Δεν ξέρω για σας, αλλά ποτέ δεν με ενθουσίαζαν τα αρχαία κείμενα. Ίσως επειδή, δεν ξέρω... τα κάναμε στο σχολείο, και αυτόματα ό,τι κάνουμε στο σχολείο συνήθως έρχεται να μας στοιχείωνει για το υπόλοιπο της ζωής μας ως κάτι το ξενέρωτο και βαρετό. Ίσως επειδή έπρεπε να γράφουμε διαγωνίσματα γι'αυτά και έπρεπε να τα μαθαίνουμε με το ζόρι και για μένα ότι πρέπει να μάθω με το ζόρι λειτουργεί ανασταλτικά στο να θέλω να το μάθω... Ή απλά, το σχολείο να μην έχει μάθει τους σωστούς τρόπους να βάζει γνώσεις στα νεαρά μυαλά. Να, για παράδειγμα: τι ωραία που θα ήταν αν διδασκόμασταν την Ιλιάδα του Όμηρου σε μορφή video game; Τότε ίσως και να μας έμενε τίποτα!

Η Tecmo Koei προνόησε πριν από μας για μας, καθώς φαίνεται! Το Warriors: Legends of Troy αφηγείται την ιστορία της ιστορία του Τρωικού Πολέμου έτσι όπως ποτέ δεν την είχαμε ζήσει – ναι, συμπεριλαμβανομέης και της ταινίας Troy, της χολιγουντιανής υπερπαραγωγής με τον Brad Pitt και τον Orlando Bloom, αν και υπήρξε εμφανής επιρροή της ταινίας στην παραγωγή και την δημιουργία του τίτλου. Ποιο άλλο παιχνίδι όμως μας επιτρέπει να αναβιώσουμε αυτόν τον, στην κυριολεξία, επικό πόλεμο, μέσα από τα μάτια των Δαναών αλλά και των Τροών, ελέγχοντας την μοίρα των ηρώων του πολέμου ως άλλοι Ολύμπιοι Θεοί; Σωστά, κανένα!

Η ιστορία υποθέτω είναι γνωστή σε όλους σας, οπότε δεν θα μπω σε λεπτομέρεις. Το παιχνίδι, στο όλο στιλ, θυμίζει Dynasty Warriors, κάτι που δεν αποτελεί καθόλου έκπληξη αφού προέρχεται από την ίδια εταιρία, αν και με έντονη την γεύση δυτικής παραγωγής, αφού το studio εδρεύει στον Καναδά. Καλείστε να σφάξετε ορδές Τρωών αλλά και Ελλήνων στο πλευρό του Αχιλλέα, του Οδυσσέσα, του Αία αλλά και του Πάρη και του Έκτορα αντίστοιχα, μεταξύ άλλων.

Μην πέσετε στο σπάθι του Έκτορα... γιατί σας έσφαξε!

Όλα καλά μέχρι εδώ. Το περίεργο αρχίζει όταν, μέσα σε όλα, αρχίζουν μερικά πράγματα και θυμίζουν God of War. Εκτός από το να χρησιμοποιήσετε το σπαθί σας στο όνομα της Ωραίας Ελένης, θα το λερώσετε και με αίμα διάφορων μυθολογικών πλασμάτων αλλά και μερικών άλλων ηρώων, που προσωπικά δεν θυμάμαι να είχαν καμιά σχέση με τον Τρωικό Πολέμο! Μεταξύ τους ένας Κύκλωπας, ένα άγαλμα του Απόλλωνα το οποίο είναι... ζωντανό... τα υπόλοιπα σας τα φυλάω για έκπληξη! Μην φανταστείτε τίποτα φοβερά εξωφρενικό, πάντως. Σε γενικές γραμμές, το παιχνίδι ακολουθεί με σχετικό σεβασμό το πηγαίο υλικό και όταν υπάρχει κάποια παραφωνία αυτή φαίνεται να ακολουθεί το γενικότερο κλίμα του παιχνιδιού ούτως ή άλλως. Δεν νομίζω να μπορούσαμε να έχουμε, άλλωστε, την απαίτηση από έναν τίτλο στον οποίο σφάζουμε χιλιάδες να μην πάρει μερικές... εικαστικές ελευθερίες.

Μιλώντας περί σφαγής, ας μπούμε στο ζουμί του Legends of Troy. Οι χειρισμοί είναι σχετικά απλοί και τα combos έρχονται φυσικά μετά από λίγο. Κάθε μια από τις 21 πίστες του τίτλου είναι ουσιαστικά μια παραλλαγή του σεναρίου «σκοτώστε γρήγορα, αποτελεσματικά και θεαματικά!» Το θεαματικά ορίζεται από έναν μετρητή kleos (“δόξα” στα αρχαία) ο οποίος αυξάνεται όσο περισσότερο πετσοκόβετε χωρίς να χτυπηθείτε ή να σταματήσετε, και είναι ουσιαστικά το μέσον συναλλαγής του παιχνιδιού (με αυτό αγοράζετε αντικείμενα τα οποία ανεβάζουν την δύναμη των ηρώων). Οι εχθροί ποικίλουν: από απλούς μονόχιτους στρατιώτες μέχρι βαριά οπλισμένους «γίγαντες». Η στρατηγική όμως για να τους νικήσετε δεν διαφέρει και πολύ μεταξύ των διαφόρων ειδών αντιπάλων: αποφύγετε, αποκρούστε, quick attack-quick attack, stun, finish, πάμε στον επόμενο. Μερικές κινήσεις, όπως η απόκρουση, είναι τόσο δυνατές και μπορούν να σφάξουν τόσο κόσμο μαζί που θα βρεθείτε να τις κάνετε συνέχεια, ειδικά εναντίον δυνατότερων εχθρών.

Πρέπει να το παραδεχτούμε: this is cool.

Οπότε από πλευράς των μαχών, το παιχνίδι μπορεί να γίνει επαναλαμβανόμενο. Στην τελική, θα κάνετε το ίδιο πράγμα για 21 αποστολές, το μόνο που αλλάζει είναι το στρατόπεδο, ο ήρωας, τα περιβάλλοντα και ο βαθμός δυσκολίας των αντιπάλων. Όμως, ακόμα και τα ίδια τα περιβάλλοντα επαναλαμβάνονται. Είναι ζήτημα αν στις 21 αποστολές χρησιμοποιούνται πάνω από 6-7 περιοχές... Ο ήρωάς σας και οι κατα γενική ομολογία άχρηστοι συμπολεμιστές σας έχουν την ελευθερία να εξερευνήσουν αυτές τις περιοχές και να ανακαλύψουν δευτερεύοντα objectives και blessings για επιπλέον κλέος και προς χάρην 100% ολοκλήρωσης του παιχνιδιού. Μερικές φορές, μπορεί να νιώσετε ότι δεν αξίζει τον κόπο, εκτός κι αν θέλετε να εισπράξετε το αντίστοιχο gamerscore το οποίο το παιχνίδι προσφέρει σχετικά γενναιόδωρα. Δεν βοηθάει το γεγονός ότι τα περιβάλλοντα είναι μάλλον άνοστα και (επίσης) επαναλαμβανόμενα, χωρίς καμιά έκπληξη ή πραγματικό μυστικό να βρείτε, ακόμα κι αν οι παραγωγοί περιφανεύονται ότι βασίστηκαν σε «πραγματικά τοπία της περοχής της Τροίας». Τουλάχιστον, δεν υπάρχει ίχνος της περίφημης ομίχλης. Κάθε μέρα είναι καθαρή στην Φρυγία!

Αν τα γραφικά, πάντως, των ίδιων των επιπέδων δεν εντυπωσιάζουν, δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο και για τα cinematics πριν και μετά τις αποστολές. Τα εισαγωγικά βίντεο παρουσιάζουν σε στιλ ερυθρόμορφου αγγείου τις παράστασεις από την εξέλιξη του πολέμου, και τα pre-rendered videos όπως και η αφήγηση είναι καλά, προσφέρουν στην ατμόσφαιρα και στην πειστικότητα του τίτλου. Οι περισσότεροι ηθοποιοί δίνουν μια πειστική νότα στους χαρακτήρες στους οποίους προσφέρουν την φωνή τους, αν και δεν λείπουν τα κραυγαλέα λάθη, όπως πχ όταν ένας “elite guardian” έχει φωνή η οποία θα μπορούσε να ανήκει σε 15χρονο.

Από τα πιο ευχάριστα κομμάτια του παιχνιδιού είναι οι μονομαχίες.

Ας ξεχωρίσω μερικές στιγμές τις οποίες απόλαυσα. Οι μονομαχίες του παιχνιδιού είναι επικές και αφήνουν μια ωραία αίσθηση, αν και πολύ γελάω σε στιγμές όπου τα physics επιτρέπουν τους συνηθισμένους αστείους θανάτους. Ένιωσα τον τρόμο και την έκσταση του πολέμου όταν σκότωνα πρώτα τον αρχηγό μιας ομάδας στρατιωτών μπροστά στα μάτια τους κι έπειτα εκείνοι πισωπατούσαν και φώναζαν τρομαγμένοι, νιώθοντας ποια θα ήταν τα λογικά επακόλουθα. Μου άρεσε η απεικόνιση των ηρώων που είναι για μας τους Έλληνες αρκετά οικείοι, όπως ο Αχιλλέας ή ο Οδυσσέας. Ναι! Αλήθεια, σε ποιο άλλο παιχνίδι μπορείτε να κλωτσήσετε κώλους με τον Οδυσσέα;

Παρ'όλο που προσφέρει μια ενδιαφέρουσα οπτική στην Ιλιάδα και μπορεί να είναι διασκεδαστικό, παρ'όλο που προσφέρει αρκετά έξτρα, όπως challenges και πολλά unlockables, δεν είμαι σίγουρος ότι το Warriors: Legends of Troy αξίζει την αγορά. Αν μη τι άλλο, μου κέντρισε την περιέργεια για το τι έλεγε η «πραγματική» Ιλιάδα, μάλλον περιέργεια που υπήρχε ήδη εκεί και απλά κατευνάστηκε από το σχολικό σύστημα. Ίσως και αυτό να είναι το σημαντικότερο που μπορεί να προσφέρει αυτό το παιχνίδι, εκτός από το πολύ 10 ώρες ενασχόλησης.

+ Μια διαφορετική – και ενδιαφέρουσα – ματιά στον γνωστό Τρωικό Πόλεμο και από τα δύο στρατόπεδα
+ Ικανοποιητική σφαγή
+ Καλός χειρισμός
+ Ισορροπημένη δυσκολία
+ Όμορφη καλλιτεχνική κατεύθυνση και βίντεο

- Επαναλαμβανόμενο
- Τα περιβάλλοντα είναι φτωχά
- Το ζουμί του παιχνιδιού τελειώνει γρήγορα
- Αν δεν προσπαθούσε να γίνει GoW στην θέση του GoW...

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 6.5

Πλατφόρμα: Xbox 360 (review), PS3
Έκδοση: Tecmo Koei
Ανάπτυξη: Tecmo Koei
Διάθεση: CD Media
Είδος: Hack and slash
Παίκτες: Single-player
Επίσημο Site: http://www.troy-game.com/
Ημερομηνία Kυκλοφορίας: 18/3/2011
PEGI: 18