alt text

Όσοι είστε εκεί, στην “τρυφερή” ηλικία των 35 και άνω και είστε gamers, σίγουρα θα με νιώσετε και θα με καταλάβετε. Δεν λέω, είναι πολύ σπουδαίο να προχωράμε μπροστά. Επιβάλλεται να κοιτάμε μπροστά και να βελτιωνόμαστε σε όλους τους τομείς. Κάθε χρόνο μας συστήνονται νέες τεχνολογίες, νέες τεχνικές διασκέδασης, παντοδύναμες κάρτες γραφικών, εικονική πραγματικότητα. Το gaming έχει εξελιχθεί σε ένα θηρίο με οργανώσεις τεράστιων online πρωταθλημάτων και κολοσσιαίες εκδηλώσεις που το υμνούν σε ειδικά διαμορφωμένους “βωμούς” και προσελκύουν κάθε χρόνο εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτες. Αποτελεί πια μια τεράστια βιομηχανία που έχει απλώσει τα παρακλάδια της και σε άλλες μορφές τέχνης, έχοντας δημιουργήσει κόσμους που στέκονται επάξια πια μόνοι τους σαν τεράστιες αξιόπιστες πηγές εσόδων και διαφήμισης για τις βιομηχανίες. Τι είναι αυτό όμως που, κατά την ταπεινή μου άποψη, απουσιάζει κατά μεγάλο ποσοστό από τα σημερινά games, από όλον αυτό τον “πυρετό” των FPS, της απόδοσης, της διαμάχης “PC master race” εναντίον console gamers κλπ; Θα έλεγα η αθωότητα.

Η αθωότητα. H αθωότητα στα μάτια του παιδιού που είχε την τύχη να μπει πρώτη φορά σε ένα τεράστιο μαγαζί γεμάτο “ουφάδικα” και να συγκλονιστεί με το θέαμα. Κάποτε τα arcade μεσουρανούσαν και αποτελούσαν αποκούμπι για κάθε νεαρό-έφηβο που ήθελε να ξεχαστεί από τα μαθήματα, τα ερωτικά ζητήματα και το άγχος που τώρα φαντάζει γελοίο, αλλά τότε φάνταζε βουνό. Ποιος μπορεί να ξεχάσει το δέος, βλέποντας όλα τα arcade στοιβαγμένα στη σειρά, το ένα δίπλα στο άλλο, με το καθένα από αυτά να κρύβει μέσα του ένα διαφορετικό κόσμο, μια ξεχωριστή ιστορία να χαθείς και να απαγκιστρωθείς έστω και για λίγο από τα προβλήματα σου. Ποιος δεν θυμάται το Bubble Bobble, το Double Dragon, το Pac-Man και τόσα άλλα που, αν τα αναφέρω και τα αναπολήσω, θα μπορώ να γράφω μέχρι αύριο. Όλα αυτά τα παιχνίδια δεν απαιτούσαν 100 ευρώ για να παίξεις πχ το “Gold Edition” -όπως βαπτίζονται σήμερα οι τίτλοι- με έξτρα πίστες και χίλια δύο πράγματα που θα μπορούσαν να περιλαμβάνονται έτσι και αλλιώς εξαρχής στο παιχνίδι. Όχι, απαιτούσαν να κάτσεις αναπαυτικά στο τεράστιο arcade μαζί με το φιλαράκι σου και να διασκεδάσετε ατελείωτα με 20 δραχμές (ιστορικές εποχές).

Βέβαια, για να πούμε του στραβού το δίκιο, τα “μπιμπλίκια” ήταν ιδιαίτερα αδηφάγα. Αφού όμως το τάιζες με εικοσάρικα μέχρι να κορέσει την πείνα του και κατάφερνες να το δαμάσεις, όταν μάθαινες τις τακτικές του και τα κόλπα του, ήσουν ο κυρίαρχος. Θα θυμάστε οι παλιότεροι τις ουρές που κάναμε γύρω από ένα arcade για να παρακολουθήσουμε κάποιον “βετεράνο” να προχωράει ένα αγαπημένο παιχνίδι σε δυσθεώρητα και άγνωστα επίπεδα, τα επιφωνήματα χαράς όταν έβγαζε κάποιο boss, λύπης αν έχανε ή παρότρυνσης να ρίξει ένα ακόμα εικοσάρικο για να συνεχίσει μέχρι τον λυτρωτικό τερματισμό. Οι βετεράνοι ήταν οι ήρωες των ουφάδικων της περιοχής καθώς, με ένα και μόνο κέρμα μπορούσαν να παίζουν για ώρες (είχα κυριαρχήσει τότε σαν βετεράνος το King of Dragons και το Sunset Riders) και ταυτόχρονα να αποτελούν πηγή διασκέδασης, προσφέροντας θέαμα σε όλους τους απανταχού... άφραγκους που στήνονταν δίπλα να περάσουν ανέξοδα την ώρα.

Τhe King of Dragons και η επική οθόνη επιλογής ήρωα.

Τhe King of Dragons και η επική οθόνη επιλογής ήρωα.

Οι διπλές δε αναμετρήσεις, άφηναν εποχή και γίνονταν αντικείμενο συζήτησης για ημέρες στα προαύλια σχολείων ή στους ακάλυπτους της γειτονιάς. Γιατί τον είχες δίπλα σου τον άλλο, τον έσπρωχνες, τον συνέχαιρες και τον σιχτίριζες, μοιραζόσουν ακριβώς τα ίδια αγνά συναισθήματα χαράς και απόλαυσης όταν μαζί, πατώντας με μανία αυτά τα μεγάλα χορταστικά κουμπιά, καταφέρνατε να περάσετε ένα δύσκολο επίπεδο ή ένα ανίκητο boss με μόλις ένα εικοσάρικο (το χαρτζιλίκι τότε ήταν πολύτιμο). Όσο για το συνώνυμο του “ζω μες στην αλητεία” του Stan εκείνης της εποχής, αυτό ήταν η λεγόμενη “πετονιά”. Αν ήσουν ιδιαίτερα τολμηρός και εφευρετικός έφτιαχνες το ειδικά διαμορφωμένο συρματάκι όπου μπορούσες να ξεγελάσεις το arcade ότι έριξες στον κερματοδέκτη το κέρμα και μπορούσες να παίζεις ατελείωτες ώρες, εσύ και οι φίλοι σου.

Όσο αφορά τα γραφικά, δεν περιμέναμε αληθοφάνεια, ούτε μετρούσαμε τα... frames ένα προς ένα. Τότε μέναμε άναυδοι όταν βλέπαμε ότι στον χαρακτήρα μας υπήρχαν λεπτομέρειες στο πρόσωπο, μάτια, μύτη, τον ξεχωρίζαμε στη φαντασία μας σαν άνθρωπο και όχι σαν ακαθόριστη φιγούρα. Το θεωρούσαμε εξωπραγματικό. Εντυπωσιαζόμασταν όταν ο παίκτης, πέρα από τις βασικές κινήσεις του, είχε την λεγόμενη “προσευχή”, όπως την λέγαμε, όπου με ένα κουμπί καθάριζες όλη την οθόνη από τους εχθρούς σου. Με το αζημίωτο πάντα βέβαια γιατί το πονηρό μηχάνημα κάθε φορά που πατούσες το κουμπί της προσευχής, σου έριχνε μεγάλο ποσοστό της υγείας σου, με αποτέλεσμα η ρίψη κέρματος (ή πετονιάς) να είναι αναπόφευκτα συχνή. Πόσες φορές θαυμάσατε παρέα με τους φίλους σας τα γραφικά και το ξυλίκι του Punisher, του Cadillacs and Dinosaurs, του Captain Commando (και τόσων άλλων), τις πίστες τους και τα ευφάνταστα bosses. Όλα αυτά βέβαια σε ένα όχι και τόσο ιδανικό για παιδιά περιβάλλον, μέσα στην αποπνιχτική καπνίλα των τσιγάρων, την οχλοβοή και το άγρυπνο βλέμμα του ιδιοκτήτη του καταστήματος που είχαν πονηρευτεί και τσέκαρε για τυχόν “παραβάσεις”. Αλλά τότε δεν μας ένοιαζε τίποτα από αυτά.

Cadillacs and Dinosaurs. Για πολύ ξύλο.

Cadillacs and Dinosaurs. Για πολύ ξύλο.

Προς Θεού, δεν κατηγορώ το σύγχρονο gaming. Τουναντίον, έχει εξελιχθεί σε υπερθετικό βαθμό και μας προσφέρει τόνους διασκέδασης. Απλά νομίζω πως έχει χαθεί μια κάποια μαγεία και ίσως “έκπληξη” από τα παλιά. Είναι δύσκολο να μείνουμε έκπληκτοι πια σήμερα με κάποιο νέο παιχνίδι, κυρίως γιατί νιώθουμε ότι το πλήθος αυτών πατάνε σε μια δοκιμασμένη φόρμουλα που έχει δοκιμαστεί πολλάκις στο παρελθόν και απλώς μας προσφέρεται ξαναζεσταμένη με ανανεωμένα γραφικά. Θα απολαύσω το καινούριο GTA, το καινούριο FIFA, το καινούριο Αssassin's Creed αλλά... τα έπαιξα και τα είδα παλιότερα όλα αυτά ή κάποιους κλώνους τους, με λιγότερες ή περισσότερες διαφορές στις λεπτομέρειες. Όμως επί της ουσίας είναι όμοια στον πυρήνα τους. Αντίθετα, ήταν αυτή η τεράστια έκρηξη τότε που από το Pong και τις απλές γραμμές για γραφικά, βρεθήκαμε ξαφνικά στα ουφάδικα, σε ειδικά διαμορφωμένους χώρους-ναούς αφιερωμένους στη λατρεία του gaming με κάθε παιχνίδι να αποτελεί μια νέα ιδέα, κάτι φρέσκο που κανένας δεν είχε ξαναδεί ποτέ και δεν είχε ασχοληθεί. Υπήρχε ο παράγοντας του εντυπωσιασμού, που σε συνδυασμό με την παιδική ηλικία, ανύψωνε το κάθε arcade σε κάτι ιερό και αντικείμενο συζήτησης στις γειτονιές μαζί με το ποδόσφαιρο για κάθε έφηβο.

Δεν είναι τυχαία πιστεύω η έκρηξη (επανα)κυκλοφοριών retro κονσολών και παιχνιδιών που επικρατεί τα τελευταία χρόνια. Βλέπουμε μια τάση επιστροφής στα παλιά που έχει τεράστια απήχηση. Κάθε μία τέτοια παραγωγή αποκτά σχεδόν αυτόματα συλλεκτικό χαρακτήρα, καταλήγει να εξαντλείται σχεδόν αμέσως και να εκτοξεύεται σε δυσθεώρητες -γι αυτά που προσφέρει πάντα σε σχέση με τις τεχνολογικές εξελίξεις του σήμερα- τιμές. Αυτό σίγουρα δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο ως προς τις τάσεις που επικρατούν στον ψυχισμό του ενήλικου gaming κόσμου. Δείχνει ότι οι παίκτες δεν διψάνε (μόνο) για γραφικά, fps, multiplayer, standard-silver-gold editions και DLC. Διψάνε για αναμνήσεις, νοσταλγία, επιστροφή στο παρελθόν. Στην χαμένη αθωότητα.

  • tELeStic

    Εξαιρετικό άρθρο! Με συγκίνησες βρε!
    Αθάνατες εποχές με Street Fighter 2, Mortal Kombat, Cadillacs and Dinosaurs και τα αγαπημένα μου Dungeons and Dragons, Metal Slug και Pong!. Και όπως, γράφεις, όταν γινόσουν εξπέρ με ένα πεντακοσάρικο (την εποχή του κατοστάρικου λέμε τώρα) το τερμάτιζες άνετα.
    Και ποιος δε θυμάται βέβαια την εξαιρετική ελληνική πατάτα του νόμου για τα τυχερά παιχνίδια που εν μία νυκτί έκλεισε τα μπλιμπλίκια για εντελώς λάθος λόγους. Το ξαφνικό τέλος της αθωότητας.

    • ordinary man

      Εδώ οι ανίδεοι ψήφιζαν και κανείς δεν μίλησε.

      ΝΟΜΟΣ ΥΠ’ ΑΡΙΘ. 2206/1994
      https://www.e-nomothesia.gr/kat-paignia-kazino-internet-kafe/n-2206-1994.html

      Άρθρο 4

      Περιορισμοί και απαγορεύσεις, ποινικές κυρώσεις και καταργούμενες διατάξεις

      1. Απαγορεύεται σε κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο υπό οποιοδήποτε
      ιδιότητα, είτε έναντι ανταλλάγματος είτε όχι, μεμονωμένα ή σε συνεργασία
      με οποιοδήποτε άλλο, εκτός αν λάβει άδεια, σύμφωνα με τις διατάξεις του
      παρόντος νόμου, να πράττει ο,τιδήποτε από τα ακόλουθα:

      α) Να θέτει σε λειτουργία, διατηρεί ή εκθέτει προς διεξαγωγή παιχνιδιού
      οποιοδήποτε μέσο ή υλικό διεξαγωγής παιχνιδιού ή μηχάνημα με νομίσματα
      για την απόκτηση χρηματικού κέρδους.

      β) Να εισπράττει άμεσα ή έμμεσα οποιοδήποτε αμοιβή, αντάλλαγμα, ποσοστό ή
      μερίδιο των χρημάτων ή αντικειμένων που διακυβεύονται κατά τη διάρκεια
      παιχνιδιού ή κατά τη λειτουργία μέσου ή υλικού διεξαγωγής παιχνιδιού ή
      μηχανήματος με νομίσματα οποιουδήποτε είδους.
      [...]

  • doNotFeedtheZombies

    βετερανος στο sunset riders ε?μου χε φαει πενηνταρικα αυτο το παιχνιδι...ωραιο αρθρο john!

    • John-el

      είχα πάρει διδακτορικό στο να αποφεύγω τα μαχαίρια του Ινδιάνου Boss.....Ξέρεις εσύ...:)

  • alessan

    Πολυ ωραιο αρθρο! Ειδικα για οποιον ειναι οπως γραφεις απο 35 και πανω και εχει αναμνησεις απο εκεινη την εποχη και εχει ζησει την εξελιξη του αγαπημενου μας χομπυ 🙂 Oι πρωτες μου αναμνησεις ειναι με Atari 2600 με space invaders και εκεινο το ανεκδιηγητο box που παιζαμε με τον πατερα μου, amstrad με golden axe και double dragon (τοτε μου φαινονταν συγκλονιστικα τα γραφικα τους), pc με rick dangerous και απο "ουφαδικα" η πρωτη μου εμπειρια ηταν με ενα ποδοσφαιρακι που το εβλεπες απο πανω (δεν θυμαμαι καν πως λεγεται ή ποιο ηταν)! Μετα σιγα σιγα ηρθαν τα NES/Master System και ποσα λεφτα καψαμε σε παιχνιδια σαν το pacman, tetris, donkey kong και λιγο αργοτερα τις ατελειωτες ωρες με το Street Fighter!

    • John-el

      μιλάς μάλλον για το αξεπέραστο έπιπλο-arcade Tehkan World Cup!!
      https://www.youtube.com/watch?v=zQrI3gfa2os

      • alessan

        Αυτο πρεπει να ειναι ναι 🙂 Που ειχε τρελο τζαμι οπως κοιταγες την οθονη λες και φυλαγαν μεσα τους καρχαριες 🙂

    • ordinary man

      Στο ATARI 2600 ήταν παιχνιδάρα το River Raid https://www.youtube.com/watch?v=25wJq_FWfn8
      Έβαλα να παίξω τον προηγούμενο μήνα στο ps3 και μόνο που δεν έκλαψα

      • alessan

        Ναι μωρε γίγαντα! Τα εχω ξεχάσει πλέον κ δεν θυμάμαι πως τα λενε! Αγαπημένο που παίζαμε με τον αδερφό μου κ τον πατερα μου ηταν ενα που πυροβολαγες απο κάτω κ πέρναγαν αεροπλάνα απο πάνω!

  • tsakali

    Ωραίο άρθρο, αναπολήσαμε τα νιάτα μας (εμείς οι των 35+  )

    Η αθωότητα, όπως τη λες, εκείνης της εποχής πήγαζε και από το γεγονός ότι η τεχνολογία στον κλάδο του gaming προχωρούσε αλματωδώς; πολλά από τα νέα πράγματα στο διάστημα 1985-1995 ήταν πρωτάκουστα και άκρως εντυπωσιακά, καθώς δεν τα είχαμε ξαναδεί στη ζωή μας: το χρώμα στα videogames (ξεκινήσαμε από το πράσινο του Amstrad και το black & white του Gameboy), τις πρώτες φορητές κονσόλες, το Internet (δεν είχαμε Internet!), την εφεύρεση του CD (φαντάσου μικρά παιδιά ακόμη λένε "κασέτες" σαφώς επηρεασμένα από ακούσματα γονιών), ασύρματα controllers και πολλά ακόμη....

    Όχι ότι σήμερα δε συμβαίνουν αντίστοιχες καινοτομίες (βλ. 3D, VR κ.λπ.) απλώς το στοιχείο του εντυπωσιασμού έχει γίνει πιο δύσκολο πλεόν, πέρα από το περιεχόμενο των games)

    Αναπολούμε εκείνη την εποχή, όχι μόνο για ό,τι συνέβαινε μέσα στα ουφάδικα, αλλά και στα σαλόνια/δωμάτια των σπιτιών μας.
    Είναι δύσκολο να μην είσαι ρομαντικός με "εκείνο" το gaming. Είναι εύκολο να συγκινηθείς αν έχεις μεγαλώσει εκείνη την εποχή  

    p.s. αυτή η φωτό συνοψίζει για εμένα εκείνα τα ωραία και αθώα χρόνια.
    http://abload.de/img/adreampdo4w.jpg
    p.s.2. Και πάλι μπράβο, ωραίο κείμενο!

    • https://nakgames.wordpress.com/ Nickar82

      Και ένα ρούχο απλωμένο πάνω στο καλοριφέρ, να φαίνεται ότι είναι αναμμένο. 😀

  • Constantinos

    Αν μπορούσα να υπολογίσω πόσα 50ρικα είχα φάει στα Cadillacs and Dinosaurs, Double Dragon, Street Fighter, Golden Axe, Shinobi, Mega Man κλπ. θα έβαζα το κεφάλι κάτω από την άμμο. Χαχαχαχα.

    Πέρα από τη πλάκα, όμορφο κείμενο bro.

  • https://nakgames.wordpress.com/ Nickar82

    Στον κύκλο μου τα αποκαλούσαμε "ηλεκτρονικά". Πραγματικά σε αυτές τις αίθουσες έχω περάσει άπειρες ώρες και έχω τις καλύτερες αναμνήσεις. Δεν μπορώ να ξεχάσω με τίποτα την είσοδό μου σε μια τέτοια αίθουσα και να ακούγεται από το βάθος ο χαρακτηριστικός arcade ηλεκτρονικός θόρυβος, είτε ήταν η προσευχή του Σαϊνόμπι, είτε το "Round 1, Fight" του Street Fighter. Πως να ξεχάσω την κωλοφαρδία μου όταν μετά από διακοπή ρεύματος το Mortal Kombat ρυθμίστηκε για άπειρα credits κι έπαιζα με τις ώρες μέχρι που με πήρανε χαμπάρι! Απίστευτες κόντρες στο Street Fighter 2, το απλό, κι εγώ να κοκορεύομαι σαν να έκανα τρελό κατόρθωμα που δεν μπορούσε κανείς να με σηκώσει από την αριστερή πλευρά του μηχανήματος! Θυμάμαι Road Fighter, Double Dragon, Ninja Gaiden, Sunset Riders που υπερκαραγούσταρα μαγκιές με τις αγελάδες στην πρώτη πίστα, αλλά και τα "πονηρά" Gal's Panic, που δεν έπαιζα γιατί ήμουν χάλιας, αλλά πάντα έβλεπα τους εξπέρ να παίζουν για να πάρω μάτι και τσατιζόμουν γιατί παίζανε στρατηγικά και αργούσαν να μπούνε στο ζουμί! Και ύστερα ήρθαν Tekken, Virtua Striker κι εμείς να χαζεύουμε λες και βλέπαμε το Star Wars (η πιο εντυπωσιακή ταινία της εποχής). Αχ τι ωραίες εποχές... Να 'σαι καλά για το πολύ όμορφο άρθρο φίλε μου...

  • Fil_X

    Metal Slug,The Punisher,Cadillacs and Dyno,Bubble Bubble,Snow Bros,Killer Instinct,Mace the Dark Age,
    Ghosts n Goblins και πολλα αλλα μιλαμε για πολλα 20ρικα στην αρχη και 50λεπτα στην συνεχεια(πετονια για τους ποιο τολμηρούς)

    • ordinary man

      θυμάμαι που πήγα να το παίξω τολμηρός και δοκίμαζα την πετονιά στο pocket gal 2 (1989) https://www.youtube.com/watch?v=hBQ9VNpum8w όπου σε κάποια φάση γυρίζω πίσω και βλέπω τον Μήτσο (τον ιδιοκτήτη του μαγαζιού) να έρχεται κατά πάνω μου. Ακόμη θυμάμαι την κλωτσιά που έφαγα στον κώλο, πετάχτημα 2 μέτρα πάνω!
      Οπότε αυτή ήταν η πρώτη και τελευταία φορά που το έπαιξα τολμηρός.
      Εκεί σταθερός με 20ρικα, αργότερα 50ρικα, 100ρικα... είχε κι άλλο;
      Το τελευταίο που θυμάμαι ήταν το ΤΕΚΚΕΝ 3 κι ένα παιδί τον Γιώργο όπου έπαιρνε τον βλάκα τον Eddy με το καποέειρα (και πατούσε όλα τα κουμπιά) ενώ έγώ έπαιρνα Jin Kazama και τις έτρωγα(κι έτρωγα και τα λεφτά που μου έδινε ο πατέρας μου).
      Οπότε κι όταν έμαθα το ΤΕΚΚΕΝ 3 στο ps3 είχαν ήδη καταργηθεί και δεν κατάφερα ποτέ να πάρω την εκδίκησή μου.
      Εννοείται ότι σχεδόν όλα τα έχω στο ps3 και τα παίζω μέσω retroarch, παίζουμε με την γυναίκα μου wonder boy!
      Ευχαριστούμε για τις ωραίες αναμνήσεις.

  • Marioland

    Retro Mario approves! ❤️

  • Marios Ksidonas

    Τι λές τώρα!!!!Ατελείωτα καλοκαίρια...και δή για κάποιους που μεγαλώσαν σε χωριό τα arcade φαντάζανε δύο φορές ποιό εξωπραγματικά.Ποιός θα ξεχάσει το bubble bobble που περίμενες δύο φορές να έρθει η εισαγωγική οθόνη ,να κάνουμε τους συνδιασμους για να εμγανιστούν τα power up και original game ?Ποιος θα πάρει τα γράμματα για να πάρει "κανονάκι"?(Ο όρος "ζωή" ηρθε πολυ μετά)!!!Ηκατηγορία beat em up δεν υπήρχε στον χάρτη ...."Ρε συ φέρανε καινούριο ΚΑΡΑΤΕ!!!!"air contition ουτε κατα διανοια!!!Στις καρεκλες με την ψεφτοδερματίνη είχαν ιδρώσει πολλοί κόλοι με τούς επόμενουν να περιμένουν με τις άλλες καρεκλες ανα χείρας για να αλλάξουν θέση!Πρωτο διπλο παιχνιδι που τελειωσα CABAL!!!Χαραααααα!!!Φουσκες!!!!(PANG!!!) BUBBLEBOBBLE..... KOK KOK
    ***ελειψη γνωσης αγγλικων οι ελευθερες μεταφρασεις και προσωνυμια εδιναν και επαιρναν!!!
    Και φυσικα μοναδικα singe player .....WONDER BOY ,SHINOBI (νιντζα) GHOST N GOBLINS (νεκροθαφτης!)...και πολλα αλλα....ΟΥΦΦΦΦ RETROMELACHOLIA.........

  • NewSammo

    Ας μην ξεχάσουμε οτι εκείνη την εποχή τα arcades ήταν και τεχνολογικά πιο μπροστά απο τις κονσόλες.
    Στην γειτονιά μου μικρός στα 6 μου δηλαδή άνοιξαν ηλεκτρονικά(ο όρος της εποχής).
    Φίλος του πατέρα μου οπότε και πήγαινα ετσι για να χαζέυω και έπαιζα και το κατιτίς.
    Πρώτος έρωτας...Double Dragon στα 6.Μετά ήρθα πολλά...μα πάρα πολλά.
    Τέτοιο το κώλυμα που ετρεχα τον πατέρα μου στο μεγαλυτερο μαγαζί της πόλης που μεγάλωσα(Χανιά). Κάθε δεύτερη Κυριακή ή και Κάθε Κυριακή όταν τον εβρισκα μπόσικο. Φίλος του και αυτός οπότε αλώνιζα.
    Ήξερα τις θεσεις ολων των παιχνιδιων και στο μυαλό μου εφτιαχνα πρόγραμμα τι θα παίξω ωστε να τα δώ όλα πρώτα και μετά να πέσω με τα μούτρα σε όποιο μου έκατσε.

    Γενικά όπως λέει και ο συντάκτης στο όμορφο άρθρο του...ήθελε πόνο. Έπρεπε να έχεις εργατοώρες για να δείς τα παρακάτω. Κάθε φορά και μια καινούρια αρχή με στόχο να ξεπεράσεις το παιχνίδι και τον εαυτό σου.Πόσες ιστορίες...

    Για όσους θυμούνται τον καιρο με τον νομο για τα Φρουτάκια 2002? καπου εκεί ήταν(ήμουν φοιτητής και πήγαινα σε ηλεκτρονικά όπου εβρισκα στην περιοχή που ζούσα στην Πάτρα ως φοιτητής) τα παιχνίδια αυτά τα έλεγαν ΤΕΧΝΙΚΑ για να τα ξεχωρίζουν απο τα ΦρουτάκιαΑυτό κάτι λέει και για την δυσκολία τους και για το πως έπρεπε να τα αντιμετωπίσεις.
    Τελικά τα έφαγε όλα το σκότος τότε και ενώ τα Φρουτάκια είναι μαζί μας ακόμα τα Arcades όχι. Όχι όπως τότε.
    Τώρα τα έχουμε στα pc,στις κονσόλες, στις καμπίνες που έχουμε στο σαλόνι μας...για να θυμόμαστε ιστορίες και πίστες και τους πρώτους τερματισμούς(ο όρος ήταν το "μηδένισα¨).
    Μόλις γυρίσω σπίτι θα βάλω στο νανάκι(καμπίνες που φτιάχνονταν στην ελλάδα σε λίγο μικρότερο μέγεθος)
    να παίξω κάτι έτσι γιατι άντε....

  • Panzerfaust

    Mπράβο για τις υπέροχες αναμνήσεις που μας ξύπνησες, σε μια εποχή που τα παίζαμε σχεδόν όλα χωρίς να είμαστε επιλεκτικοί. Cadillacs and Dinosaurs και Punisher έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου αξέχαστα παιχνίδια.
    Αυτό που λες για τους βετεράνους είναι μεγάλη αλήθεια, θυμάμαι έναν τύπο στο καράβι να παίζει ένα Fighting (δεν θυμάμαι πιο ακριβώς το ΚοF νομίζω) κάναμε πηγαδάκι γύρω του και τον βλέπαμε να φτάνει στον τελευταίο μαχητή με ένα νόμισμα και οταν έχανε στον τελευταίο δεν έβαζε κέρμα για να τον αποτελειώσει αλλά το άρχιζε από την αρχή μέχρι να ξαναφτάσει στο τέλος.
    Αξέχαστες εποχές πραγματικά.

  • Agony

    Με πηγές τόσα χρόνια πίσω όταν με το κολητο μου κάναμε 6 χιλιόμετρα δρόμο με τα πόδια να παίξουμε Καντιλακς και δεινόσαυροι.
    Και μετά σε μεγαλύτερη ηλικία χάναμε τα καλοκαιρινά μπάνια για να παίξουμε Sensible soccer .

  • Agony

    Εντωμεταξύ πριν 2 μέρες είχα την κουβέντα για τον νόμο που έκλεισε τα ουφαδικα...που δεν είχαν σχέση με τα φρουτάκια. Και μου λέει ο φίλος Ναι καλά... Πλέον υπάρχουν νόμιμα φρουτάκια από τον ΟΠΑΠ... α κατάλαβα του λέω .

  • Kostas

    ******MAME 32******
    Ναι, αυτος ο μαγικος εξομοιωτης που οταν το πρωτοειδα μου επεσαν τα σαγονια (οπως ολων).
    Μα τα 1000 ηλεκτρονικαδικα αναφωνησα και εκτοτε περασαν 20 χρονια κοντα και ακομα η σχεση μας ειναι ζωντανη και ακατανικητη απο το χρονο. Καποιες φορες τον χανω και παλι τον ξαναβρισκω και τον ξανακατεβαζω, σε εκδοσεις των 3, των 10, το 30 gigabyte. Καποιες φορες τερματιζω για απειροστη φορα το shinobi η το wonderboy 2 (προσπαθοντας με αναποτελεσματικα gamepads να μασω εξηνταρες) και αλλες σκαλιζω να βρω το πιο παραξενο και σπανιο game που μου ειχε διαφυγει την εποχη που κυκλοφορουσαν στα μαγαζια. Περασαν χρονια για να εντοπισω ολα τα games που καποτε ταιζα στα μαγαζια αλλα νομιζω τα καταφερα καλα και τελικα ηταν πολλα μπορω να πω, ηταν πραγματικα ενα ταξιδι στο βαθος της μνημης μου. Καπου μεσα στα terabytes των δισκων μου υπαρχει σχεδον παντα μια ξεχασμενη lite εκδοση του MAME, αυτη με τις 500 σημαντικοτερες roms. Καποια στιγμη καλως εχοντων των πραγματων θα αποκτησω ενα αξιοπρεπες καμπινετ, με τους αυθραυστους μοχλους και τα πολυχρωμα κουμπια. Καλα θα ειναι να εχει και κερματοδεκτη και αν τα καταφερω θα τον κανω να δουλεψει οπως παλια με το κλασσικο 20αρικο. Μια πενταδα εικοσαρικα διπλα στα κουμπια και θα ειμαι ετοιμος. Θα στολιζει το δωματιο μου με τον τροπο που θα καταφερνε να το στολισει υπερηφανα και ενα πιανο με ουρα.
    Και θα ριξω για μια ακομα φορα κερμα στην κυρια Πακμαν για να κλεισει ενας κυκλος 30 χρονων! MAME 32 για παντα!!!!