alt text

Saints Row 4 Review

, 28/09/2013  

Δεν έχω ασχοληθεί με τους αρχικούς τίτλους Saints Row, αλλά από όσο γνωρίζω λίγες είναι οι ομοιότητες με τις δύο πιο πρόσφατες κυκλοφορίες. Μετά το Saints Row: The Third, που πήγε τη σειρά σε πιο “κάφρικα” και παλαβά μονοπάτια, το Saints Row 4 παίρνει την ίδια συνταγή και κάνει τη βλακεία επάγγελμα. Το πρόβλημα είναι ότι δεν παίρνει μόνο την ίδια συνταγή αλλά ανακυκλώνει και σχεδόν όλο το περιεχόμενο του The Third, καθώς αρχικά προοριζόταν για DLC του προκατόχου του.

Αν έχετε παίξει το Saints Row: The Third, θα σας έχει μείνει η ανάμνηση από την εκρηκτική εισαγωγή του. Το Saints Row 4 ξεκινάει πιο συμβατικά, με εσάς και την μωβ ομάδα σας να εισβάλετε σε μια στρατιωτική βάση της Μέσης Ανατολής. Τα πράγματα πάνε καλά με το ασταμάτητο πιστολίδι να εξελίσσεται χωρίς προβλήματα, μέχρι την στιγμή που ένας πύραυλος εκτοξεύεται με στόχο την Ουάσινγκτον. Ως ατρόμητος ηγέτης σκαρφαλώνετε πάνω στον πύραυλο για να τον εξουδετερώσετε. Αφού τα καταφέρετε, γλυτώνετε τον σίγουρο θάνατο από ελεύθερη πτώση αφού προσγειώνεστε στην περίοπτη πολυθρόνα του προέδρου τον ΗΠΑ. Με το σενάριο να προχωράει λίγα χρόνια μπροστά είστε πλέον πρόεδρος της Αμερικής και η συμμορία σας είναι πλέον η πολιτική σας ομάδα. Ως υπεύθυνο άτομο έχετε δημιουργήσει δεκάδες προβλήματα ηθικής και πολιτικής φύσης αλλά όλα μοιάζουν ασήμαντα πλέον καθώς ο πλανήτης δέχεται εισβολή από εξωγήινες στρατιές.

Μετά από μία ηρωική προσπάθεια να αντισταθείτε στους ξένους δυνάστες, χάνετε τη μάχη. Ξυπνάτε ξαφνικά μέσα σε μία χαριτωμένη πόλη των ΗΠΑ, έτοιμη να πιστέψει τα λεγόμενα μίας ραδιοφωνικής εκπομπής για εξωγήινη εισβολή! Σιγά σιγά όλα γύρω σας μπαίνουν σε μία σειρά και το παραμύθι καταρρέει. Είστε αιχμάλωτος του αρχηγού των εξωγήινων ο οποίος παίζει μαζί σας μέσα σε μία εικονική πραγματικότητα. Όσο προχωράει η ιστορία γίνεται όλο και πιο φευγάτη, με εσάς να προσπαθείτε να μαζέψετε την ομάδα σας και να σώσετε τον κόσμο. Ουσιαστικά πρόκειται για μία παρωδία που συνδυάζει την ταινία Matrix με τα παιχνίδια Mass Effect και παραδόξως, πέρα από το τέρμα βλαμμένο περιεχόμενο της, λειτουργεί αρκετά καλά! Στο μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού είστε μέσα στην εικονική πραγματικότητα και με την βοήθεια των φίλων σας προσπαθείτε να πάρετε τον ελέγχό της και να την καταστρέψετε. Υπάρχουν αρκετές αποστολές στον πραγματικό κόσμο, μέσα στα διαστημόπλοια, όπου μπορείτε να αλληλεπιδράσετε με την ομάδα σας και η διακωμώδηση του Mass Effect πέφτει βροχή. Αν δώσετε σημασία στην ιστορία και τις κεντρικές αποστολές θα βρείτε δεκάδες σεναριακές τρύπες και λάθη, αλλά είναι τόσο για τα πανηγύρια που δεν θα σας καεί καρφί.

Χάρη στις υπερδυνάμεις σας δεν θα δυσκολευτείτε με τους εξωγήινους εχθρούς.

Χάρη στις υπερδυνάμεις σας δεν θα δυσκολευτείτε με τους εξωγήινους εχθρούς.

Το gameplay έχει μερικά ευχάριστα χαρακτηριστικά και αρκετά δυσάρεστα. Κατά βάση το Saints Row 4 είναι το Saints Row: The Third με υπερδυνάμεις, που σας κάνουν να νομίζετε πως παίζετε με cheats. Μετά την αρκετά μεγάλη εισαγωγή έχετε στη διάθεση σας την ψηφιακή πόλη του Steelport για να σκορπίσετε την καταστροφή. Ότι θυμάστε από το The Third επιστρέφει στο 4, δεκάδες οχήματα για συλλέξετε και να βελτιώσετε, collectibles σε κάθε γωνιά, sidequests και minigames με το κιλό. Η φοβερή παραμετροποίηση σε κάθε όπλο και όχημα επιστρέφει ατόφια και παραμένει απολαυστική, ενώ φυσικά και μπορείτε να ντύσετε τον χαρακτήρα σας με ότι παλαβή στολή θέλετε. Οι συνδυασμοί είναι ξεκαρδιστικοί και σίγουρα θα περάσετε αρκετή ώρα μέχρι να καταλήξετε στο αγαπημένο σας συνολάκι. Βέβαια όλα αυτά τα συστήματα είναι ακριβώς ίδια με του The Third, οπότε δεν υπάρχει κάποια σημαντική βελτίωση που να το κάνει να ξεχωρίζει, εκτός αν μερικά νέα ρούχα και τα θεότρελα όπλα σας αρκούν.

Εδώ είναι το περίεργο της υπόθεσης. Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού κερδίζετε κάποιες υπερδυνάμεις, οι οποίες είναι τόσο ισχυρές που χαρακτηρίζουν ανούσια την ύπαρξη κάθε οχήματος και των περισσότερων όπλων. Οπότε είναι πολύ πιθανό να αγνοήσετε τελείως τα αυτοκίνητα και τα όπλα μετά από λίγο και να ασχοληθείτε με την βελτίωση των δυνάμεων αυτών. Οι δυνάμεις αυτές βελτιώνονται όσο ανεβαίνετε επίπεδα, κάνοντας αποστολές και μαζεύοντας clusters. Τα clusters είναι φωτεινά collectibles και πραγματικά υπάρχουν παντού στον χάρτη, οπότε δεν είναι δύσκολο να τα μαζέψετε. Αν έχετε παίξει το Prototype, οι δυνάμεις στο Saints Row 4 θα σας το θυμίσουν ακαριαία. Με το τρέξιμο πάνω σε κτίρια, τα άλματα πάνω από ουρανοξύστες και την πτήση, διασχίζετε την πόλη μέσα σε λίγα λεπτά, ενώ αν συναντήσετε αντίσταση μπορείτε με ευκολία να βάλετε φωτιά στους εχθρούς σας, να τους παγώσετε ή να τους εκσφενδονίσετε χτυπώντας το έδαφος. Μέχρι και τηλεκίνηση μπορείτε να αποκτήσετε ή να πέσετε σαν πυρηνική κεφαλή από ψηλά.

Το τρελό όπλο dubstep εν δράσει.

Το τρελό όπλο dubstep εν δράσει.

Ανάμεσα στις αποστολές στο Steelport, το παιχνίδι σας φέρνει πίσω στον πραγματικό κόσμο, μέσα στο κλεμμένο εξωγήινο μαχητικό σκάφος. Σε αυτό μπορείτε να ανταλλάξετε μερικές κουβέντες με την ομάδα σας ή να ανοίξετε νέα sidequests. Που και που υπάρχουν αποστολές απελευθέρωσης μελών της ομάδας σας από το μητρικό εξωγήινο σκάφος και αποστολές δολιοφθοράς, όπου το παιχνίδι μετατρέπεται σε αργοκίνητο γραμμικό shooter και θα παρακαλάτε να τελειώσουν σύντομα. Στο σύνολό τους οι αποστολές είναι ιδιαίτερα ανέμπνευστες και η επανάληψη δεν έχει τελειωμό. Οι περισσότερες κεντρικές αποστολές στο Steelport υπάρχουν μόνο για να ξεκλειδώσετε νέα minigames, με τα μισά να είναι από το The Third, ενώ τα sidequests που σας αναθέτουν τα μέλη της ομάδας σας είναι συνέχεια τα ίδια και τα ίδια μέχρι να αποκτήσετε πλήρη κατοχή του χάρτη. Χρειάστηκα περίπου 15 ώρες για να κάνω όλες τις κεντρικές αποστολές, όλες τις loyalty και μερικά sidequests, με το save μου να λέει πως έχω ολοκληρώσει πάνω από 60% του περιεχομένου. Για παιχνίδι ανοιχτού κόσμου το περιεχόμενο δεν είναι απλά επαναλαμβανόμενο και στάσιμο, είναι και λίγο. Μοναδικά λαμπρά σημεία από τις αποστολές του παιχνιδιού είναι όταν μπαίνετε σε ένα arcade φόρο τιμής στο Streets of Rage και τα text adventures.

Στο co-op μπορείτε να σπείρετε τον όλεθρο με άλλον ένα παίκτη online αλλά και σε LAN. Εκεί λοιπόν που το solo campaign κουράζει, το co-op τα κάνει όλα πιο διασκεδαστικά, αφού ο χαμός και η καταστροφή διπλασιάζονται. Όλο το campaign και τα sidequests είναι διαθέσιμα για διπλό, με μερικές ειδικές co-op αποστολές διάσπαρτες στον χάρτη. Δυστυχώς οι ειδικές αυτές αποστολές είναι τα ίδια minigames που σας κουράζουν σε όλη τη διάρκεια του τίτλου. Οπότε πέρα από τη διασκέδαση με παρέα, μην περιμένετε το παιχνίδι να γίνει ουσιαστικά καλύτερο στο co-op. Μπορείτε επίσης να κατεβάσετε στολές και συνδυασμούς ενδυμασιών άλλων παικτών από την κοινότητα του επίσημου site, αλλά και να ανεβάσετε δικά σας.

Πέρα από το gameplay, ο τεχνικός τομέας του Saints Row 4 έχει μείνει επίσης στάσιμος από το The Third, με μέτρια textures, πολλά άγαρμπα και ατσούμπαλα animations, προβληματικό hit detection και με το clipping να πηγαίνει σύννεφο. Τουλάχιστον τα εφέ και ειδικά τα particles είναι πολύ όμορφα και σε πληθώρα με όλες αυτές τις υπερδυνάμεις και τα λέιζερ να βαράνε από παντού. Συνολικά όμως η μηχανή γραφικών δείχνει την ηλικία της. Είναι πολύ ευχάριστο το γεγονός ότι η έκδοση του PC έχει πολύ καλύτερες επιδόσεις από του Saints Row: The Third και τρέχει ακόμα και σε αδύναμα συστήματα χωρίς μεγάλους συμβιβασμούς. Το μεγαλύτερο πρόβλημα του παιχνιδιού είναι η ολική ανακύκλωση του The Third σε σχεδόν κάθε τομέα. Η πόλη είναι ελαφρώς μεγαλύτερη αλλά ουσιαστικά ίδια, οι νέοι εχθροί είναι μετρημένοι στα δάχτυλα και επαναλαμβάνονται συνέχεια, ενώ δεν φημίζονται για την AI τους. Αυτοκίνητα, πεζοί, κτίρια και όπλα, όλα έχουν έρθει με ελάχιστες αλλαγές από τον προηγούμενο τίτλο της σειράς. Ακόμα και τα αργοκίνητα, ενοχλητικά μενού έχουν μείνει σχεδόν ίδια. Αν υπολογίσετε το πόσο επαναλαμβανόμενο είναι το παιχνίδι, γίνεται αντιληπτό πως το μεγαλύτερο μέρος του budget της Volition πήγε στο voice acting και τις άδειες για την μουσική.

Καλές οι υπερδυνάμεις αλλα να μην ξεχνάμε και την παραδοσιακή καταστροφή.

Καλές οι υπερδυνάμεις αλλα να μην ξεχνάμε και την παραδοσιακή καταστροφή.

Και αυτό είναι το μόνο σημείο όπου τα πάει πολύ καλά το παιχνίδι. Το voice acting είναι άριστο, με πολλές επιλογές φωνής για τον κεντρικό χαρακτήρα. Όμως τη διαφορά την κάνουν χαλαρά ο Nolan North, αλλά και ο Keith David ο οποίος υποδύεται... τον εαυτό του. Οι ατάκες πέφτουν βροχή με την χημεία μεταξύ των χαρακτήρων να λειτουργεί σωστά. Όμορφη πινελιά οι διάφορες συζητήσεις μεταξύ των χαρακτήρων όταν τους καλείτε για βοήθεια στη μάχη. Η μουσική από την άλλη δεν είναι κάτι το σπουδαίο, ηλεκτρονική στο σύνολό της με τους ελαφροdubstep ήχους να επιστρέφουν από το The Third. Στο χιούμορ του τίτλου βοηθάνε μερικά licensed γνωστά κομμάτια τοποθετημένα σε τελείως αταίριαστες σκηνές. Κορυφαίο παράδειγμα το “What is Love” από Haddaway, που παίζει ενώ προσπαθείτε να αποδράσετε από το εξωγήινο σκάφος μέσα στο κλεμμένο μαχητικό.

Το Saints Row 4 μπορεί να είναι αρκετά διασκεδαστικό, αλλά αποτελεί ξαναζεσταμένο φαγητό με ελάχιστες καλές προσθήκες και λίγη ουσία. Για την ώρα η υψηλή τιμή του παιχνιδιού δεν αντιπροσωπεύει την ποιότητά του και μπορώ να σας το προτείνω μόνο αν το βρείτε φθηνά ή αν έχετε παρέα για co-op. Ίσως στο μέλλον η κοινότητα μπορέσει να το κάνει ακόμα πιο τρελό από ότι είναι.

  • Εντελώς βλαμμένο
  • Καλό voice acting
  • Υπερδυνάμεις
  • Επαναλαμβανόμενο σε βαθμό κακουργήματος
  • Ολική ανακύκλωση του Saints Row: The Third
  • Γερασμένα γραφικά
  • Άγαρμπος χειρισμός
  • Η ιστορία είναι μπερδεμένη και σχετικά αδιάφορη...
  • ...ενώ ο βασικός σκοπός της είναι να ξεκλειδώνει minigames
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 6.0

ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ:PC (review), Xbox 360, PS3
ΑΝΑΠΤΥΞΗ:Volition
ΕΚΔΟΣΗ:Deep Silver
ΔΙΑΘΕΣΗ:Enarxis
ΕΙΔΟΣ:Action
ΠΑΙΚΤΕΣ:Single-player, multiplayer
ΕΠΙΣΗΜΟ SITE:http://www.saintsrow.com/
HM. ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ:23/8/2013
PEGI:18
  • george

    μα****ια το βαρεθηκα απο την πρωτη αποστολη 3 στα 10

  • Ratchetakias

    και πολυ του εβαλες...

  • gogos

    Φαινεται ιδιαιτερο παιχνιδι αλλα τελειως εξω απο το γουστο μου. Με games οποως shadows of the damned, deadpool, Saints Row κα που εχουν αυτο το χοντροκομμενο χιουμορ τουαλετας βγαζω σπυρια 🙂 Μπορει στην ζωη μου να ειμαι "χαβαλες", αλλα στις επιλογες των παιχνιδιων μου προτιμω αυτα που περνουν πιο πολυ στα σοβαρα τον εαυτο τους. Δεν εχω χρονο και χρημα για "βλακιουλες" (δεν νομιζω πως οι developers θα ειχαν προβλημα με αυτον τον χαρακτηρισμο, μιας και ο σκοπος τους ηταν εξ αρχης να φτιαξουν μια βλακιουλα).

  • Cerivus

    To παιχνιδι ειναι καμενο και αυτο ειναι το μεγαλο ατου του και αυτο πουλαει οσοι πιστοι προσελθετε

  • forneverarrow

    Αν πέσει η τιμή αργότερα... Τώρα μπήκαμε μέσα με το GTA V!!!!

  • Kilia

    Ωραιο review, θελω καποια στιγμη να ασχοληθω με το συγκεκριμενο γιατι πολυ απλα ειναι ενα παιχνιδι με ολη τη σημασια της λεξης, με την φαντασια των δημιουργων να ξεχειλιζει απο παντου. Ουτε δηθεν βαρυσημαντες ιστοριες, ουτε πολυπλοκοι μηχανισμοι, ουτε ρεαλισμος. Μονο διασκεδαση και καφριλα.

  • Agony

    Βαρετο υπερβολικα.

  • Zaratoth

    Θα συμφωνήσω περισσότερο με τον φίλτατο Angry Joe στο συγκεκριμένο θέμα.

    http://www.youtube.com/watch?v=y4g9gfxxvnA

  • G.J.

    Το 3 φαση ειχε που το επαιξα αλλα πανω απο 7 ευρω π το πηρα δεν προκειται να εδινα. το 4 απο τα trailer φαινοταν βαρετο.

  • Tony

    Aν για το sr4 θελετε 1,5μήνα να κανετε ρεφιού τοτε για το gta v πόσο θα πάρει? 🙂

    • Ο Ακυρος

      φατ τους κιολας

    • http://game20.gr Terminator

      Άργησαν να το στείλουν

  • manos belic

    Επιτέλους κάποιος βαθμολόγησε αυτό το παιχνίδι όπως του αξίζει.Είχα ευχαριστηθεί τόσο πολύ το 3,αλλά ξενέρωσα κατευθείαν με αυτό.Είναι δυνατόν να το ονομάζουν 4 και να το πουλάνε σαν το καινούργιο μέλος της σειράς ένα expansion του 3 ?

  • http://www.gamesource.gr/ meh

    Πολυ βαρετο παιχνιδι παιδια. Αν δεν επρεπε να το τερματισω θα το ειχα αφησει στο 5ωρο. Και ισως λεω πολυ.

    • pad7mil

      Δεν θα το ελεγα βαρετο......ξεκινησε σαν κλωνος του GTA αλλα πλεον στο 4 φανηκε η αξια του...ενα διασκεδαστικο παιχνιδι με αστεια ιστορια...και εγω ειμαι των σοβαρων υποθεσεων αλλα θελω να χαλαρωνω που κι που με τα games και το sr4 ειναι το πιο τρανο παραδειγμα....δεν θα παει για GOTY αλλα ειναι καλο για να περνας χαλαρα την ωρα...ειναι σαν μια καφρικη ταινια.....Για μενα θα του εβαζα απο 7 κι απανω!!!

      • http://www.gamesource.gr/ meh

        Οτι πρεπει ειναι για χαλαρωση αλλα αυτο δεν σημαινει πως ειναι σωστο να δινεις 40-50 ευρω για ενα παιχνιδι σχεδον copy paste απο το προηγουμενο, γεματο επαναλαμβανομενα minigames.

        Επισης, ευχαριστω για τα καλα σας λογια παιδια. 🙂

      • http://game20.gr Terminator

        Μακάρι να συνέχιζε σαν κλώνος του GTA. Το πρώτο Saints Row ήταν από τα καλύτερα παιχνίδια στα πρώτα χρόνια του 360.

  • 0legri0

    Το "εντελως βλαμμενο" τα λεει ολα.

  • http://game20.gr Julian

    Δεν την πηγα ποτε την σειρα αυτη. Ουτε τα πρωτα ουτε τα πιο μετα.

  • http://www.gamesource.gr/ meh

    Νταξ, θυμαστε εκεινο το "Enter the Dominatrix" που θα ηταν το τελευταιο μεγαλο DLC του The Third? Τελικα θα ειναι DLC του IV. Οτι ναναι.

  • forneverarrow

    Επειδή μπήκα σε περίοδο μελέτης και μέχρι να τελειώσω θα παίζω 3 φορές τη βδομάδα, άφησα στην άκρη το Demon's Souls γιατί θα κάψω εγκεφαλικά κύτταρα!! Ψάχνοντας κάτι light για να παίζω μαζί με το Diablo 3 και θυμήθηκα ότι είχα στη υπόψιν το SR 4. Έκανα παραγγελία και περιμένω... Ελπίζω να είναι όντως διεστραμμένα αστείο για να ξεφεύγει το μυαλό μου λίγο! Άσε που γουστάρω την αμερικάνικη σάτιρα!

  • forneverarrow

    Είχα πει να μη το κάνω, αλλά δεν γίνεται. Απλά το καταθέτω «για το αρχείο» σε όποιον ενδιαφέρεται. Η γνωριμία μου με το SR 4 απέκτησε μια πολύ μεγάλη σημασία, τόση που το αναγάγει στα πολύ υψηλά βάθρα της gaming εμπειρίας μου. Δεν κάνω πλάκα, και θα το τεκμηριώσω όσο μπορώ πιο σύντομα. Για να κλείσω τον πρόλογο, είμαι βέβαιος ότι πολλοί από εμάς (τους gamers) έχουν με τα χρόνια καταλήξει λίγο ή πολύ σε ποια genres «παίζουν». Για παράδειγμα, προσωπικά ασχολούμαι πλέον λίγο με first/third person shooters, αρκετά stealth και ελάχιστα με racing τίτλους, αλλά το είδος στο οποίο «ειδικεύομαι» είναι τα open world/sandbox. Ακόμα όμως και στα είδη αυτά, υπάρχουν τίτλοι που θεωρώ de facto αδιάφορους και έτσι τους σνομπάρω (πολλές φορές χωρίς λόγο). Για να μην πω για άλλες κατηγορίες… όπως τα RPG’s ή τα indie που σπάνια με συγκινούν. Πέρα, λοιπόν, από την πρόσφατη εμπειρία (πάθημα που έγινε μάθημα) με τα DS2 και Diablo 3, αποφάσισα να ανοίξω τους ορίζοντές μου και να δίνω ευκαιρίες. Το SR 4 το μελέτησα αρχικά όταν βγήκε πέρσι, αλλά η κυκλοφορία του GTA V τον ίδιο μήνα δεν μου άφησε περιθώρια. Δεν ήξερα καθόλου τι παίζει με τη σειρά και ούτε είχα ασχοληθεί ποτέ. Έτσι το άφησα στην άκρη για αργότερα. Το αργότερα ήρθε τελικά τώρα, που έχω καθαρίσει στα 99% το GTA V μετά από 6 μήνες ενασχόλησης. Επειδή στα διάφορα open world/sandbox έχω «γράψει» σίγουρα τετραψήφιο αριθμό ωρών στη ζωή μου, θεωρώ ότι έχω αναπτύξει κάποιες ιδιαίτερες απαιτήσεις και κριτήρια. Με αυτά θα ασχοληθώ στη συνέχεια.
    1) Μοιραία θα κάνω συγκρίσεις με GTA και άλλα games του είδους (όχι όμως για λόγους κατάταξης, αλλά για κατανόηση). Το SR 4 λοιπόν, είναι όντως ένας τίτλος που αποσκοπεί στη διασκέδαση, με όλη τη σημασία της λέξης! Δεν είναι ούτε ρεαλιστικό, ούτε σοβαροφανές, ούτε δρα ως ένεση αδρεναλίνης (όχι πάντα τουλάχιστον). Θα το βάλεις στην κονσόλα/PC και ξέρεις ότι θα ρίξεις γέλιο και θα χαλαρώσεις. Αυτό είναι εμφανές από το πρώτο δεκάλεπτο. Για να είμαι πιο περιεκτικός θα πω το εξής: είναι ό,τι είναι οι ταινίες Scary Movie και Στραβοί Πιλότοι στα F16 ή ο Johnny English, στο χώρο του gaming! Το σενάριο δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά εξυπηρετεί το gameplay. Πιάνει διάφορα concept και τα περνάει από ένα blender παλαβομάρας, παράγοντας ένα εκρηκτικό μείγμα. Σαν αισθητική, μπορεί να μην αρέσει σε όσους μισούν το δυτικό χιούμορ. Για εμένα είναι κορυφή.
    2) Τεχνικά: ο οπτικός τομέας αρχικά με έκανε να ψάχνω σαν παλαβός τα settings μήπως καταλάθος έκανα καμιά πατάτα με τα margins, αφού ένιωσα ότι το έχω κάνει zoom στο θεό! Τρελό aliasing, θολούρα και χάλια textures! Τελικά τα settings ήταν σωστά και για κάποιο παράξενο λόγο, μετά την εισαγωγή είναι μια κλάση ανώτερα (!)… δεν ξέρω αν έγινε σκόπιμα αλλά anyway. Για να γίνω συγκεκριμένος, μου αρέσουν. Δεν είναι στα πρότυπα GTA 5 ή έστω Sleeping Dogs, θα έλεγα ότι είναι κάτι μεταξύ GTA San Andreas προς GTA IV… και αν έχεις ενεργό το film grain είναι στα ίδια επίπεδα με το Mass Effect 1. Το frame rate είναι εξαιρετικό στις πλείστες περιπτώσεις. Εκεί που τα σπάει όμως είναι στο σχεδιαστικό θέμα και ειδικά στους χαρακτήρες. Οι επιλογές δεκάδες, από στολές (ό,τι φανταστείς) μέχρι τρελά skins για όπλα. Οι εξωγήινοι είναι όλοι ίδιοι σχεδόν αλλά έχουν όμορφα μοντέλα. Τέλος, τα εφέ των δυνάμεων είναι από τα καλύτερα που έχω δει μετά τα infamous. Bugs δεν είδα, αλλά έχω περάσει και τα 6 patches (κοντά στα 2GB). Συνοψίζοντας, για game του 2013 δείχνει αρχαίο, αλλά όταν παίξεις μερικές ώρες τα βρίσκεις μια χαρά και σύμφωνα με το ύφος του τίτλου.
    3) Gameplay: τι να πρωτοπεί κανείς? Από τα όποια reviews διάβασα πριν το πάρω, πίστευα ότι είναι απλά ένα GTA parody… αυτό σε τελική ανάλυση ΔΕΝ ισχύει. Έχει μηχανισμούς παρόμοιους, συστατικά κοινά, αλλά η υλοποίηση είναι η μέρα με τη νύχτα. Ενώ στη σειρά της Rockstar υπάρχει τεράστια δόση χιούμορ, πάντα τοποθετείται σε ένα πλέγμα πραγματικότητας, σαν να ακροβατεί μεταξύ σοβαρού και αστείου. Εδώ το game είναι απαλλαγμένο από πάσα «υποχρέωση» να κρατά τα προσχήματα και αυτό από μόνο του απογειώνει το gameplay. Συγκεκριμένα, ενώ στα GTA έχεις επιλογές, στο τέλος καταλήγεις να κάνεις το ίδιο πράγμα… για παράδειγμα τα οχήματα είναι ο μοναδικός τρόπος να μετακινηθείς, εκτός αν πας με τα πόδια και όποτε φτάσεις. Εδώ έχεις δύο επιλογές και είναι δικό σου θέμα καθαρά (πλην περιπτώσεων) αν θα πας με αυτοκίνητο ή μέσω speed run, jump κλπ. Εμένα μου φάνηκε πιο εύκολο να τρέχω με τις υπερδυνάμεις για κοντινές αποστάσεις, ενώ προτιμώ αυτοκίνητο ή μηχανή για πιο μακρινές. Το shooting είναι πολύ πιο arcade και πιο διασκεδαστικό από τα GTA, αλλά χάνει λόγω έλλειψης cover. Τα όπλα τα σπάνε, ειδικά αυτά των εξωγήινων και δέχονται πολλές μετατροπές. Δεν μπορώ να πω ότι προτιμώ αυτό από το GTA, αλλά το SR έχει αυτή την τεράστια ελευθερία και το τρελό γέλιο σε κάθε αναμέτρηση που γίνεται ξεχωριστό.
    Στο θέμα του χάρτη και του υλικού τα πάει περίφημα. Γεμάτος χάρτης με εικονιδιάκια, activities, challenges και ό,τι φανταστείς. Τίποτα πρωτότυπο, όλα δανεισμένα από άλλους τίτλους σε parody mode: πολύ Mass Effect, λίγο Splinter Cell, αρκετό GTA, κάτι από infamous και στοιχεία από Assassin’s Creed όπως το πόσο μοιάζει το simulation του κόσμου με το animus. Το ίδιο και στα side quests. Λίγο hacking, αλλά καλό, liberation missions, towers να καταλάβεις και προσπάθειες να καταστρέψεις ότι μπορείς περισσότερο σε δεδομένο χρονικό διάστημα. Το σημαντικό είναι ότι σε πολλές περιπτώσεις είναι τόσο άρτια η υλοποίηση που ξεπερνά και τα πρωτότυπα games! Οι υπερδυνάμεις δουλεύουν ομαλότερα από το infamous, το ίδιο και η κίνηση στο περιβάλλον και σίγουρα το skill system. Τα όπλα των εξωγήινων είναι πιο απολαυστικά σε αίσθηση από το Mass Effect ενώ το hacking λιγότερο βαρετό. To customization του χαρακτήρα και τα διάφορα mini games είναι πιο ενδιαφέροντα από το GTA. Φυσικά υπάρχει και το stealth που σε καμιά περίπτωση δεν είναι stealth αλλά υπάρχει για να προκαλέσει γέλιο… και τα καταφέρνει! Για το τέλος άφησα το driving. Ενώ τα αυτοκίνητα είναι πολύ καλά σχεδιασμένα σε σχέση με το σύνολο, η αίσθηση στο δρόμο είναι κακιά. Πολύ arcade και χωρίς βάρος αλλά δεν προκαλεί πρόβλημα αφού τη δουλειά της την κάνει. Καμία σχέση όμως με το εξαιρετικό driving του GTA V, αν και δεν ζητούσα κάτι τέτοιο. Στα θετικά το καλό customization των αυτοκινήτων.
    Στο θέμα του exploration τώρα. Τα clusters είναι τοποθετημένα με τέτοιο τρόπο στον χάρτη που σε αναγκάζει να ανέβεις σε όλα σχεδόν τα κτίρια της πόλης, και θα το κάνεις, γιατί τα clusters είναι αναγκαία για να ανέβεις rank και να κάνεις upgrades. Αυτό μου άρεσε γιατί δημιουργεί ένα δέσιμο με την πόλη και δεν έχεις το φαινόμενο GTA που αν δεν έχεις αποστολή ή collectible δεν παίζει να πατήσεις στα 2/3 των κτιρίων του χάρτη. Επίσης, το παιχνίδι είναι εξαιρετικά vertical, με τεράστια ύψη, ειδικά σε towers από όπου βλέπεις όλο το χάρτη από ψηλά (τρελό draw distance). Ενώ το ίδιο ίσχυε και στα infamous, εδώ υπάρχει το θετικό του συστήματος «ανάβασης». Ενώ στα παιχνίδια της Sucker Punch έπρεπε να σκαρφαλώσεις με παραδοσιακό τρόπο (χρονοβόρο και σπαστικό σε κάποιες περιπτώσεις), εδώ πατάς ένα τρελό jump ή ένα τρέξιμο στην κάθετη επιφάνεια και είσαι άμεσα στην κορυφή! Δεν είναι ρεαλιστικό, αλλά η αίσθηση που αφήνει είναι όλα τα λεφτά. Παράλληλα, έχεις και glide όπως το Batman για να πετάς για αρκετά μέτρα στον αέρα. Όλα τα παραπάνω βέβαια θέλουν upgrades για να γίνουν πιο απολαυστικά, άρα επιστρέφουμε σε αυτό που έλεγα για τα clusters. Tέλος, μεγάλη πώρωση είναι τα minigames που πρέπει να καθαρίζεις waves εχθρών ή να πάρεις ένα super όπλο/όχημα και να οργώσεις την περιοχή! Θυμίζει παλιές καλές εποχές GTA 1 και 2 (με τα kill frenzy). Συμπερασματικά, το gameplay είναι υπέροχο και σε κάνει να κολλάς μαζί του. Πολύ δράση, γέλιο και στιγμές που νιώθεις την παρακμή να σε διαπερνά! Είναι επαναλαμβανόμενο μετά από λίγο, αλλά τόσο εθιστικό που θες κιάλλο και ας είναι το ίδιο.
    Ήχος: η μίξη του ήχου είναι προβληματική… τα αυτοκίνητα ακούγονται με το ζόρι ενώ αν βάλεις το radio ακούς μόνο μουσική και τα όπλα όταν έχει πιστολίδι. Ωστόσο, όποιος έκανε την επιλογή των κομματιών είναι για award! Επικά κομμάτια, από reggae μέχρι heavy metal και κλασσική μουσική και όλα τα σπάνε, ειδικά σε φάση που γίνεται χαμός από εχθρούς και ακούς Bob Marley!!!
    Για να καταλήξω, είναι τίτλος με δικό του χαρακτήρα. Προσφέρει διασκέδαση με το τσουβάλι και τρομακτικές δώσεις γέλιου. Για εμένα πρέπει όποιος ασχοληθεί να το πάρει λίγο στα σοβαρά γιατί και η γραφή του μόνο τυχαία δεν είναι. Αν είσαι και λίγο υποψιασμένος, θα καταλάβεις ότι πρόκειται ίσως για τον κορυφαίο σατιρικό τίτλο ever (που αυτοσαρκάζεται και σαρκάζει το ίδιο το μέσο). To co op διπλασιάζει την τρέλα, αν και δεν έπαιξα πολύ, ενώ έχει σύστημα, invasion όπως τα Dark Souls! Ξέρεις τι είναι εκεί που περπατάς στο δρόμο να σου πεταχτεί από το πουθενά ο Elvis Presley με κεφάλι μαϊμούς και να σε δέρνει με ένα τεράστιο ρόπαλο του baseball??? Διπλώθηκα κάτω και γέλαγα (ενώ ο άλλος έδερνε)!! Η δυσκολία είναι μέτρια, αν και στην αρχή είναι λίγο παλούκι μέχρι να κάνεις κάποια upgrade, ενώ τα bosses είναι απόλαυση. Μπορεί να υπάρχουν πολύ πιο σοβαροί τίτλοι εκεί έξω αλλά αν γουστάρετε να περάσετε αρκετές ώρες ευχάριστα και να ξεσκάσετε από τα «δραματικά» games, τσιμπάτε άφοβα!