alt text

Κακά τα ψέματα, η διαχείριση της επιτυχίας είναι δύσκολο πράγμα, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για μια επιτυχία απρόσμενη, αβέβαιη. Στα παιχνίδια το έχουμε δει ουκ ολίγες φορές και το βλέπουμε ξανά τώρα, με την κυκλοφορία του Middle-earth: Shadow of War, τη συνέχεια του απρόσμενα καλού και πετυχημένου Middle-earth: Shadow of Mordor. Το Shadow of Mordor πήρε τις άριστες ιδέες από ένα σωρό άλλα παιχνίδια, τις πήγε ένα ταξίδι στον κόσμο του Τόλκιν, έριξε στο μπλέντερ και μερικές σταγόνες πρωτοπορίας με το σύστημα nemesis και το κοκτέιλ της αρτιότητας έτοιμο. Το Shadow of War πως τα διαχειρίζεται όλα αυτά;

H ιστορία ξεκινάει λίγο μετά τα γεγονότα του πρώτου παιχνιδιού και εκεί που πριν ήταν απλά ψευδής (non-canon, αν το θέλετε αλλιώς) πλην μέτρια προσθήκη στον κόσμο της Μέσης-γης, τώρα πια δεν βγάζει κανένα απολύτως νόημα. Το ανησυχητικό τέλος του Shadow of Mordor βέβαια μας είχε προειδοποιήσει: η ύπαρξη ενός νέου, 21ου δαχτυλιδιού, ισάξιου με εκείνο του Sauron και προσβάσιμο στον ήρωα Talion, μόνο κακά νέα σημαίνει. Κάτι που ισχύει. Παρότι η ύπαρξη ενός τέτοιου θα έπρεπε να προσελκύσει δυνάμεις σκότους και φωτός από τα πέρατα της Γης, μόνο η Shelob (η αράχνη από την Επιστροφή του Βασιλιά) το αντιλαμβάνεται και όλως τυχαίως καταφέρνει να το αποκτήσει. Η οποία Shelob βεβαίως παρουσιάζεται ως μία υπερσεξουαλικοποιημένη γυναίκα που, στην τελική, θέλει να εξολοθρεύσει τον Sauron (σ.σ: στα βιβλία η αράχνη ήταν κατά βάση το κατοικίδιο του). Όμως ο Talion παίρνει πίσω το δαχτυλίδι του και, πάντα μαζί με το φάντασμα του Celebrimbor, ξεκινά μια εκστρατεία κατά του άρχοντα του σκότους πριν εκείνος προλάβει να ενδυναμωθεί πλήρως.

Ειλικρινά, θα μπορούσα να αφιερώσω ολόκληρο το κείμενο στο πόσους κανόνες της μυθολογίας του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών παραβαίνει το παιχνίδι κι αυτό να το κάνω όχι με τρόπο πομπώδη ή με υπερβάλλοντα ζήλο. Τις στοιχειώδεις γνώσεις των βιβλίων να έχει ο οποιοσδήποτε, μπορεί να αντιληφθεί την τραγωδία της υπόθεσης. Και δεν είναι μόνο το γεγονός πως η Monolith χρησιμοποιεί το αρχικό υλικό απλά ως έναν προσβλητικό κράχτη. Σε αυτό το σοβαρό αρνητικό συμβάλει ιδιαίτερα και το γεγονός πως το σενάριο είναι απλά κακογραμμένο. Οι διάλογοι στις σκηνές (και η σκηνοθεσία τους, εδώ που τα λέμε) είναι ενοχλητικά απλοί για τη βαρύτητα των γεγονότων που εξελίσσονται, τα φωνητικά ταλέντα των ηθοποιών χαραμίζονται σε κακογραμμένες στιχομυθίες δίχως νόημα και η πορεία της πλοκής (και η μετάβαση από την μία περιοχή στην άλλη) απλά συμβαίνει, έχοντας σπάνια κάποια πραγματική δικαιολογία.

Oι μάχες έχουν περισσότερα προβλήματα απ’ ότι θα έπρεπε.

Oι μάχες έχουν περισσότερα προβλήματα απ’ ότι θα έπρεπε.

Εδώ που τα λέμε βέβαια, εκείνο το αρχικό υλικό παραμένει σπουδαίο και διαχρονικό στα πλαίσια της υψηλής φαντασίας και το πιο εκτεταμένο εύρος του Shadow of War παραμένει, αν μη τι άλλο, μίας πρώτης τάξεως δικαιολογία για τη θύμηση του άρτιου κόσμου του Τόλκιν. Το παιχνίδι εξελίσσεται στη Mordor και τα πέριξ αυτής, συνεπώς οι δυνάμεις και τα πλάσματα του σκότους αποτελούν τα συνήθη θεάματα. Βολικά, δεν υπάρχει λόγος να βρίσκονται διάφορες φυλές στην περιοχή εκείνη οπότε δεν συνομιλείτε με Χόμπιτ, νάνους, ή πάρα πολλά ξωτικά, οι μάχες όμως με τους Νάζγκουλ, τα ορκ (ακόμα και με ένα Μπαλρογκ βρίσκεται αντιμέτωπος ο Talion) αρκούν για να υπερκαλύψουν τις όποιες απουσίες. Από την άλλη, μπορεί το Shadow of War να μη σέβεται πάντα την πρώτη του ύλη, τουλάχιστον όμως εκμεταλλεύεται τον υπάρχοντα μύθο για να δώσει στοιχεία για τις περιοχές και τα τεκτενόμενα, φυσικά στο παρασκήνιο και κατά κύριο λόγο μέσω των πολλών collectibles που βρίσκονται διάσπαρτα στον τεράστιο χάρτη του.

Στο προσκήνιο, όπως και στο πρώτο παιχνίδι, βρίσκονται οι μάχες με τα ορκ, με τα κυριολεκτικά αμέτρητα ορκ που κατοικούν στη Μόρντορ και αποτελούν τις στρατιές του Σάουρον. Αυτές μπορούν να χωριστούν, ανάλογα με το βάρος και τον αντίκτυπο τους, σε δύο μεγάλες κατηγορίες. Οι πρώτες είναι οι απλές, καθημερινές θα μπορούσε να πει κανείς, μάχες με ορδές απλών ορκ που απλά τυγχάνει να βρίσκονται στο πέρασμά σας.

Οι άλλες είναι εκείνες που έχουν να κάνουν με το σύστημα nemesis, το οποίο εδώ παρουσιάζεται εξελιγμένο και ευρύτερο απ' ότι στο πρώτο παιχνίδι. Συνοπτικά, κάθε περιοχή του χάρτη διοικείται από μία ντουζίνα περίπου ορκ, τους captains, που είναι πολύ πιο δυνατοί από τα υπόλοιπα. Πέρα από τα απαραίτητα αυξημένα ποσοστά ζωής έχουν και ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, πχ μπορεί να είναι ανεκτικοί σε δηλητήριο, να εξοργίζονται (που σημαίνει να επιτίθενται ασταμάτητα) ευκολότερα ή να μην δέχονται επιθέσεις από πίσω. Η λίστα φυσικά των χαρακτηριστικών είναι πολύ μεγαλύτερη και δεν εμπεριέχει μόνο στοιχεία που σας κάνουν τη ζωή δύσκολη. Όπως ένας captain είναι ανεκτικός στο δηλητήριο, κάποιος άλλος μπορεί να είναι ευάλωτος σε αυτό. Η ουσία πάντως του συστήματος Nemesis βρίσκεται στην οργανική του φύση. Για παράδειγμα, αν κάποιος captain σας σκοτώσει τότε ανεβαίνει στην ιεραρχία, αποκτά κάποιο ξεχωριστό παρατσούκλι και γίνεται πιο μοχθηρός την επόμενη φορά που βρίσκεστε αντιμέτωποι (το παιχνίδι δίνει εξήγηση για τις συχνές νεκραναστάσεις του Talion στη συνύπαρξή του με τον Celebrimbor). Παράλληλα, μπορεί κάπου δύο captains να βρίσκονται σε μάχη μεταξύ τους για την εν λόγω αναρρίχηση στην ιεραρχία, συμβάν που ο Talion μπορεί να εκμεταλλευτεί ώστε να εφαρμόσει εκείνο το παλιό ρητό που έχει να κάνει με έναν σμπάρο και δύο τρυγόνια.

Ο πρώτος σας προσωπικός σωματοφύλακας.

Ο πρώτος σας προσωπικός σωματοφύλακας.

Η όλη ιστορία με το σύστημα αυτό, παρότι εξελιγμένη, έχει ακριβώς τα ίδια θετικά και αρνητικά που είχε και στο Shadow of Mordor. Προσφέρει μεν μία ενδιαφέρουσα προοπτική στις μάχες και τις αποστολές (αφού η συναναστροφή με τους captains μπορεί να γίνει ανά πάσα στιγμή), αλλά η συνεχής αντικατάσταση όσων νικάτε με νέους κάνει την διαδικασία βαρετή έπειτα από ένα σημείο και της δίνει μία φύση αντίθεση στον σκοπό της, την κάνει δηλαδή ανώνυμη. Το παιχνίδι σα να αντιλαμβάνεται το σφάλμα αυτό και δίνει δύο λύσεις. Αρχικά, κάθε ηττημένος captain αφήνει κάποιο αντικείμενο για τον Talion, ενώ, σε μία πιο ριζική προσπάθεια να αποκτήσει ενδιαφέρον το θέμα, συστήνονται τα φρούρια. Κάθε περιοχή, πέρα από τους captains, έχει και ένα φρούριο προς κατάκτηση το οποίο κυβερνάται από κάποιον overlord ή, αλλιώς, ένα πανίσχυρο orc. Κάτω από τον overlord βρίσκονται οι warchiefs που είναι της ίδιας λογικής, απλά λιγότερο ισχυροί, και έχουν σαν σωματοφύλακες τους απλούς ψaptains. Ο στόχος είναι να κατακτηθεί το φρούριο, του οποίου οι άμυνες συνδέονται με τους warchiefs. Αν κάποιος από αυτούς πέσει, τότε απενεργοποιείται και η εκάστοτε άμυνα. Με άλλα λόγια, πρέπει να εξολοθρεύσετε τους captains, ώστε να εξολοθρεύσετε τους warchiefs, ώστε να φτάσετε στον overlord και να κατακτήσετε το φρούριο.

Εννοείται πως η κατάκτηση των φρουρίων δεν είναι ένα one-man show του Talion, αυτό θα ήταν υπερβολικό ακόμα και για τον κάτοχο κάποιου δαχτυλιδιού. Με τη βοήθεια του Celebrimbor, ο Talion αντί να τους σκοτώνει, μπορεί πλέον να απαιτεί την τυφλή υποταγή των captains ώστε εκείνοι, μαζί με τους ακολούθους τους, να αποτελούν μέρος του προσωπικού του στρατού. Το παιχνίδι δηλαδή προσπαθεί να στήσει επικές μάχες ανάμεσα σε στρατιές από οrcs και το καταφέρνει, στο περίπου όμως. Πράγματι, τα λεπτά πριν την κατάκτηση του όποιου φρουρίου είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακά, θυμίζοντας σκηνές από τους πολέμους των ταινιών. Το θέμα όμως μένει εκεί, οι μάχες μέσα στο φρούριο είναι περιορισμένης έκτασης και το πιο ακραίο που μπορεί να συμβεί είναι να εμφανιστεί ένας warchief κάπως δύσκολος, οπότε ο Talion καλεί τους προσωπικούς του σωματοφύλακες (υποταγμένοι captains που αναλαμβάνουν το συγκεκριμένο ρόλο) για να εξισορροπήσει τη μάχη. Τα τετ-α-τετ με τους overlords είναι ενδιαφέροντα από την προοπτική της δυσκολίας, αφού τότε τα πράγματα όντως σοβαρεύουν και όσο καλά εξοπλισμένος και αν είναι ο ήρωας τα βρίσκετε σκούρα αν δεν είστε προσεκτικοί.

Η όλη ιδέα με την υποταγή των captains δεν σταματάει πάντως απλά στην προσθήκη κεφαλών στον προσωπικό στρατό του Talion. Μπορείτε να δώσετε εντολή να επιτεθεί κάποιος δικός σας σε κάποιον του Sauron, οπότε διεξάγεται και μία, κάπως βαρετή, μάχη σε τοποθεσίες εν είδει Κολοσσαίου. Μπορείτε, επίσης, να ορίσετε κάποιον κατάσκοπο στις τάξεις ενός warchief ώστε να μάθετε τις αδυναμίες του ή, αν φερθείτε έξυπνα, να τον δολοφονήσει πισώπλατα. Μπορεί επίσης να είστε τελικά εσείς το θύμα, αφού δυνατοί captains μπορεί να σας προδώσουν την τελευταία στιγμή και οι μάχες ξαφνικά να γίνουν αφόρητα δύσκολες. Το σύστημα nemesis, λοιπόν, έχει πλέον διάφορες ενδιαφέρουσες προεκτάσεις και ως ένα σημείο λειτουργεί, προσφέροντας κάτι πραγματικά καινούριο και ενδιαφέρον. Βέβαια, δεν καταφέρνει ποτέ να ξεφύγει από την φθίνουσα περιοδικότητα του, αφού την πρώτη φορά που αντιμετωπίζετε ένα φρούριο όλα είναι υπέροχα, τη δεύτερη λίγο λιγότερο, την τρίτη πια είναι σχεδόν πληκτικό.

Το φρούριο αυτό πρέπει να πέσει και θα πέσει.

Το φρούριο αυτό πρέπει να πέσει και θα πέσει.

Η βάση όλων αυτών των μαχών και των πολιορκιών είναι φυσικά το σύστημα μάχης, που παρουσιάζεται σχεδόν απαράλλαχτο από το προηγούμενο παιχνίδι (ή τη σειρά Batman Arkham, αν είναι να λέμε αλήθειες). Μόνο που δεν είναι τόσο απολαυστικό. Τα υπερβολικά πολλά ορκ που σας επιτίθενται ανά πάσα στιγμή, οι διακοπές στις μάχες για να ακούσετε τις προκλήσεις των captains, η περίεργη τακτική να εμφανίζονται τρεις και τέσσερις ευκαιρίες counter ταυτόχρονα ενώ μπορείτε να αντικρούσετε μόνο μία επίθεση (οι υπόλοιπες απλά βρίσκουν στόχο), η ύπουλη τοποθέτηση των τοξοβόλων σε ψηλότερα κτίρια και άλλες τέτοιες, πιθανώς, απροσεξίες, κάνουν τις μάχες μία δυνητικά εκνευριστική διαδικασία. Τα πάντα λύνονται βέβαια με λίγο stealth, αφού μπορείτε να περιορίσετε τους εχθρούς με αόρατες, μεταφορικά, κινήσεις από τις σκιές ώστε να είναι οι μάχες αργότερα πιο εύκολες στη διαχείριση τους.

Τα πάντα έχουν να κάνουν με το ποιο μονοπάτι ακολουθείτε, ποιες δυνάμεις δηλαδή ξεκλειδώνετε στο, απαραίτητο πια, σύστημα RPG. Ο Talion κατά καιρούς ανεβαίνει επίπεδο και αποκτά νέες δυνάμεις που διαλέγετε εσείς, όμως το σύστημα που εφαρμόζεται είναι κάπως μυστήριο. Οι επιλογές που κάνετε έχουν νόημα μόνο περίπου πριν τη μέση του παιχνιδιού. Από εκεί κι έπειτα, κάτι οι λίγες δυνάμεις της κάθε προοπτικής (άλλες αφορούν την προοπτική του stealth, άλλες των μαχών κλπ), κάτι τα αφειδώς μοιρασμένα επίπεδα κάνουν τον Talion ένα εργαλείο πασπαρτού. Με άλλα λόγια, από την μέση και μετά έχετε ξεκλειδώσει πάνω κάτω τα πάντα και τότε ο Talion γίνεται ένας σούπερ ήρωας, έτοιμος για κάθε περίσταση. Όχι πως αυτό είναι κάτι το αρνητικό, αλίμονο, έτσι το παιχνίδι ομολογώ πως γίνεται πιο διασκεδαστικό. Απλά, κάπου στην πορεία, χάνεται η ουσία της τακτικής.

Αναφορικά τώρα με τα περιβόητα loot boxes, διότι δεν είναι αρκετές οι φορές που αυτά μπορούν να ειπωθούν, η πρακτική αφορά το τέλος του Shadow of War ή, για την ακρίβεια, το έξτρα τέλος του. Το παιχνίδι είναι ούτως ή άλλως αρκετά μεγάλο (15ωρο, οπωσδήποτε), αλλά για να δείτε τί πραγματικά συμβαίνει στον Talion χρειάζεται να ξοδέψετε αρκετές ώρες επιπλέον μαχών για να ανεβείτε επίπεδα ή να αγοράσετε επίπεδα μέσω των loot boxes. Είναι μια τακτική καθόλα καταδικαστέα και σχεδόν απαράδεκτη σε παιχνίδι τέτοιου βεληνεκούς (και τέτοιας τιμής). Ευτυχώς, κατά την διάρκεια του βασικού κορμού του τίτλου δεν εμφανίζονται πουθενά. Τα είχα σχεδόν ξεχάσει μέχρι που θυμήθηκα να τα ψάξω για τις ανάγκες του κειμένου.

To παιχνίδι είναι μεγάλο και μάλλον όμορφο.

To παιχνίδι είναι μεγάλο και μάλλον όμορφο.

Τεχνικά, το Shadow of War είναι απλά αξιοπρεπές. Δεν υπάρχουν κάποια σπουδαία προβλήματα, απλά το παιχνίδι δεν παίρνει δάφνες πρωτοπορίας ή τεχνικής υπεροχής. Το πιο σημαντικό από όλα είναι πως τρέχει σχεδόν πάντα ομαλά, χωρίς πτώσεις στα καρέ. Τα μοντέλα των ηρώων και των ορκ είναι καλοσχεδιασμένα, αλλά μερικές υφές του κόσμου θυμίζουν περασμένες εποχές. Βέβαια, είναι μεγάλης έκτασης παιχνίδι και οι περιοχές του έχουν την ποικιλία που δεν υπήρχε στο Shadow of Mordor, οπότε αυτό δικαιολογεί επαρκώς τις όποιες, μικρές είναι η αλήθεια, τεχνικές αδυναμίες του. Σε κάπως πιο αδιάφορα επίπεδα κυμαίνεται ο ήχος. Όπως προαναφέρθηκε τα φωνητικά ταλέντα χαραμίζονται ελαφρώς σε κακογραμμένα κείμενα, ενώ η μουσική περνάει μάλλον απαρατήρητη.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα του Shadow of War είναι πως αποτελεί ένα μάλλον βαρετό παιχνίδι. Μπορεί οι φιλόδοξες επεκτάσεις του συστήματος nemesis να προσπαθούν να αντιμετωπίσουν την κατάσταση αυτή, όμως δεν το καταφέρνουν συχνά. Σε συνδυασμό με κάποια προβλήματα σχεδιασμού στο σύστημα μάχης και την τραγική, σχεδόν προσβλητική υπόθεση, το Shadow of War τελικά είναι φιλόδοξο, αλλά όχι εξίσου καλό.

  • Μεγάλο
  • Ο κόσμος του Τόλκιν παραμένει υπέροχος
  • Εξελιγμένο σύστημα nemesis
  • Τραγικό σενάριο
  • Γίνεται πολύ γρήγορα βαρετό
  • Θέματα με το σύστημα μάχης
  • Τα loot boxes
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 7.5

ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ:PS4, Xbox One, PC
ΑΝΑΠΤΥΞΗ:Monolith Productions
ΕΚΔΟΣΗ:Warner
ΔΙΑΘΕΣΗ:Zegetron
ΕΙΔΟΣ:Action RPG
ΠΑΙΚΤΕΣ:Single-player
ΕΠΙΣΗΜΟ SITE:https://www.shadowofwar.com/
HM. ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ:10/10/2017
PEGI:18
  • Constantinos

    Ωραιο κειμενο person.

    Για να ειμαι ειλικρινης, ποτε μου δεν καταλαβα, αυτη την πωρωση/λαχταρα ορισμενων με το Shadow. Το Νemesis System αποτελει την μοναδικη και λαμπρη gameplay εξαιρεση αλλα ακομα και αυτο, απο ενα σημειο και επειτα, αναξιοποιητο φανταζει, τουλαχιστον στο πρωτο μερος το οποιο και επαιξα.

    Βασικα συμφωνω 100% με τον προλογο σου. H Monolith δεν νομιζω οτι ανακαλυψε την Αμερικη με το Shadow. Περισσοτερο εκ του ασφαλους κινηθηκε, θα ελεγα. Υιοθετησε τα καλυτερα στοιχεια των Αrkham/AC, πασπαλισε με ολιγον απο Tolkien, επινοησε το περιβοητο Nemesis System και εγενετο το Shadow. Βαρετο, ανεμπνευστο, επαναλαμβανομενο, 0 προκληση, τεχνολογικα απλα ok, κακιστο σεναριο. Η λεξη που ταιριαζει και χαρακτηριζει απολυτα, κατα την ταπεινη μου αποψη το Shadow, ειναι αχταρμας.

    Η αληθεια ειναι οτι στα διαφορα ξενα κειμενα, διαβασα τα καλυτερα, αλλα ακομα και αυτα δεν ηταν αρκετα ωστε να πειστω. Δεν μπορω να πω οτι ξαφνιαστηκα με τη κριτικη σου την οποια σεβομαι απολυτα. Δεν μπορεσα ποτε να πιστεψω οτι απεκτησε ξαφνικα προσωπικοτητα και αξια σαν τιτλος.

  • Gogos

    Καλογραμμένη κριτική. Αν και περίμενα το παιχνίδι, καθώς θεωρώ το Nemesis System ίσως τον μοναδικό μηχανισμό αυτής της γενιάς που εξέλιξε το υπερκορεσμένο είδος των παιχνιδιών δράσης ανοιχτού κόσμου, έχω προβληματιστεί και μάλλον τελικά θα προσπεράσω.

    Η Warner από το Batman Arkham Knight ακόμη έδωσε σοβαρές ενδείξεις σχετικά με την πορεία που θα ακολουθούσαν τα ΑΑΑ παιχνίδια που επρόκειτο να χρηματοδοτήσει στο μέλλον. Το πρώτο βήμα ήταν να αναγκάσει τον παίκτη να ολοκληρώσει ένα βουνό από τυποποιημένες και αισχρά επαναλαμβανόμενες δευτερεύουσες αποστολές, ώστε να δει ένα cinematic 5 λεπτών, το οποίο θα αναπαριστούσε την πραγματική κατάληξη της ιστορίας του σκοτεινού ιππότη. Πλέον περάσαμε στο δεύτερο, και τελειωτικό, βήμα, στο οποίο μπορείς να παρακάμψεις το βαρετό grinding, ώστε να δεις το έξτρα φινάλε της ιστορίας του Talion, χάρη στην προσθήκη του in game store. Σταδιακές και σωστά μελετημένες κινήσεις, ώστε οι μικροσυναλλαγές να έρθουν σαν μια φυσική εξέλιξη των πραγμάτων. Είναι πραγματικά πολύ θλιβερό να βλέπεις το μεράκι και τον κόπο των ομάδων ανάπτυξης να αμαυρώνεται κατ' αυτόν τον τρόπο. Κρίμα..

  • Vituman

    Τι γίνεται ρε παιδιά, το Shadow of Mordor δεν θυμάμαι ακριβώς, αλλά είχε αρκετά καλύτερη βαθμολογία..

  • beos777

    Σέβομαι τη κριτική σου και το κείμενο σου. Να μου επιτρέψεις όμως ότι στα περισσότερα που αναφέρεις θα διαφωνήσω. Τυγχάνει να έχω άποψη πάνω στο συγκεκριμένο τίτλο διότι πολύ απλά το χω τερματίσει. Αρχικά, θα συμφωνήσω στο γεγονός ότι το σενάριο είναι μέτριο. Ακόμη και το πρώτο δεν είχε κανένα σπουδαίο σενάριο. Αυτό κατα κύριο λόγο οφείλεται στο γεγονός ότι η εταιρεία δεν έχει πάρει τα απαιτούμενα δικαιώματα από το Τolkien Estate. Πάμε παρακάτω.

    Το παιχνίδι γιατί είναι βαρετό; Με συγχωρείς, αλλά αν για κάτι κράζαμε το mordor - ο οποίος ήταν ένας αξιόλογος early gen τίτλος - ήταν η μικρή διάρκεια και το difficulty. Εδω έχεις πράματα να κάνεις, είτε αυτά λέγονται missions (main και secondary), είτε αυτά είναι collectibles, είτε τα nemesis missions, είτε sieges. Παίζοντας το παιχνίδι στο nemesis difficulty πέφτει ξύλο. Τις περισσότερες φόρες με 3-4 χτυπήματα είσαι τέζα. Κάτι που δε συνέβαινε στο mordor, που πολύ απλά δε ψόφαγες. Θέματα με το σύστημα μάχης; Δε σχολιάζω καν. Τέλος, όσον αφορά τα loot boxes είναι κάτι άστοχο τελείως. Το παιχνίδι δε σε υποχρεώνει να προχωρείς σε αγορές. Αν θέλεις αγοράζεις αν δε θες δεν αγοράζεις. Εγω προσωπικά δε χρειάστηκε ποτέ να αγοράσω, ότι έπαιρνα από mini bosses και αποστολες. Όπως είπα και στην αρχή σέβομαι όλες τις απόψεις και τις κριτικές αλλά πολλά πράματα που ανέφερες δεν με βρίσκουν σύμφωνο.

    • persongr

      Εντάξει λοιπόν, αφού διαφωνείς καλά έκανες και έγραψες τις σκέψεις σου, γι'αυτό υπάρχουν τα σχόλια στην τελική. Όμως θα υπερασπιστώ ένα μερικά στοιχεία του κειμένου λίγο παραπάνω: Τα των lootboxes μπορεί εσύ να μην τα ακούμπησες γιατί δεν σου χρειάστηκαν (και εγώ επειδή δεν ασχολήθηκα, δεν με συγκίνησε τόσο η ιστορία για να συνεχίσω), η ύπαρξη τους παραταύτα είναι *απολύτως* καταδικαστέα όπως και να έχει. Αυτό γράφω στο κείμενο, τίποτε παραπάνω. Από την άλλη, το ότι το παιχνίδι έχει αποστολές (αυτό έλειπε να μην είχε και τέτοιες) ή collectibles στον χάρτη δεν το κάνει ενδιαφέρον. Παραμένει μια βαρετή διαδικασία η περιοδικότητα, όπου και αν εφαρμόζεται είτε στο ξύλο, είτε στο stealth, είτε στα sieges, είτε οπουδήποτε αλλού.

      • beos777

        Μα και εγω δε συμφωνώ με τη λογική των lootboxes. Άλλωστε το ανέφερα. Το συγκεκριμένο παιχνίδι όμως δεν επιδιώκει να σου επιβάλλει με το ζόρι "πήγαινε αγόρασε αλλιώς την έκλασες". Είναι κάτι καθαρά προαιρετικό. Τώρα όσον αφορά, το αν είναι βαρετό ή όχι αυτό θα το κρίνει όποιος παίξει το παιχνίδι. Για παράδειγμα, πολλάκις έχω αναφέρει και πολλές φορές έχω έρθει σε αντιπαράθεση με πολλούς εδώ στο site ότι τα Witcher 3, gta και phantom pain ήταν με τον τρόπο τους βαρετά παιχνίδια. Και μπορώ να σου υποστηρίξω το γιατί. Κλείνοντας, τα open world παιχνίδια έχουν όλα την ίδια λογική. Όλοι μας οφείλουμε να το αποδεχθούμε. Το ζητούμενο είναι να περνάς καλά παίζοντας ένα παιχνίδι και να εστιάζεις καθαρά σε αυτά τα θετικά ο εκάστοτε τίτλος μπορεί να σου προσφέρει είτε αυτό λέγεται gameplay, είτε ιστορία είτε γραφικά. Τώρα αν καταφέρει ένας τίτλος και να κάνει το ιδανικό πάντρεμα (βλ.horizon, red dead, skyrim), τότε ναι το πακέτο που προσφέρεται είναι και γαμώ.

        • Terminator

          Πάντως στο κείμενο ξεκαθαρίζει ότι η ενόχληση αφορά το τέλος του παιχνιδιού

        • Gogos

          Έχεις κάθε δικαίωμα να διασκεδάζεις με ένα παιχνίδι σαν το Shadow of War. Πίστεψε με και εγώ πολλές φορές μετά το πέρας μια δύσκολης μέρας έχω την ανάγκη να ασχοληθώ με ένα game, το οποίο θα με χαλαρώσει και δεν θα με αναγκάσει να κουράσω περαιτέρω το μυαλό μου. Αυτός είναι ο λόγος που εξακολουθώ μια στο τόσο να βουτάω στο κόσμο του The Division και να αφήνομαι στην γλυκιά χαλάρωση του αυτοματισμού του παιχνιδιού.

          Ας δούμε όμως τα πράγματα και από μια τρίτη σκοπιά. Όταν ένα παιχνίδι σε αναγκάζει για 30 ώρες να επαναλαμβάνεις ένα συγκεκριμένο είδος αποστολής, η οποία παικτικα δεν διαφοροποιείται στο ελάχιστο, αλλά ούτε και παραθέτει μια παράπλευρη πτυχή του σεναρίου, πως ακριβώς θα το χαρακτήριζες; Θεωρείς ότι το The Witcher 3 είναι ένα τέτοιο παιχνίδι; Μπορεί να γράφουμε με πάθος ξανά και ξανά ότι η Γη είναι επίπεδη. Η πραγματικότητα όμως δεν αλλάζει. Ο πλανήτης θα συνεχίσει να είναι στρογγυλός.

          • Constantinos

            Πραγματι, η Γη δεν ειναι επιπεδη αλλα σφαιρικη. Ακριβως το ιδιο ισχυει με τις γνωμες των ανθρωπων που κατοικουν σε αυτην. Σκεφτομαστε σφαιρικα και οχι επιπεδα.

            Πρεπει να καταλαβουμε οτι τα ενδιαφεροντα του καθενος, ειναι ανθρωπινως αδυνατο να συμβαδιζουν με τα δικα μας. Θα ηταν αφυσικο να επιζητουμε ταυτιση αποψεων σε ολα τα επιπεδα. Δεν θα ειχε ενδιαφερον αλλωστε. Οταν το επικεντρο της συζητησης, οδηγειται στον ανεμελο τομεα της διασκεδασης και ψυχαγωγιας, ειναι απολυτως θεμιτο, ο καθενας μας να διασκεδαζει και να ψυχαγωγειται με διαφορετικους τροπους. Ετσι και στο gaming, με αλλα παιχνιδια τη βρισκω εγω σε συγκριση μ εσενα και με αλλα παιχνιδια τη βρισκει ο beos σε σχεση με τον Σπυρο. Θα ηταν ιδανικο να εχουμε κοινες κατευθυντηριες γραμμες αλλα με αυτον τον τροπο, η ανταλλαγη αποψεων και επιχειρηματων, θα πηγαινε περιπατο.

            Ουτε εγω, τη βρισκω με τα Shadow of War/Mordor. Εχω μια συγκεκριμενη αποψη στην οποια αναφερομαι πιο κατω. Απο εκει και επειτα, σεβομαι την αποψη του person, του Daniel, του Terminator, τη δικη σου. Αν η αποψη μου διαφερει απο τη δικη σας, θα την παραθεσω δια της τεκμηριωμενης οδου και ληγει εκει το ζητημα.

            Δεν υπερασπιζομαι κανεναν. Απλα σεβομαι τη διαφορετικοτητα της σκεψης.

            • Gogos

              Τα γούστα μεταξύ των παικτών προφανώς και διαφέρουν. Είναι αδύνατον δύο άνθρωποι να έχουν μόνιμη ταύτιση απόψεων σε όλα τα θέματα. Όμως όσο να 'ναι υπάρχουν και ορισμένες αντικειμενικές -εντός πολλών εισαγωγικών πάντα- "σταθερές" αξιολόγησης. Το να φαρμαρεις για μια 30αρια ώρες Uruks, με μοναδικό σκοπό να δεις το true ending της ιστορίας του Talion (όπως μας ενημερώνει ο Person στο κείμενο), νομίζω πως κατά γενική ομολογία δεν είναι η επιτομή του σωστού mission design σε ένα videogame.

              • Constantinos

                Στα του Shadow of War/Mordor δε διαφωνούμε. Συμπληρωματικα ωστόσο, ανοίγω μια μικρή παρένθεση, αν μου επιτρέπεις:

                το Shadow of Mordor/War, αν θες την άποψή μου η οποία μπορεί να είναι και τελείως λάθος στη τελική, δεν βαυκαλιζεται ως καθαρόαιμο RPG στον κόσμο. Το γεγονός ότι το War εισάγει περισσότερα RPG elements, ένα quest log σύστημα, διαφορά siege mechanics, δεν σημαίνει ότι εμπλουτισε με ουσιωδεις προσθήκες, το in-game περιεχόμενο του. Το σφαξιμο και τους διαμελισμους διαφημίζει και προωθεί επί της ουσίας. Αυτός είναι ο αυτοσκοπός του. Απλά σε μερικούς μπορεί να φαίνεται διασκεδαστικη η όλη φάση ενώ σε άλλους να φαντάζει ρουτίνα. Είναι πως το ερμηνεύει ο καθένας.

                Στο τελευταίο σκέλος του σχολίου σου με βρίσκεις απόλυτα σύμφωνο. Αυτή την αλλοκοτη μέθοδο με το "κρυφό" ξεκλείδωμα του τερματισμού (πχ. Arkham Knight, DE Mankind Divided), αδυνατώ να την κατανοησω. Πρόκειται ξεκάθαρα για immersion breaker παράγοντα. Καταστρέφει την όποια προσπάθεια καταβάλει ο παίκτης, να αφομοιωσει τον κόσμο και το σενάριο του παιχνιδιού.

          • beos777

            Ρε Γογο, αφου εχω παραθεσει τις αποψεις μου πολλακις για το witcher 3 μη με κανεις να επαναλαμβανομαι. Απειρες φορες εχω αναφερθει στο συγκεκριμενο τιτλο. Ειναι ενα απο τα καλυτερα παιχνιδια της γενιας - οχι απο τα καλυτερα που εχω παιξει - αλλα ειχε θεματα. Τεσπα, δεν ξανα αναλωνομαι σε τετοια κουβεντα please.

            Στο συγκεκριμενο thread αναφερομαι στη κριτικη του κειμενου που τα περισσοτερα δεν με βρισκουν συμφωνο.

    • Φωτης

      Ρε συ beos777@ επειδη σκεφτομαι να το παρω στο one x ειναι οντος δυσκολο;Γιατι εκει ειναι η πορωση!!!!

      • beos777

        Αν σ'αρεσε το 1ο ναι. Τσιμπατο αξίζει. Θα περάσεις καλά. Εγω προσωπικα 2 βδομαδες το τρεξα και μπορω να πω πως μονο θετικες εντυπωσεις εχω να πω. Το συνιστω.

  • ordinary man

    Πωωω μου το κάψατε το παιχνίδι, το περίμενα πως και πως να πεσει λίγο η τιμή του, αλλά με τα λεγόμενά σας, μάλλον θα κρατηθώ έως ότου αποφασίσω. Το πρώτο το λάτρεψα, και περίμενα να έχουμε στα χέρια μας κάτι ακόμη καλύτερο, αλλά εσείς λέτε πως όχι..

  • Panzerfaust

    Aπο οτι κατάλαβα δεν είναι πιστό στον κόσμο του LotR(ειδικα για τους φανατικούς) και μπορείς να τα στάξεις σε loot boxes για να προχωρήσεις γρηγορότερα στο παιχνίδι (απαράδεκτο)
    Πάντως μιας και απόλαυσα να τεμαχίζω ορκ στο πρώτο θα το τσιμπήσω και αυτό σε μια γερή πτώση τιμής.

  • Vale Soth

    Δεν το έχω παίξει ακόμα αλλά το ύφος σου προδίδει μια προκατάληψη.Κι επιβεβαιώθηκα από την πρώτη παράγραφο,σχετικά με το πρώτο παιχνίδι που το έχω παίξει κι έχω γνώμη.."Το SOM πήρε τις άριστες ιδέες από ένα σωρό άλλα παιχνίδια...";;;!!!Εκτός του οτι δεν ευσταθεί η πρόταση αυτή,(αν μη τι άλλο δεν είναι το πρώτο πράγμα που θα έλεγε κανείς σε μια συνοπτική,κριτική γι'αυτό το παιχνιδι) ακόμη κι έτσι να ήταν όμως,σου απαντώ:Ε,και;;;;!!!!Και τι έγινε όταν ένα παιχνίδι είναι τόσο καλό.Πόσα παιχνίδια ξέρεις που δεν έχουν πατήσει πάνω σε παλαιότερες καινοτομίες και πρωτοτυπίες;;;!!!Σε παρακαλώ επί τη ευκαιρία να μου αναφέρεις το σωρό των παιχνιδιών των οποίων πήρε τις άριστες ιδέες το SOM.Στη συνέχεια απαξιώνεις το συστημα νεμεσις αποκαλώντας το μερικές σταγόνες πρωπορίας.Δλδ πόσα παιχνίδια ξέρεις τα τελευταία 5 χρόνια π.χ που έχουν κάνει τέτοιες μεγάλες πρωτοπορίες ώστε να μας κάνουν να θεωρήσουμε το νεμεσις απλά μερικές σταγόνες.Οσον αφορά το συστημα μάχης που κατανοώ να το τοποθετείς ως αντιγραφή αυτού του Batman επιστρέφω στο ε,και;;;!!!Μπράβο στα παιδιά που πήραν ένα ήδη πολύ καλό συστημα μάχης,και από απλό button smasher του έδωσαν τόσο ωραία αίσθηση και ρεύμα στο χέρι.Για μένα το ανέβασαν σε άλλο επιπεδο ωστε να μη μπω στη διαδικασία να το συγκρίνω με αυτό του batman παρα μόνο αν θέλω πάση θυσία να γράψω αρνητική κριτική.Το τελευταίο που θα σχολιάσω είναι οτι χαλαρώστε λίγο με τη μυθολογία Τολκιν,δεν έγινε καμμιά αλλοίωση της ιστορίας κανενός έθνους,όταν το παιχνίδι είναι τόσο απολαυστικό τα προσπερνάμε αυτά.Επιπλέον ακούγονται λίγο σαν να θέλουμε να δείξουμε τις γνώσεις μας περι άρχοντα.Αλλά και πάλι αυτό το τελευταίο σχόλιο είναι καθαρά προσωπική μου άποψη ίσως γιατί ενώ θαυμάζω το έργο του Τόλκιν (και τον ίδιο φυσικά)σαν προιόν φαντασίας και αποτέλεσμα ατελείωτης δουλειάς,το βρίσκω αρκετά βαρετό.Ετσι,για να είμαι ειλικρινής κι όσο μπορώ αντικειμενική.Παρεμπιπτόντως αν σε ενοχλεί η αντιγραφή ιδεών τότε θα έπρεπε να ασκήσεις κριτική και στον Τόλκιν γιατί πήρε ιδέες από ένα σωρό άριστες μυθολογίες και τις έβαλε παρέα σε ένα κόσμο.

    • Terminator

      Καλησπέρα Vale, o person έκανε και το review του πρώτου και το λάτρεψε το παιχνίδι, οπότε δε νομίζω ότι ευσταθεί το σχόλιο περί προκατάληψης.

      • Vale Soth

        Αν το λάτρεψε μαγκιά του.Πάντως ειλικρινά από τις πρώτες λέξεις που διάβασα μου έδωσε αυτή την εντύπωση,οπότε ενας απ'τους δύο μας φταίει.Κακή διατύπωση ή λανθασμένη αντίληψη.

    • Constantinos

      Στο μεγαλυτερο μερος του σχολιου σου, μπορω να εντοπισω λογικη.

      Στο τελευταιο κομματι που γραφεις ομως "Αλλά και πάλι αυτό το τελευταίο σχόλιο είναι καθαρά προσωπική μου άποψη ίσως γιατί ενώ θαυμάζω το έργο του Τόλκιν (και τον ίδιο φυσικά)σαν προιόν φαντασίας και αποτέλεσμα ατελείωτης δουλειάς,το βρίσκω αρκετά βαρετό", καπου το χανεις. Δηλαδη, σ αρεσουν σαν παιχνιδια τα Shadow της Monolith, οντας εμπνευσμενα απο LOTR, αλλα κρινεις βαρετο το εργο του Τολκιν. Δεν βγαζει νοημα αυτο που γραφεις. Κοινως, αντιφασκεις.

      Ενας απ τους βασικοτερους πυλωνες ενος παιχνιδιου ειναι το story telling. Αν αυτο, δεν αποτυπωνεται με ακριβεια και συνεπεια, τοτε καθισταται προβληματικο. Οταν η Monolith αποφασισε να εντρυφησει στην μυθολογια του LOTR, θα επρεπε να γνωριζει οτι πισω απ ολο αυτο το οικοδομημα, υπαρχει το εργο ενος ανθρωπου στο οποιο αφοσιωσε ψυχη τε και πνευματι, υπαρχουν βιβλια που εχουν μεγαλωσει γενιες ανθρωπων και εχουν γυριστει ταινιες που εχουν αποσπασει Οσκαρ.

      Απο τη στιγμη που η Monolith, αποφασισε να ενασχοληθει με το περιεχομενο του LOTR, οφειλε να σεβαστει και οχι να προβει σε βιασμο εκ προμελετης, με σκοπο να προωθησει ενα παιχνιδι.

      • Vale Soth

        Δεν αντιφάσκω.Αγαπώ το παιχνίδι αλλά όχι τον άρχοντα.Δεν καταλαβαίνω γιατί δε μπορεί να σταθεί το ένα χωρίς το άλλο..Συγκεκριμένα απέφευγα να παίξω το παιχνίδι ακριβώς γιατι βασίζεται στον άρχοντα.Τελικά με έπεισαν,το έπαιξα και το αγάπησα.Δε σε καταλαβαίνω.Να το θέσω κι έτσι.Αγαπώ το παιχνίδι τελεία.Το γεγονός οτι ανήκει στη μυθολογία του άρχοντα δε με κάνει να το αγαπώ πιο πολύ (αλλά ούτε και πιο λίγο).Δεν ξέρω πως αλλιώς να το πω και αν χρειάζεται τελικά.Και για ποιό λόγο το story telling καθίσταται προβληματικό αν δεν έχει συνέπεια και ακρίβεια;;;;;Η συνέπεια και η ακρίβεια στο βιβλίο είναι που κάνουν ένα σενάριο καλό;;;Δλδ μια ιστορία που απλά εκτυλίσσεται στο χωροχρόνο του άρχοντα είναι απαραίτητα κακή;Και μια συνεπής και ακριβής αποτύπωση των γεγραμμένων του Τόλκιν είναι απαραίτητα καλή;Θεωρώ παράλογη την απαίτησή σου.Δε με χαλάει καθόλου το οτι ξεφεύγει από το μύθο και ξαναλέω ίσως γιατί δεν έχω δεθεί με το μύθο και δεν είχα συγκεκριμένες βλέψεις απ'το παιχνίδι και εν μέρει κατανοώ τις δικές σου.Οσο για τα όσκαρ δε με αφοούν.Δε θέλω να το παίξω αιρετική αλλά δεν έχουν καμία αξία για μένα και δυστυχώς,(χωρίς να θέλω να προκαλέσω το κοινό αίσθημα)ο άρχοντας του Τζάκσον είναι τρανή απόδειξη γι'αυτό.Οσο κι αν ήταν πιστός (στα πλαίσια του δυνατού) στο έργο του Τόλκιν. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία...

        • Constantinos

          Μπορώ να παραθέσω ένα εκατομμύριο παραδείγματα, σχετικά με τους λόγους που καθιστούν προβληματικό το story telling και το lore του Shadow αλλά δεν είναι εκεί το ζητούμενο.

          Πρώτη φορά γνωρίζω άτομο το οποίο αρέσκεται στο Shadow της Monolith και όχι στον Άρχοντα του Τολκιν.

          Όσο ζεις, μαθαίνεις τελικά.

          • Vale Soth

            Δε μπορείς να παραθέσεις ένα εκατομμύριο παραδείγματα σχετικά με τους λόγους που καθιστούν προβληματικό το story telling αλλά ακόμα κι αν μπορούσες η ανακρίβεια και η ασυνέπεια δε θα ήταν δύο απ'αυτούς .Εξ ορισμού.Δεν είναι χαρακτηριστικά που κάνουν ένα παιχνίδι καλό (και στην τελική αυτό είναι το ζητούμενο).Το κάνουν απλά πιστό στο ορίτζιναλ έργο,γεγονός αμελητέο,αν όχι παντελώς αδιάφορο για ένα παιχνίδι.Αυτό που ίσως θα μπορούσες να παραθέσεις είναι ένα εκατομμύριο παραδείγματα σχετικά με τους λόγους που χαλάνε εσένα προσωπικά στο στορυ τελλινγκ πιθανόν γιατι είσαι βαθύτατα συνδεδεμένος με το βιβλίο(εικάζω διότι δεν έχω που αλλού να το αποδώσω).Και ίσως να γνωρίζεις πρώτη φορά άτομο που του αρέσει το Shadow και όχι ο άρχοντας αλλά δεν είμαι μόνη.Υπάρχουν κι αλλοι σαν εμένα.Ομολογουμένως λίγοι,ελάχιστοι,αλλά υπάρχουν.

    • persongr

      Vale Soth,

      η προκατάληψη που λες δεν υφίσταται. Όπως άλλωστε είπε και ο Σπύρος (Terminator), το πρώτο παιχνίδι μου άρεσε και εμένα πάρα πολύ, μπορείς απλά να πας να διαβάσεις το αντίστοιχο review για να το καταλάβεις ιδίοις όμμασι. Κατά τα άλλα, το πρόβλημα του παιχνιδιού δεν είναι πως αντιγράφει, αυτό στο κείμενο ουδέποτε αναφέρθηκε ως αρνητικό (συνεπώς ξόδεψες καμιά εικοσαριά γραμμές υπερασπίζοντας ένα (-) που απλά δεν υπήρξε ποτέ) απλά πως είναι πολύ, πολύ βαρετό και επαναλαμβανόμενο.

      Φυσικά, το μεγαλύτερό του έγκλημα παραμένει η ιστορία του. Δικό σου θέμα αν δεν σου αρέσει ο Τόλκιν (για την ακρίβεια, γούστο), εγώ όμως τον αγαπώ και αυτό θα επηρεάσει αρκετά την άποψη μου για ένα παιχνίδι βασισμένο στις ιδέες του, όπως θα συμβεί και σε όλους όσους συμφωνούν μαζί μου -πρόσεξε, δεν έγραψα καν το 1/4 όσων ιδεών προέκυψαν πάνω στο θέμα αυτό, ειλικρινά θα μπορούσα να βγάλω άλλο ένα κείμενο 2000 λέξεων με τις ιδέες. Το ότι μιλάμε για φαντασία δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να μιλάμε για συνεκτική φαντασία.

      • Vale Soth

        Person,

        Την πρόταση σου " Το SoM πήρε ένα σωρό άριστες ιδέες........έτοιμο." δεν τη λες και κολακευτική.Ούτε θα περίμενε κανείς να τη διαβάσει από κάποιον που έχει θετική άποψη για το παιχνίδι.Σε συνδυασμό μάλιστα με την ακόλουθη κριτική του SoW νομίζω οτι δικαιωματικά έφτασα στο συμπέρασμα οτι έγραψες με προκατάληψη.Θα δεχτώ όμως οτι δεν ισχυεί.Αφού το λες δεν έχω λόγο να σε αμφισβητήσω.Αν πάλι φταίει η δυσλειτουργικότητα του γραπτού λόγου ως προς την έκφραση(που δεν το πιστεύω να σου πω την αλήθεια),τότε δώσε βάση στη διατύπωση ή βοήθησε με κάποια επεξηγηματική προσθήκη.Μην το εκλάβεις σαν υπόδειξη.Είναι μια υπενθύμιση που κάνω συχνά και στον εαυτό μου και γι'αυτό πλατειάζω τόσο κάποιες φορές.
        Αν μου αρέσει ή όχι ο Τόλκιν είναι θέμα μου και γούστο μου.Θέμα σου και γούστο σου,θέμα του και γούστο του.Το λέω από το πρώτο σχόλιό μου και το αναφέρω σε κάθε επόμενο και δε βρίσκω το λόγο που το επαναλαμβάνουμε συνεχώς.Εκτός του οτι είναι αυτονόητο νομίζω οτι το έχουμε εμπεδώσει πλέον όλοι.Όμως η επιθυμία σου για συνέπεια στο ορίτζιναλ έργο δεν είναι για κανένα λόγο κριτήριο επιπέδου και ποιότητας ενός παιχνιδιού.Είναι προσωπική σου ανάγκη.Και εννοείται οτι με βρίσκεις σύμφωνη με τη τελευταία σου πρόταση περι συνεκτικής φαντασίας.
        Θέλω όμως,δεδομένου οτι δέχομαι (χωρίς να το κατανοώ) το γεγονός οτι το παιχνίδι σε χάλασε γιατί θα ήθελες να είναι πιστό στο μύθο,να απευθυνθώ σε όλους όσους διαμαρτυρονται για την πιστότητα του παιχνιδιού στο γραπτό έργο και γιατί η Μονολιθ δε σεβάστηκε τον Τόλκιν και να ρωτήσω:Το ίδιο διαμαρτυρηθήκατε για το Too Human π.χ;Παίρνω ένα τυχαίο παράδειγμα.Σας έθιξε τόσο το γεγονός οτι το παιχνίδι δεν ήταν πιστό στη μυθολογία.Εμένα πάντως που είμαι φαν της συγκεκριμένης μυθολογίας δε με ενόχλησε.Και ούτε θα απαιτήσω από το Call of Cthulu να είναι απόλυτα συνεπές και πιστό στο έργο του Λαβκραφτ.Θέλω την ατμόσφαιρα του έργου του και μια στοιχειώδη συνέπεια και οπωσδήποτε θα με χαλάσει να τα δω π....άνα όλα αλλά η ανακρίβειες και οι διαφοροποιήσεις είναι αναμενόμενες και δε θα δώσω κριτική με βάση αυτά.Ας μη γίνεται εν ολίγοις η βαβούρα για τη βαβούρα εκεί θέλω να καταλήξω.Κι αν γουστάρεις να την κάνεις (όχι εσύ συγκεκριμένα,ο όποιος) μην την δίνεις σαν αντικειμενικό κριτήριο.
        Ερχομαι και στο ζητημα της αντιγραφής.Η λέξη αντιγραφή ηχεί αρνητικά.Στην ουσία της όμως η αντιγραφή δεν είναι πάντα κακή τηρουμένων προυποθέσεων φυσικά.Γράφεις:" Το Shadow of Mordor πήρε τις άριστες ιδέες από ένα σωρό άλλα παιχνίδια..."Εγώ καταλαβαίνω αντέγραψε.Και όχι μόνο εγώ εννοείται.Άδικα;Κάπου πιο κάτω στην κριτική σου για το SoW αναφέρεις:"Η βάση όλων αυτών των μαχών και των πολιορκιών είναι φυσικά το σύστημα μάχης, που παρουσιάζεται σχεδόν απαράλλαχτο από το προηγούμενο παιχνίδι (ή τη σειρά Batman Arkham, αν είναι να λέμε αλήθειες)."
        Μα πες μου φταίω;Δεν είναι λογικό να γίνει αυτόματα η σύνδεση στο μυαλό μου και να συμπεράνω οτι θεωρείς το συστημα μάχης μια αντιγραφή(με την αρνητική έννοια);;;
        Τελοσπάντων δε θα κουράσω άλλο θα ήθελα μόνο να σου ζητήσω να μου αναφέρεις αυτό το σωρό παιχνιδιών αφενός μεν γιατί αν τα έχω παίξει,λυπάμαι που δεν το διαπίστωσα η ίδια,αφετέρου δε γιατι θα ήθελα να τα παίξω,να δω ποιές άλλες ιδέες πήραν τελοσπάντων οι μάγκες της μονολιθ και έφτιαξαν αυτή την παιχνιδάρα.