Metal Gear Rising: Revengeance Review

, Πέμπτη 28 Φεβρουάριος 2013 0  

Έχοντας καθυστερήσει πολύ και στην πορεία αλλάξει ομάδα ανάπτυξης, το Metal Gear Rising θα μπορούσε να είναι ένα νέο... Aliens: Colonial Marines. Ευτυχώς, η Platinum, αποδεικνύει ξανά το ταλέντο της, δίνοντας μας ένα χορταστικό hack'n'slash.

Αρχικά, δύο λόγια για τη σχέση του παιχνιδιού με τα Metal Gear Solid. Ναι, το Metal Gear Rising δανείζεται ένα μέρος του ονόματος της σειράς. Ναι, ο πρωταγωνιστής είναι ο ίδιος με αυτόν που μίσησαν πολλοί (εμένα μου άρεσε) στο MGS2, αλλά λατρέψαμε στο MGS4. Ναι, η λάμψη και η απίστευτη λεπτομέρεια των προηγούμενων παιχνιδιών, ανά στιγμές, υπερσκιάζει το MGR. Το παιχνίδι, όμως, δεν υποκρίνεται, και γι αυτό αξίζει ένα μεγάλο μπράβο στην Platinum. Δεν προσπαθεί να αντιγράψει τους τίτλους του Kojima, ούτε επιδιώκει να πουλήσει μόνο και μόνο λόγω ονόματος. Το MGR, μοιράζεται μεν το σύμπαν και τους πρωταγωνιστές με μερικά πολύ αγαπημένα παιχνίδια, όμως αφού ασχοληθείτε λίγο μαζί του, θα διαπιστώσετε πως έχει την δική του ταυτότητα, με τα όποια θετικά ή αρνητικά. Καταλαβαίνω τους gamers που απογοητεύονται από την απομάκρυνση αυτή, όμως δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ αν θα προτιμούσαν πράγματι ένα κανονικό MGS από οποιονδήποτε άλλο πέραν του Hideo Kojima.

Αρκετά με τα προκαταρκτικά, ας μπούμε στο ψητό. Το Metal Gear Rising, με πρωταγωνιστή τον Raiden, διαδραματίζεται αρκετά χρόνια μετά το τέλος του MGS4, στη μετά-Patriots εποχή. Ξεχάστε τους “la-li-lu-le-lo”. Πλέον οι οντότητες των Patriots αποτελούν παρελθόν, αλλά παρόλο που δεν υπάρχουν πια για να ελέγχουν τον κόσμο, η κληρονομιά τους είναι ακόμα ορατή. Η οικονομία του πολέμου συνεχίζει να κάνει κύκλους, παρόλο που βρίσκεται σε μια ύφεση. Το παιχνίδι ξεκινά με τον Raiden σωματοφύλακα κάποιου προέδρου μίας αφρικάνικης χώρας, όταν αυτός απάγεται. Από εκεί και πέρα, και καθώς ο ήρωας έρχεται αντιμέτωπος με το παρελθόν του και όχι μόνο, αρχίζει να ξετιλύγεται ο μίτος μίας μεγάλης συνωμοσίας, που θέλει να ενισχύσει την οικονομία του πολέμου και τα λεφτά που πέφτουν στις μισθοφορικές εταιρείες.

Κακός χαμός στις μάχες.

Συνολικά, η ιστορία του Rising, μου άρεσε. Σίγουρα, υπάρχουν διάφορες κλισέ ατάκες και κατάστασεις εδώ και εκεί, ενώ το σενάριο δεν είναι τόσο πολύπλοκο ή βαθυστόχαστο όπως στα MGS. Είναι όμως ξεκάθαρο στο τι θέλει να πει, η ιστορία εξελίσσεται ομαλά και δε χρειάζεται κανείς να έχει διαβάσει τα άπαντα του George Orwell για να πιάσει τα βαθύτερα νοήματα. Αυτό που δε μου άρεσε, είναι το πόσο “ελαφρά” αντιμετωπίζει το παιχνίδι κάποιες καταστάσεις. Γενικά, το Rising δεν είναι τόσο σχολαστικό όσο τα MGS. Εισάγεται νέο μοντέλο Metal Gear και κανείς δεν εξηγεί το σκοπό του. Ο ρόλος της Sunny περιορίζεται σημαντικά και το τί έγινε από το τέλος του MGS4 μέχρι τώρα, αφήνεται στη φαντασία του παίκτη. Το πώς προέκυψαν οι “Winds of Destruction”, τα αφεντικά δηλαδή του παιχνιδιού, δεν εξηγείται πουθενά. Αντίστοιχα, θυμηθείτε τί backstory είχαν τα αφεντικά των MGS.

Όλα αυτά, δε θα με ενοχλούσαν τόσο πολύ, αν το MGR δεν είχε ήδη εκτενές codec. Αντ'αυτού, οι συζητήσεις που περιέχονται στο περίφημο αυτό χαρακτηριστικό είναι πολλές και με διάφορους συνομιλητές. Εξηγούν πολλά πράγματα για τον κόσμο του παιχνιδιού, τα περισσότερα όμως μικρής σημασίας για την εξέλιξη του. Μαθαίνετε γιατί ο Raiden πλέον έχει κόκκινο αντί για άσπρο αίμα, πώς λειτουργεί το προηγμένο σπαθί του ή πώς αντλεί ισχύ η στολή του. Δεν μαθαίνετε όμως τι συνέβη στα χρόνια που έχουμε να δούμε τον ήρωα, ούτε γιατί η Rose και ο μικρός Jack βρίσκονται στη Νέα Ζηλανδία. Αναφορά στον Old Snake δεν γίνεται, ούτε και σε οποιοδήποτε γεγονός που δεν αφορά την παιδική ηλικία του Raiden. Παρόλα αυτά, και για να μην είμαι εντελώς αρνητικός, να σημειώσω πως όποια συζήτηση γίνεται είναι καλογραμμένη και βγάζει νόημα, ενώ οι ερμηνείες είναι υψηλού επιπέδου.

Το Metal Gear Rising είναι ένα καθαρόαιμο hack'n'slash με τις γνωστές πινελιές της Platinum. Αυτή τη φορά, όμως, και σε αντίθεση με τη Bayonetta, οι κύριοι άξονες του gameplay είναι δύο. Το Zan-Datsu, δηλαδή η τεχνική του Raiden να κόβει με το σπαθί του τους αντιπάλους σε άπειρα κομματάκια και να τσιμπάει τα ηλεκτρόδια τους, και φυσικά η ninja φύση του ήρωα, που του επιτρέπει σβέλτες κινήσεις και combo. Ξεκινώ με την τελευταία, καθώς η εκτέλεση του ZD ισοδυναμεί με την εξόντωση των αντιπάλων.

Η Sunny, ας πούμε, προκύπτει από το πουθενά.

Ο Raiden λοιπόν, με μια τεχνική, το Ninja Run, μπορεί και κινείται πολύ γρήγορα και ενώ το κάνει αυτό, απωθεί σφαίρες και άλλα πυρομαχικά. Το Ninja Run είναι πρακτικά και η μόνη στρατηγική για τα πρώτα επίπεδα του παιχνιδιού, αφού τα σύνθετα -και πιο χρήσιμα- combo είναι κλειδωμένα. Όταν με το καλό τα ξεκλειδώσετε, θα διαπιστώσετε πως... δεν είναι και τόσο πολλά, ενώ γενικά, δεν είναι “σφιχτοδεμένα”. Δεν είναι λίγες οι φορές που άλλο combo πήγα να εκτελέσω και άλλο βγήκε (!), τη στιγμή που οι συνδυασμοί κουμπιών που απαιτούνται περιορίζονται στον αναλογικό και σε δύο πλήκτρα. Το παιχνίδι λειτουργεί με ένα σύστημα πόντων, τους Battle Points, και όσα περισσότερα hits καταφέρνετε σε εχθρούς, τόσους περισσότερους αποκτάτε, και είναι αυτοί που βοηθούν στο ξεκλείδωμα των combo. Για κάποιον παράξενο λόγο, τα hits σταματάνε το μέτρημα μόνο άμα τις φάτε, και όχι άμα σταματήσετε να εκτελείτε combo.

Το Zan-Datsu είναι άλλη ιστορία. Είναι η υπέροχη και αφάνταστα διασκεδαστική ικανότητα του Raiden να κόβει (σχεδόν) τα πάντα σε άπειρα κομμάτια. Χαρακτηριστικά, κατάφερα να κόψω ένα καρπούζι σε 200+ μικρά κομματάκια. Το ZD, λοιπόν, που ενεργοποιείται χειροκίνητα όταν οι εχθροί είναι πολύ εύκολοι, ή έχουν πάθει ήδη κάποια ζημιά από το σπαθί σας, σας επιτρέπει να ελέγξετε τη γωνία και το μέρος του αντικειμένου που θέλετε να κόψετε. Θέλετε να κόψετε το ένα από τα δύο πόδια ενός Gekko; Έγινε. Θέλετε να κόψετε μόνο το χέρι ενός PMC που κρατάει ένα όπλο; Έγινε. Μόνο που η δυνατότητα αυτή δεν είναι πάντα τόσο χρήσιμη. Καταρχήν, η γωνία με την οποία ο Raiden κρατάει το σπαθί εν μέσω του Zan-Datsu, ανταποκρίνεται περίεργα στον δεξή αναλογικό. Από την άλλη, το ZD έχει αναλάβει περισσότερο το ρόλο της εντυπωσιακής επίδειξης στο παιχνίδι, παρά κάτι πιο ουσιαστικό. Εκτελώντας ένα πλήρες ZD αναπληρώνεται η ενέργεια του ήρωα, αυτό όμως δεν είναι απαραίτητο να συμβαίνει με κάθε αντίπαλο.

Το Zan-Datsu παραμένει διασκεδαστικό καθόλη τη διάρκεια του παιχνιδιού.

Πέραν όλων των παραπάνω, ο Raiden μπορεί κατά καιρούς να υιοθετήσει και στρατηγικές τύπου stealth, με τα γνωστά cardboxes και drumcans. Μόνο που οι στρατηγικές είναι αρκετά βαρετές, δίνουν μόνιμα την εντύπωση πως αποτελούν περισσότερο fan service παρά οτιδήποτε άλλο, και εν τέλει δεν ταιριάζουν σε ένα τέτοιο hack'n'slash. Ευτυχώς δεν υποχρεώνεστε ποτέ να τις χρησιμοποιήσετε. Και για να κλείσω τα του gameplay, λίγα λόγια για τους εχθρούς. Αντιμετωπίζετε και γνώριμους (Gekkos, PMCs κλπ) αλλά και νέους αντιπάλους, ενώ ιδιαίτερη μνεία αξίζουν τα αφεντικά. Οι μάχες με τους “Winds of Destruction” είναι πολύ καλά σχεδιασμένες και μόλις τους ξεπαστρέψετε, θα νιώσετε ιδιαίτερα ικανοποιημένοι. Kάτι που ισχύει και για το τελικό (και σχετικά απρόσμενο) αφεντικό, σε μία μάχη που θέτει σοβαρή υποψηφιότητα για την πιο δύσκολη -και πιο διασκεδαστική φυσικά για τους φίλους του είδους- της χρονιάς.

Χρειάστηκα περίπου επτά ώρες για να ολοκληρώσω το MGR στο normal. Μόλις βγάλετε το campaign, ξεκλειδώνεται και μια νέα δυσκολία. Συνολικά, το παιχνίδι δεν είναι τόσο μικρό όσο ακούγεται, ιδίως αν ασχοληθείτε λίγο παραπάνω και με stealth τακτικές. Φυσικά, πάντα υπάρχει εκείνη η ψυχαναγκαστική ανάγκη να μαζέψετε όσους περισσότερους πόντους μπορείτε στο campaign, για να χτυπήσετε επίπεδο “S” αντί για οτιδήποτε άλλο. Επιπλέον, η Platinum έχει προσθέσει και μερικές VR αποστολές, όπου, πέρα από τα tutorials, προσπαθείτε να εκτελέσετε κάποια objectives μέσα σε συγκεκριμένο χρόνο. Από το να φτάσετε, μέσω του Ninja Run, στην άλλη άκρη της πίστας όσο πιο γρήγορα γίνεται, μέχρι να εξολοθρεύσετε όλους τους εχθρούς στον τάδε χρόνο μέσω stealth. Τις αποστολές VR τις ξεκλειδώνετε βρίσκοντας στο campaign τα σχετικά κουτιά.

Το Metal Gear Rising είναι, με απλά λόγια, το πιο όμορφο παιχνίδι που έχει βγάλει η Platinum. Πέρα από το φοβερό μοντέλο του Raiden, που μου θύμισε σε ποιότητα και λεπτομέρεια αυτό του Kratos στο God of War 3, τα μοντέλα των εχθρών, τα περιβάλλοντα, οι εκρήξεις, όλα είναι καλοσχεδιασμένα και εντυπωσιακά. Συν το γεγονός πως το παιχνίδι τρέχει στα 60 fps καρφωτά, χωρίς πτώσεις. Το μόνο αρνητικό είναι η κάμερα, που, παρόλο που είναι ξεκλείδωτη, κατά καιρούς κάνει τα δικά της, αφαιρώντας από την εμπειρία.. Ηχητικά, η κατάσταση είναι πιο διφορούμενη. Ενώ μου αρέσουν οι φωνές των ηρώων (πέραν του Quinton Flynn εννοώ, που ήδη ξέραμε) και όλα τα εφέ που αναπαράγονται στις μάχες, η μουσική απέχει πολύ από τα προσωπικά μου γούστα, οπότε δεν με συγκίνησε ιδιαίτερα. Για να σας δώσω να καταλάβετε το μέσο κομμάτι του soundtrack, σκεφτείτε ένα γρήγορο και όχι και τόσο σκοτεινό κομμάτι των Dir En Grey.

Η Mistral είναι η πρώτη που συναντάτε από τους "Winds of Destruction".

Η ανάθεση του Metal Gear Rising στην Platinum, είχε σίγουρα θετικές επιπτώσεις σε αυτό, παρά τα προβλήματα που παρουσιάζονται κατά καιρούς στο gameplay. Ευτυχώς, το παιχνίδι παραμένει καθόλη τη διάρκειά του διασκεδαστικό και φρέσκο, ενώ η επιστροφή στο σύμπαν της σειράς Metal Gear Solid γίνεται με ασφαλείς και σίγουρες κινήσεις. Ήδη ανυπομονώ για το sequel, που θα διορθώσει τις όποιες αδυναμίες. Μέχρι τότε, σας προτρέπω να παίξετε το Metal Gear Rising με την πρώτη ευκαιρία. Δε θα χάσετε.

+ Raiden πιο εντυπωσιακός από ποτέ
+ Εκπληκτικές μάχες με αφεντικά
+ Διασκεδαστικό gameplay, με αποκορύφωμα το Zan-Datsu...

- ...που κατά καιρούς έχει κάποια κενά
- Προβληματική κάμερα

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 8.0

Πλατφόρμα: Xbox 360 (review), PS3
Ανάπτυξη: Platinum Games
Έκδοση: Konami
Διάθεση: Zegetron
Είδος: Hack'n'slash
Παίκτες: Single-player
Επίσημο Site: http://www.metalgearsolid.com
Ημερομηνία Kυκλοφορίας: 22/2/2013
PEGI: 18

  • Julian

    Δικαιο καπου εκει περιμενα και γω.

  • Giannis Giapitzakis

    Πως σκοτώνεις το Jet Stream Sam? Μου έχει σπάσει τα νεύρα.

  • gerasimos

    7 ώρες (δυστηχώς μικρό) και σκεφτόμουν να το πάρω απο έξω.

  • gogos

    Επαιξα το ντεμο το οποιο μου αρεσε πολυ.. Οι μαχες θελουν πολυ συγκεντρωση και ηταν απαιτητικες και δυσκολες.. Δεν ξερω αν θα μπορουσε κανεις να χειριστει καλα τον παικτη αν τα FPS δεν ηταν 60.. Μπορουσες να χασεις για κλασματα του δευτερολεπτου! Το μονο αρνητικο που βλεπω σε ολη την φαση ειναι η διαρκεια.. Αν ειναι 7 ωρες μαζι με τα βιντεο υπαρχει μεγαλο προβλημα μιας και τα βιντεο στα MGS ηταν περιπου το 50% της διαρκειας του παιχνιδιου.. Αν ισχυει κατι τετοιο θα ειναι πολυ κριμα..

  • http://game20.gr/author/person/ person

    Γιάννη, αν το έχεις ξεκλειδώσει, βάρα τον με το Offensive Deffensice, ή αλλιώς, αν τα έχεις βρει πολύ σκούρα, Ninja Run και Light Attack. Θα χάσει μετά από κάνα δίωρο, αλλά δε βαριέσαι.

  • chris7

    Φαίνεται πολύ ωραίο το παιχνιδάκι, πολύ ωραίο review. Δίκαιος βαθμός. Πάντως ως προς τη διάρκεια, αν το παίξεις στο hard, θα σε κρατήσει περισσότερο γιατί θα χάνει πολύ περισσότερο. Άρα πιστεύω οτι στο hard θα ναι καπου στο 9ωρο - 10ωρο

  • StratosGK

    Ωραίο το review person! Χαίρομαι που δεν υπάρχει εμφάνιση ή αναφορά του Snake στο παιχνίδι.
    Κάποια στιγμή θα το παίξω και εγώ σίγουρα αλλά δεν ξέρω κατά πόσο θα έδινα τα λεφτά μου για αυτό.

  • http://game20.gr/ meh

    Στρατο, σταματα να το παιζεις δυσκολος. Εχουμε παρει ολοι μας χαμπαρι πως κοβεις φλεβα για τον Raiden. 😛

  • StratosGK

    Που να βγει Half Life 3 και να έχει τον Raiden σαν πρωταγωνιστή! 😀

  • tiflopodikas

    Το demo που έπαιξα ήταν ωραίο,θα το νοικιάσω για να το παίξω να δούμε τι λέει και το συνολικό παιχνίδι,πάντως το blade mode είναι όλα τα λεφτά φέτες τους κανεις.

  • Φοίνικας ο Τέταρτος

    Και όταν πάρεις το Fox Blade είναι πόρωση τους κάνεις όλους φέτες χωρίς καν Blade Mode αλλά μετά γίνεται ευκολότερο , σαν παιχνίδι γενικά το βρήκα κομπλέ στο γενικό σύνολο το απόλαυσα.

    Άμα παίξεις στο Hard χωρίς Fox Blade και χωρίς να φαρμάρεις ΒΡ γίνεται δύσκολο

  • ΜΙΧΑΛΗς

    Σημερα το τερματισα.Εχει παρα μα παρα πολυ εντυπωσιακα Boss fights.Το τελευταιο με δυσκολεψε αρκετα και κανα 2-3 ηθελαν λιγο επιμονη.Εντυπωσιακο παιχνιδι με μοναδικο μειον την καμερα,η οποια δεν δουλευει καλα σε κλειστους χωρους και την σχετικα μικρη διαρκεια 7-8 ωρες.Μακαρι να βγει κ Metal gear rising 2.

  • Julian

    Οοοοοοο τι σου πε Meeehhh. Τα μισα να μου λεγε!

  • Blaze

    Όλα δείχνουν ότι θα τσιμπήσω για PS3, ξέρει κανείς γιατί αυτή η έκδοση είναι αισθητά πιο κάτω απο την αντίστοιχη του 360 στο Μετακριτικ; Δε με πολυενδιαφέρουν αυτά απλά απο περιέργεια ρωτάω

  • http://game20.gr/author/person/ person

    Blaze, απ'ότι είδα, είναι τρεις συγκεκριμένες κριτικές (ένας τρελάρας πχ του έδωσε 3) που το κατεβάζουν.

    Για πιο συγκεκριμένες διαφορές πάντως τσέκαρε το σχετικό άρθρο του Digital Foundry:

    http://www.eurogamer.net/articles/digitalfoundry-metal-gear-rising-face-off

  • Constantinos

    στο hard mode, το τελευταιο boss o Armstrong, ειναι για πολλα μπινελικια...τον αδοξαστο μου βγαλε...........

  • http://game20.gr/author/person/ person

    Και στο normal, παλούκι ήταν :S

  • Constantinos

    ειχα health 130%, 250% αυτος και με 3 χτυπηματα εισαι dead...πρεπει να παλευα και μαι μερα για να τον βγαλω...ασε μετα οταν σου πεταει τα συντριμια που πρεπει να τα κοψεις...ετρεμαν τα χερια μου απ τ αγχος και απ νευρα..παιζει να κανα και 2 πακετα τσιγαρα

  • http://game20.gr/author/person/ person

    Κόψε το κάπνισμα ρε!

  • Constantinos

    απ τα 19 μου αυτο λεω, αλλα αμα το ξεκινας απ τα 16 🙂

  • Giannis Giapitzakis

    Ότι και να κάνω δεν μπορώ να σκοτώσω τον Jet Stream Sam και η πρόοδος μου στο παιχίδι έχει μπλοκαριστεί. Και μου μένει μια πίστα ακόμα.

  • Constantinos

    ελα ρε γιατι ?? δεν ηταν δυσκολος αυτος...απλα θελει καλο και γρηγορο parry...στο τελευταιο boss fight παντως θα σου φυγει το κλαπετο...εχεις μπολικο wipe ahead of you 🙂

  • Giannis Giapitzakis

    Μα το παρυ αν και είναι ο μηχανισμός στο παιχνίδι που είναι ο ποιο σημαντικός απο όλους, είναι και αυτός που γίνεται και ποιο δυσκολα, με αυτήν την κάμερα.

  • Constantinos

    Η καμερα έχει δυστυχώς μεγάλο θεμα..Εντάξει ρε πάντως τον Monsoon τον βρήκα πιο δύσκολο..Τον Jetstream Sam με πρώτο try τον έβγαλα

  • Φοίνικας ο Τέταρτος

    Το έχω τερματίσει στο Hard LQ/Mistrel/Monsoon/Sundowner τους έβγαλα με την 1η στον τελικό είχα πρόβλημα κούρασε λίγο μέχρι να μάθω το skillset το rotation και τα frame που χαλάει για το κάθε skill αλλά τα κατάφερα.

    @Κωσταντίνε

    Γιατί είσαι με 130% ζωή ενώ είσαι στο τέλος του παιχνιδιού , εγώ είμαι με 200% το 50% το βρίσκεις από τα μαύρα μπαούλα που είναι διασκορπισμένα στις πίστες και το άλλο 50% το αγοράζεις. Χρησιμοποίησε την όραση που βλέπεις μέσα από τοίχους και έτσι με το πάνω βελάκι , σου δίχνει που είναι τα μπαούλα

    Μάλλον χρειάζεσαι αναβαθμήσεις θα έχεις μείνει πίσω γιαυτό σου φαίνεται πολύ δύσκολο και όταν πας να τον φας πάνε με 5 φάρμακα + μάθε ποιες κινήσεις του μπορείς να κάνεις parry , το 1/3 των κινήσεων του γίνονται parry

    Ο καλύτερος τρόπος να του κάνεις ζημιά είναι στο sequence που σου πετάει το σπαθί , έχει 2 διαφορετικά το 1ο του σκάει 11% της ζωής του σταθερά και το 2ερο του σκάει 30% ~ (στο hard τώρα) αρκεί να τα πετύχεις.

    Στον monsoon του έριξες EM.Grenade ε ;

    @Γιάννη

    Έχω διαβάσει πως πολλοί είχαν πρόβλημα με την κάμερα αλλά εγώ πραγματικά δεν είχα ποτέ , μόνο μία φορά στην γιαπωνέζικη περιοχή εκεί που είχε μία λίμνη και έτσι πήγα να φάω τον μεγάλο γοριλοίδες με Ο από πίσω του και δεν μπορούσα να βαρέσω την σπονδυλική του στήλη λόγο κάμερας αλλά μόνο εκεί.

    Εν ώρα μάχης άμα έχεις τόσο σοβαρό πρόβλημα με την κάμερα και με το parry απλά κλείδωσε τον αντίπαλο με το R2 να ξέρεις που είναι χωρίς καν να τον βλέπεις αφού ο κύκλος που κλειδώνει τον στόχο είναι alwaysontop δηλαδή διαπαιρνάει και τα γραφικά του Raiden.

    Αυτό επίσης βοηθάει στο parry , ξέρεις προς πια κατεύνθυνση θα μπλοκάρεις , μετά μόνο ο χρονισμός είναι που πρέπει να μάθεις. Το parry είναι πολύ δυνατό ειδικά στον monsoon όταν βγάζει την ομίχλη και βαράει από χίλια δύο μέρητο χρειάζεσαι πολύ.

  • Julian

    Υποθετω (περα απο το ξεκαθαρο συν στα θετικα του review) οτι το γεγονος οτι μιλατε για τα αφεντικα, καθιστα τον συγκεκριμενο τομεα επιτυχια του παιχνιδιου.

  • Φοίνικας ο Τέταρτος

    Ναι έχουν κάνει τις μάχες με τα αφεντικά ωραίες δηλαδή τις θυμάσε και αξίζει να συζητάς για αυτές

    Σε τιμωρούν ειδικά στο hard/very hard δεν είναι χύμα φτιαχμένες όπως στα 3/4 των νέων παιχνιδιών

    Παίξε hard και όταν το τερματήσεις βγαίνει το very hard , άμα δεν βγάλεις ψυχολογικά εκεί είσαι μεγάλος ! Πραγματικά πολύ δύσκολο

  • Julian

    Εννοείται hard θα φυγει. Τετοια παιχνιδια μονο hard!

  • http://game20.gr/author/person/ person

    Ναι Julian, τα αφεντικά του (βασικά οι μάχες μαζί τους) είναι καταπληκτικά, απλά, όπως έγραψα και στο κείμενο, το παρασκήνιο δεν έχει τη λεπτομέρεια που είχαν τα αντίστοιχα των bosses των MGS.

    Mistral ftw!

  • Julian

    Γενικα θα προσπαθησω να μην συγκρινω με MGS, περα απο την μυθολογια αυτη καθεαυτη 😛

  • http://game20.gr/ meh

    Βρε, θα βγει και για πιτσι. Τι ξαφνικο και αυτο.

  • forneverarrow

    Το πήρα σήμερα και πρόλαβα να ασχοληθώ ένα 45λεπτο άλλο τόσο μου έφαγε το update). Δεν μπορώ να εκφράσω κάποια εμπεριστατωμένη γνώμη ακόμα, αλλά θα πω δυο λόγια για τα προφανή. Τα γραφικά δεν τα περίμενα τόσο καλά. Για 60fps είναι εκπληκτικά καθαρά και λεπτομερή, ειδικά τα μοντέλα των χαρακτήρων. Ειδική μνεία αξίζει στα videos που είναι ό,τι καλύτερο έχω δει σε ιαπωνικό video game μετά από το MGS 4 (και ίσως το RE 6 που και αυτό έχει φοβερά δουλεμένα videos). Το voice acting μου φάνηκε καλό ως εδώ. Κάτι που μου προκάλεσε εντύπωση από τα πρώτα λεπτά είναι η παρουσίαση του Raiden. Αυτή μου φαίνεται είναι πραγματικά μια revengence του ήρωα για τις μέτριες παρουσίες των προηγούμενων MGS. Προσωπικά στο 2 δεν μου άρεσε, αλλά τον προτίμησα σε σχέση με τον looser (ποτέ δεν γούσταρα τον Solid Snake... μπορεί να έδωσε ρέστα στο 4 αλλά δεν φτάνει επίπεδα Big Boss). Στο 4 ήταν μεν καλός σαν Cyborg Ninja, αλλά δρούσε σαν κακομαθημένο παλιόπαιδο που τρώει ξύλο στις αλάνες! (SPOILER: εκεί που έχασε το χέρι στο Rising στην αρχή και πετάει το επικό: "not again"!!! έκλαψα στο γέλιο). Και στο πρώτο level του Rising μια από τα ίδια κάνει, αλλά από τα πρώτα δευτερόλεπτα με τη νέα του κατασκευή τα πράγματα αλλάζουν, λες και ωρίμασε απότομα! Οι διάλογοι και μόνο αυτό δείχνουν.

    Και τέλος, ο χειρισμός... συγχωρέστε με αλλά με τα hack & slash ποτέ δεν τα πήγα καλά. Μόνο δύο έχω τερματίσει, ένα το GoW στο PSP και το Darksiders 2 στο PS3. Δεν λέω, είναι εντυπωσιακός στο Rising αλλά έχω κάποια μικρά ερωτήματα: 1) πως κάνω άμυνα?? Οκ, όταν τρέχω με το R1 δεν τρώω σφαίρες. Αλλά από κοντά? Αυτό το σκυλί με το πριόνι για ουρά μου έβγαλε την πίστη μέχρι να το νικήσω!

    2) Αγόρασα ένα skill που λέει Defensive Offence αλλά δεν έχω ιδέα πως δουλεύει. Ούτε γράφει μέσα κάποια πλήκτρα.

    Αν μπορεί κανείς να με διαφωτίσει θα το εκτιμούσα 🙂

  • forneverarrow

    Και τελικά το τερμάτισα χτες αργά το βράδυ. Λοιπόν θα ήθελα να κάνω μια τελευταία εξομολόγηση κλείνοντας τα games του 2013.

    Στο normal επίπεδο είναι δύσκολο (στην αρχή) για κάποιον που δεν παίζει συχνά hack n slash games. Μου πήρε 5 ώρες και 43 λεπτά και είδα όλα τα videos + τα περισσότερα codecs. Τελικά είναι περισσότερο Metal Gear από όσο δείχνει και το συνοψίζω στα εξής σημεία:

    1) Gameplay και μηχανισμοί: Η δομή του gameplay αρχικά με ξένισε λίγο γιατί βασίζεται στα ranked battles και ενδιάμεσα κάποια προαιρετικά stealth ή μάχη. Τα levels είναι πολύ μικρά και στην ουσία πας από μάχη σε μάχη μέχρι να βγει συνομιλία ή video. Ωστόσο, όλη η φιλοσοφία είναι MG, δηλαδή μικρή διάρκεια για speed runs και συλλογή ranks, άρα επαναλαμβανόμενα palythroughs. Αυτό μου αρέσει. Τα collectibles είναι περισσότερα από κάθε άλλο MG και έχει ουσία η συλλογή τους. Τα boss fights, πέρα από τον Monsoon και τον Armstrong είναι πολύ απλοϊκά και κάπως με χαλάσανε, από άποψη ότι δεν χρειάζεται καν στρατηγική. Απλά τα κάνανε έτσι ώστε να σε δυσκολέψουν στα δύσκολα difficulties. Περίμενα περισσότερα δεδομένων των ευρηματικών bosses που χαρακτηρίζουν τη σειρά. Τέλος, τα easter eggs είναι αρκετά και έξυπνα τοποθετημένα, ακόμα και μέσα από τους διαλόγους.

    2) Η δυσκολία είναι μέχρι να καταλάβεις πως δουλεύει το parry και τα combos. Επιπλέον, από τη μέση και μετά που έχεις ripper mode τα πάντα διευκολύνονται. Έτσι βρήκα κάπως άκυρη την καμπύλη της δυσκολίας. Δεν ξέμεινα καθόλου από repair nanopaste και έχασα μόνο 3 φορές συνολικά (1 από qte και 2 από τον Armstrong). Θα παίξω και hard κάποια στιγμή να δω διαφορές.

    3) Θα επιμείνω στα γραφικά, εντός gamepaly και videos. Είναι κλάσεις ανώτερα από το MGS 4 και είναι και σχεδιασμένα για 60fps αντί για 30 που είναι το πρώτο. Θα μου πεις ότι διαφέρουν κατά 5 χρόνια, αλλά μιλάμε για ίδιο hardware και για περιβάλλοντα με ίδιο περίπου μέγεθος, αν εξαιρέσεις την πόλη στο 4 (που πάλι τμηματικά τη φορτώνει. Τα videos είναι εξαιρετικής ποιότητας και τα απόλαυσα ιδιαίτερα. Παίζει να είναι τα καλύτερα της γενιάς (οπτικά) σε κονσόλες.

    4) Το σενάριο είναι καλογραμμένο, αν και όχι με το βάθος του 4. Έχει τις στιγμές του, ειδικά στους διαλόγους με τα bosses. Φαίνεται ότι είναι Kojima από πίσω αλλά θα μπορούσε να αναφέρει έστω σαν easter egg τον Snake. Για να μην πετάξω spoilers, τα δύο τελευταία levels ήταν όλα τα λεφτά από άποψη ανατροπών και σεναρίου.

    Αυτά το ολίγα. Από εμένα ένα 9 στα 10 γιατί συνολικά είναι καλή εμπειρία. Επόμενη στάση GZ!!