MadWorld Review

, Τρίτη 31 Μάρτιος 2009 0  

Βία και αίμα: δύο πράγματα που το Wii ΔΕΝ έχει. Κατά γενική ομολογία, η κονσόλα της Nintendo δεν παρέχει και πολλές επιλογές στο πιο ώριμο και σκληροπυρηνικό κοινό της. Η Sega βέβαια μας εκπλήσσει ευχάριστα αυτόν τον καιρό με ένα σωρό hardcore καλούδια για τα πεινασμένα για σάρκα, κόκκαλα και σπλάχνα, Wii Remotes μας. Το αποκορύφωμα φυσικά ακούει στο όνομα MadWorld και φιλοδοξεί να προσφέρει στους παίκτες μία εντελώς διαφορετική εμπειρία. Είναι ένα παιγνίδι που υπόσχεται υπέρμετρη βία σε συνδυασμό με στιλ υψηλής αισθητικής.

Η ιστορία του παιγνιδιού είναι απλή. Χειρίζεστε τον Jack, έναν παλαίμαχο μηχανικό, που παίρνει μέρος σε ένα βίαιο reality show ονόματι Death Watch. Σκοπός σας είναι να δείρετε μέχρι θανάτου τους πάντες και να ανεβείτε στην κορυφή της κατάταξης, μένοντας βέβαια ο μοναδικός επιζών από ένα ανελέητο battle royal. Η παρουσία του παιγνιδιού και της ιστορίας του βασίζεται στην αισθητική των comics. Θα δείτε ήχους να οπτικοποιούνται με τρόπο που συναντάμε στις δημιουργίες της DC, χρησιμοποιώντας δηλαδή λέξεις. Oι cutscenes διαδραματίζονται μέσα σε τετράγωνα frames με ελάχιστο animation και το ασπρόμαυρο στιλ, με το κόκκινο του αίματος να είναι σχεδόν το μοναδικό χρώμα, παραπέμπει ανοιχτά σε comic albums όπως το Sin City.

Ιδού ο ήρωας... Μπορεί να μην είναι ομορφονιός, αλλά σίγουρα έχει βαρύ χέρι...

Ιδού ο ήρωας... Μπορεί να μην είναι ομορφονιός, αλλά σίγουρα έχει βαρύ χέρι...

Αυτά, μπορεί να ακούγονται υπέροχα (και θα ήταν), αλλά έχει γίνει πολύ χάλια δουλειά στην μεταφορά του παιγνιδιού στο ευρωπαϊκό σύστημα απεικόνισης (PAL). Τα δρώμενα του παιγνιδιού συμπιέζονται ανάμεσα σε δύο τεράστιες μαύρες μπάρες στις πάνω και κάτω άκρες της οθόνης, κάνοντας τα κείμενα δυσανάγνωστα και τις λεπτομέρειες δυσδιάκριτες. Αν έχετε παλιά ή μικρή σχετικά τηλεόραση, καλύτερα να το αποφύγετε διότι μπορεί να σας πονέσουν τα μάτια σας.

Κατά τα άλλα θα βρεθείτε μπροστά σε μία ευχάριστη οπτικά έκπληξη. Υπάρχουν αρκετά αστεία loading screens με συμβουλές για να κερδίσετε περισσότερο score. Τα τρισδιάστατα γραφικά, αν και αρκετά χαμηλής ποιότητας, είναι πάρα πολύ όμορφα. Θα περιπλανηθείτε στην κατεστραμμένη πόλη όπου κυκλοφορούν διάφορα καθάρματα – παίκτες του Death Watch, σε περιοχές με ξεχωριστά themes όπως μία Chinatown, ενώ δεν λείπουν και οι όμορφες πινελιές στα εφέ της φωτιάς και του καπνού. Το MadWorld διαθέτει αψεγάδιαστο art direction, αν και εδώ που τα λέμε, δεν περιμέναμε κάτι λιγότερο από τους δημιουργούς του θεϊκού Okami… Στα ίδια υψηλά επίπεδα ποιότητας κυμαίνεται και ο ήχος, εκτός βέβαια από την μουσική επένδυση, που απαρτίζεται από hip hop κομμάτια, φτιαγμένα ειδικά για το παιγνίδι. Η μουσική γίνεται αισθητά ενοχλητική όταν “πνίγει” τους δύο παρουσιαστές του Death Watch, που με τις θεότρελες ατάκες τους προκαλούν άφθονο γέλιο. Πάλι καλά που υπάρχει και η επιλογή για χαμήλωμα ή σίγασή της.

Αυτό το κοκκινοπό πράγμα ήταν κάποτε άνθρωπος...

Αυτό το κοκκινοπό πράγμα ήταν κάποτε άνθρωπος...

Όπως καταλαβαίνετε, το παιγνίδι έχει φοβερή και ίσως λίγο κάφρικη αίσθηση του χιούμορ. Για παράδειγμα, στα events με το όνομα Bloodbath Challenge ,πρέπει να σκοτώσετε με συγκεκριμένο τρόπο πολλούς αντιπάλους. Κάποιες φορές θα σας ζητηθεί να τους κάνετε κιμά με μία τουρμπίνα αεροπλάνου, άλλες θα σας ζητηθεί να τους πετάξετε ανάμεσα από δύο τρένα που τρέχουν με μεγάλη ταχύτητα και πάει λέγοντας. Η όλη διαδικασία σας παρουσιάζεται από τον Black Barron, έναν μουρλό τύπο που κάθε φορά καταλήγει ο ίδιος το πρώτο θύμα του Bloodbath.

Ας περάσουμε λοιπόν στο ζουμί το τίτλου, το gameplay. Εκεί τα πράγματα χωλαίνουν αρκετά. Ναι μεν είναι απολαυστικό το να σκοτώνεις ένα σωρό κόσμο και να κάνεις θεαματικά finishers με το αλυσοπρίονο ή να πετάς διάφορους τυπάδες ντυμένους σαν νίντζα σε έναν τοίχο με καρφιά, αφού τους έχεις περάσει κολάρο λάστιχα αυτοκινήτων, τους έχεις σουβλίσει με πινακίδες κυκλοφορίας και καπελώσει με σκουπιδοτενεκέδες, αλλά η εμπειρία επαναλαμβάνεται εγκληματικά συχνά. Η βασική δραστηριότητα δηλαδή είναι ξύλο, finishers και χρήση διαφόρων αντικειμένων όπως λάστιχα, σκουπιδοτενεκέδες, πινακίδες, φωτιά και καρφιά. Το ίδιο και το ίδιο πράγμα συνέχεια. Κατά την ανακοίνωσή του MadWorld, μας υποσχέθηκαν ότι θα κληθούμε να σκοτώσουμε κόσμο με ευφάνταστους τρόπους, κάτι που ισχύει μεν, αλλά τελικά το παιγνίδι με έκανε να βαρεθώ απελπιστικά…

Δείγμα απο τα περιβάλλοντα του παιγνιδιού

Δείγμα απο τα περιβάλλοντα του παιγνιδιού

Σκοτώνοντας, λοιπόν, με τον βαρετό και επαναλαμβανόμενο τρόπο που περιγράψαμε παραπάνω, μαζεύετε score. Μόλις φτάσετε σε ένα συγκεκριμένο αριθμό score, ξεκλειδώνετε το Bloodbath Challenge και αργότερα γίνεται διαθέσιμο και το αφεντικό. Το παιγνίδι είναι αρκετά μικρό. Μία απλή «περατζάδα» από το main story θα σας πάρει γύρω στις επτά ώρες. Όπως ανέφερα πιο πάνω, δυστυχώς παρά την μικρή του διάρκεια, το παιγνίδι καταφέρνει να γίνεται επαναλαμβανόμενο και βαρετό.

Την κατάσταση βέβαια πάνε να σώσουν κάπως τα Bloodbath Challenges, που φέρνουν έναν αέρα ανανέωσης με τους πανέξυπνους τρόπους θανάτωσης των εχθρών. Από την άλλη, τα αφεντικά προσθέτουν ποικιλία στην εμπειρία, αφού το καθένα σας αναγκάζει να ακολουθήσετε διαφορετικές στρατηγικές ώστε να το νικήσετε. Εκτός αυτού, κατά την διάρκεια των μαχών θα κληθείτε να παίξετε και διάφορα quick time events, που προσφέρουν θεαματικές κινήσεις αλλά και πόνο στους καρπούς των χεριών σας. Άξιο αναφοράς είναι και το 2-player mode, όπου μπορείτε να συναγωνιστείτε με έναν φίλο σε κάποια συγκεκριμένα Βloodbath Challenges. Φανταστείτε τώρα την ήδη περιορισμένη από τις μαύρες μπάρες οπτική του παιγνιδιού, με την προσθήκη του split-screen. Απλά κόλαση... για τα μάτια σας.

Η τουρμπίνα σας επιτρέπει να κάνετε τους αληταράδες κιμά

Η τουρμπίνα σας επιτρέπει να κάνετε τους αληταράδες κιμά

Ομολογώ ότι το ΜadWorld με προβλημάτισε αρκετά. Από την μία έχουμε έναν εξαιρετικό συνδυασμό στιλ και χιούμορ, από την άλλη μία επαναλαμβανόμενη εμπειρία που εκτός αυτού, είναι και αρκετά μικρή σε διάρκεια. Το πρόβλημα που αναφέραμε σχετικά με τις μαύρες μπάρες στο πάνω και κάτω μέρος της οθόνης, είναι ένα ακόμα μελανό σημείο ενός κατά τα άλλα καλού τίτλου. Αν θέλετε κάτι πραγματικά διαφορετικό στο Wii σας και βαρεθήκατε να παίζετε No More Heroes εδώ και έναν χρόνο, τότε το MadWorld αποτελεί μία μοναδική ευκαιρία για σας.


+ Φοβερό στιλ γραφικών
+ Οι ατάκες των παρουσιαστών του Death Watch προσφέρουν πολύ γέλιο
+ Απολαυστικά βίαιο
+ Τα Bloodbath Challenges και τα αφεντικά είναι άκρως διασκεδαστικά

- Η μειωμένη οπτική του παιγνιδιού από τις μαύρες μπάρες
- Επαναλαμβανόμενο μέχρι αηδίας
- Μικρό σε διάρκεια

Βαθμολογία: 7.0

Πλατφόρμα: Wii
Έκδοση: Sega
Ανάπτυξη: platinumgames
Διάθεση: Zegetron
Είδος: Beat-'Em-Up
Παίκτες: 1-2
Επίσημο Site: http://www.sega.com/madworld
Ημερομηνία Kυκλοφορίας: 20/3/2009
PEGI: 18+

  • http://www.videogamez.gr Giorgos216

    Πολύ καλό review για ένα καλό game. Συνέχισε έτσι Marioland!

  • http://360voice.gamerdna.com/blog.asp?tag=BOSS%20the%20DRAGON BOSS the DRAGON

    ΑΑΑΑΑ ρε Γιωργάκη και εδωωωωω???? αααααααααααααααααααα
    C of Duty 44444444444444

  • cho_fan

    Μετά από παίξιμο των 2 πρώτων level, συμφωνώ απολύτως με το review.

    Και να προσθέσω ότι, στο No More Heroes είχες άλλη αίσθηση ευχαρίστησης όταν σκότωνες, κάτι που δεν μπορώ να εξηγήσω εύκολα. Τελικά μάλλον έγκειται στην σαδιστική φύση του score system. Όμως και στο carmageddon και GTA υπήρχε επιβράβευση χωρίς να σε κάνει να νιώθεις άσχημα. Εγώ πάντως δεν το "ευχαριστιέμαι" όταν σκοτώνω μαζικά τους άλλους ρίχνοντάς τους στα τρένα. Αν καταλάβω τι φταίει θα κάνω ξανά post.

  • nivas84

    Πολύ γαμάτο review Marioland...! Εύστοχα στόλια, επικοδομητική κριτική! Συγχαριτήρια!!!