alt text

Αυτό που κάνει το ανθρώπινο είδος να ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες μορφές ζωής στον πλανήτη, είναι ότι όχι μόνο γνωρίζει την θέση του στον κόσμο αλλά εκφράζει τις ανησυχίες του γι αυτόν μέσα από τέχνες όπως η ζωγραφική. Έργα όπως το “Past and Present” του Augustus Leopold Egg, μέρος μιας τριλογίας που αφορά την απιστία, το “Abduction of Ganymede” του Rembrandt που αποτυπώνει με δραματικό τρόπο την απαγωγή ενός βοσκού από μυθολογικό πλάσμα, το συγκλονιστικό “The Inferno” του Herri met de Bles με λεπτομέρειες και θεματολογία που καθηλώνει, και βέβαια το “Christ’s Descent into Hell” του τεράστιου Hieronymus Bosch. Τι κοινό έχουν όλα αυτά με το Layers of Fear; Η απάντηση στη συνέχεια.

Το Layers of Fear είναι ένα παιχνίδι περιπέτειας πρώτου προσώπου. Η περιγραφή “παιχνίδι” δεν ταιριάζει απόλυτα καθώς οι διαδραστικές επιλογές όσον αφορά το gameplay είναι ελάχιστες και η κεντρική ιδέα είναι να παρασυρθείτε σε ένα εφιαλτικό ταξίδι όπως το βιώνει ο κεντρικός χαρακτήρας. Αναλαμβάνετε τον ρόλο ενός ζωγράφου, ο οποίος, στην βικτοριανής εποχής έπαυλη του, προσπαθεί για πολλοστή φορά να ολοκληρώσει το υπέρτατο αριστούργημά του. Για να το καταφέρετε αυτό, πρέπει να συλλέγετε υλικά αντικείμενα αλλά και να έρχεστε σε επαφή με πηγές έμπνευσης. Κατά την διάρκεια αυτού του ταξιδιού, παρασέρνεστε από τις ανησυχίες του μυαλού σας και τα τραυματικά βιώματα του παρελθόντος που σταδιακά ξεδιπλώνουν μια αρκετά καλογραμμένη δραματική ιστορία. Η περιπλάνησή σας στην τεράστια έπαυλη δεν είναι αυτό που φαντάζεστε και εδώ κάνουν την εμφάνιση τους τα κοινά του Layers of Fear με τους συγκεκριμένους ζωγράφους που αναφέρονται στον πρόλογο.

Ολοκληρώνοντας σιγά σιγά το αριστούργημα σας.

Ολοκληρώνοντας σιγά σιγά το αριστούργημα σας.

Η σκοτεινή, βαριά ατμόσφαιρα των συγκεκριμένων καλλιτεχνών αποδίδεται άριστα μέσα στο παιχνίδι και οι δημιουργοί κάνουν ένα βήμα παραπέρα προσθέτοντας στοιχεία ψυχεδέλειας και σουρεαλισμού. Κάθε βήμα που κάνετε μέσα στην έπαυλη σας, είναι ένα βήμα που σας βυθίζει πιο βαθιά στο σκοτεινό μυαλό ενός ανισόρροπου καλλιτέχνη που κάνει τα πάντα για να ολοκληρώσει το έργο του. Οι δημιουργικές ανησυχίες των καλλιτεχνών στο Layers of fear μεταφράζονται σαν μια αλληλουχία εφιαλτικών σεναρίων και εσείς καλείστε να φτάσετε στην άκρη αυτών. Σύμμαχος αλλά και εμπόδιο στον δύσκολο αυτό δρόμο είναι η ίδια η έπαυλη που αλλάζει μορφή σε κάθε βήμα σας. Ένα βήμα εμπρός και η τοποθεσία που είχατε πίσω σας έχει εξαφανιστεί και στη θέση της υπάρχει κάτι άλλο, συνήθως κάτι που πετάγεται από τις σκιές, ουρλιάζει και σας παρακολουθεί σαν αρπακτικό. Ένα άνοιγμα μιας πόρτας και ο κόσμος που αφήσατε πίσω σας δεν υπάρχει πια. Ένα κοίταγμα σε διαφορετική κατεύθυνση και τα πάντα γύρω σας έχουν αλλάξει μορφή, χρόνο και υπόσταση. Ο συγκεκριμένος μηχανισμός λειτουργεί άψογα και είναι από τις καλύτερα στοιχεία του παιχνίδιού. Πάνω σε αυτή την ψυχεδελική εμπειρία έχουν ενσωματωθεί κάποια περιβαλλοντικά, απλοϊκά παζλ που συνδυάζουν εικόνα και ήχο και σας παρασέρνουν σε περίεργα μονοπάτια του μυαλού για να καταφέρετε να βρείτε την λύση τους.

Το Layers of Fear προσπαθεί να παίξει με το μυαλό σας και σε μεγάλο βαθμό καταφέρνει. Πίνακες των οποίων τα χρώματα αλλοιώνονται και πίσω από αυτά εμφανίζεται ο κωδικός ενός σεντουκιού, γραμμόφωνα που ανάλογα με την φορά του δίσκου επηρεάζουν τον χρόνο και βέβαια αρκετά “ξαφνιάσματα” συνθέτουν έναν από τους πιο καλοφτιαγμένους κόσμους σε παιχνίδι του είδους. Δυστυχώς, παρόλο που η όλη εμπειρία κρίνεται άκρως ικανοποιητική και αρκετά διαφορετική από άλλα παιχνίδια τρόμου, διαρκεί μόνο τέσσερις ώρες περίπου. Η διάρκεια του παιχνιδιού απογοητεύει και είναι το μόνο μελανό σημείο του, αφήνοντας σας με ανάμεικτα συναισθήματα.

Κι όμως είναι παιχνίδι τρόμου.

Κι όμως είναι παιχνίδι τρόμου.

Ο τρόπος που ο κόσμος του Layers of Fear ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια σας είναι κάτι παραπάνω από εντυπωσιακός. Εξαιρετικοί φωτισμοί, πλούσια περιβάλλοντα, ενώ την παράσταση κλέβουν αυτές οι ψυχεδελικές, σουρεαλιστικές στιγμές που μοιάζουν να ξεπηδούν μέσα από κάποιο πινάκα και υπάρχουν μόνο σε ένα διαδραστικό μέσο όπως τα video games. Εκπληκτική μουντή ατμόσφαιρα με αρκετές δραματικές στιγμές, κάτι στο οποίο συμβάλλει και ο ήχος. Η ηχητική επένδυση του Layers of Fear είναι μοναδική, από την μουσική μέχρι τα εφέ, όχι μόνο λόγω της ποιότητας αλλά και λόγω της σωστής χρήσης του κατάλληλου θέματος ανάλογα με το τί διαδραματίζεται στην οθόνη σας, Αν και η δράση λαμβάνει χώρα κατά κύριο λόγο σε εσωτερικό χώρο, δεν λείπουν οι περιβαλλοντικοί φυσικοί ήχοι που, σε συνδυασμό με την απόκοσμη, σχεδόν σαγηνευτική μουσική, σας απορροφούν στον κόσμο του παιχνιδιού.

Το Layers of Fear εντυπωσιάζει με την ιστορία και τον κόσμο του. Είναι προφανές πως οι δημιουργοί του παιχνιδιού έχουν ψάξει αρκετά τη θεματολογία στην οποία βασίστηκαν. Το Layers of Fear είναι ένα σουρεαλιστικό, ψυχεδελικό ταξίδι που αξίζει να ζήσετε, εφόσον δεν έχετε πρόβλημα με την μικρή διάρκειά του.

  • Έμπνευση από κλασικά αριστουργήματα ζωγραφικής
  • Εκπληκτική, σκοτεινή, δραματική ατμόσφαιρα
  • Άριστος οπτικοακουστικός τομέας
  • Χωρίς να ανακαλύπτει τον τροχό, παρουσιάζει κάποιες φρέσκες ιδέες
  • Υπερβολικά μικρή διάρκεια
  • Περιορισμένη διάδραση με τον κόσμο του παιχνιδιού
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 8.0

ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ:PS4, Xbox One, PC (review)
ΑΝΑΠΤΥΞΗ:Bloober Team
ΕΚΔΟΣΗ:Aspyr Media
ΔΙΑΘΕΣΗ:Ψηφιακό
ΕΙΔΟΣ:Τρόμος
ΠΑΙΚΤΕΣ:Single-player
ΕΠΙΣΗΜΟ SITE:http://www.layersoffear.com/
HM. ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ:16/2/2016
PEGI:16
  • mpak7

    Τρεχω....!ουτε φωτογραφιες δεν ειχα δει..το εβλεπα στο ps4, αλλα νομιζα οτι ηταν καμια πατατα. με εφτιαξες Petross

  • Φοίνικας ο Τέταρτος

    Το έχω δει από streamers κανά 2 φορές , πολύ καλό παιχνιδάκι όχι σαν και αυτά τα ψευτοκακά spooky games που είναι της μοδάς , τούτο είναι καλοσχεδιασμένο.

    Αλλά ναι το μόνο αρνητικό είναι η πολύ μικρή διάρκεια , why u do dis

  • Kilia

    Ιερωνυμος Μπος και (απ' οτι καταλαβαινω) προσπαθεια κατανοησης της καλλιτεχνικης δημιουργιας σε review παιχνιδιου, δεν χρειαζομαι τιποτε αλλο για να το αγορασω.

    Thanks Petross για το κειμενο αλλα και για την ανακαλυψη ενος παιχνιδιου την υπαρξη του οποιου αγνοουσα.

  • Bill B.

    Το παιχνίδι θα τσιμπηθεί, είναι στην λίστα εδώ και καιρό.

    Γέλασα πάντως με το... "ο άνθρωπος ξέρει την θέση του στον κόσμο". Πολύ καλό αστειάκι, γιατί, όχι μόνο δεν ξέρουμε την θέση μας στον κόσμο, αλλά από την απληστία μας σαν είδος, νομίζουμε ότι μας ανήκει κιόλας. Όπως και το ότι ξεχωρίζουμε από τα ζώα, ναι... μερικές φορές τα ζώα είναι πιο ανθρώπινα από εμάς!

    Καλό το review, αλλά οι πρώτες 2 σειρές, με βρίσκουν τέρμα αντίθετο.

    • Petross

      Ο Πυθαγόρας και οι προσωκρατικοί και όχι μόνο φιλόσοφοι διαφωνούν μαζί σου.

      • Bill B.

        Από την άλλη ο Γκάντι, μιας και ανέφερες φιλοσόφους, λέει πως: Ο κόσμος είναι αρκετά μεγάλος για να ικανοποιήσει τις ανάγκες του κάθε ανθρώπου, αλλά πολύ μικρός για να ικανοποιήσει την ανθρώπινη απληστία.

        Αν θέλεις μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι την συζήτηση!

        • Petross

          Και αυτό το είπε ο Γκάντι επειδή ΔΕΝ γνωρίζει την θέση του ανθρώπινου είδους στον κόσμο ή επειδή την γνωρίζει;

          • Bill B.

            Εσύ πως το εννοείς αυτό που έγραψες? Ότι ξέρουμε την θέση μας στον κόσμο? Μήπως το κατάλαβα λάθος, μήπως ήθελες κάτι άλλο να πεις, δεν ξέρω.

          • Bill B.

            Ανέπτυξε το λίγο αν μπορείς...

            • Petross

              Γνωρίζουμε την θέση μας στον κόσμο γιατί είμαστε τα μόνα έμβια όντα που εκφράζουν μέσα από τέχνες και όχι μόνο τον θαυμασμό και το δέος απέναντι στην φύση, το κάλος κτλ και το μοιραζόμαστε με άλλους. Είμαστε το μόνο είδος που όταν βλέπει την Γη από ψηλά, καταλαβαίνει την θέση του και το πόσο μικρός είναι. Έχουμε επιστήμες και Ιατρική γιατί σε σχέση με τα άλλα ζώα του πλανήτη, δεν αφήνουμε το άρρωστο μέλος μια οικογένειας, μιας κοινωνίας να πεθάνει αβοήθητο και μόνο του. Το ότι ο κόσμος μας έχει ξεφύγει και πάει από το κακό στο χειρότερο, εδώ κολλάει η ρήση του Γκάντι που έγραψες περί απληστίας, αυτό δεν σημαίνει ότι τα κατορθώματα του ανθρώπινου είδους δεν προέρχονται από τις ανησυχίες για το πια είναι η θέση του όχι πλέον στον πλανήτη μας αλλά στο σύμπαν.

              Το ότι σε αρκετές περιπτώσεις τα έχουμε κάνει σκατά δεν σημαίνει ότι είμαστε κιόλας. Μην ξεχνάς ότι το είδος μας εμφανίστηκε στον πλανήτη πριν μερικές χιλιάδες χρόνια και η κοινωνία μας μόλις...χτες. Έχουμε πολλά ακόμα να μάθουμε και είμαστε το μοναδικό πλάσμα που γνωρίζουμε ότι το κάνει αυτό.

              • Bill B.

                Σε ευχαριστώ πολύ για την διευκρίνηση.

              • raiden5

                Εγω θα προτιμουσα να ειχαμε αγνη καρδια οπου να να αγαπαμε κ να σεβομαστε τον πλανητη μας, τα ζωντανα πλασματα, κ τους συναθρωπους μας χωρις να κυριευόμαστε απο τα παθη μας, κ την καταστροφη, κ ας μην ειχαμε ουτε τεχνες ουτε επιστήμες ουτε τιποτα.

                • Feregorn

                  Φάση Equilibrium δηλαδή;

  • Θανος

    Καλο παιχνιδακι βεβαια κουραζει απο φαση κ μετα κ το τελος δεν μου εκατσε πολυ καλα

  • Constantinos

    To χαζευα στο Twitch ενα βραδυ που το παιζε ενας. Εικαστικα δειχνει ομορφο και γενικοτερα διακατεχεται απο ενα σκοτεινο και διεστραμενο υφος. Θυμαμαι βεβαια που του λεγε και ο τυπας οτι εχει μικρη διαρκεια. Δεν μπορω να πω οτι τρελλαθηκα, γενικα αυτο το corridor simulator ποτε δεν το κατανοησα.

    Ο χωρος των horror games ηθελλημενα εχει απομονωθει απο την gaming βιομηχανια και αρκειται πλεον σε indie δημιουργιες και οχι σε ΑΑΑ τιτλους οπως παλια. Τα λεφτα και η δοξα ειναι στα υπερτουμπανα γραφικα πλεον, στα open world games, στα games με pvp, online, co-op modes.

    Τελευταια τρανη αποδειξη το P.T.

    • gogos

      Πλην μερικών φωτεινών εξαιρέσεων, όπως το The Last of Us, δυστυχώς έτσι έχουν τα πράγματα. Με το The Evil Within πήγε να γίνει κάτι, αλλά τα τεχνικά του προβλήματα τελικά το θάψανε και ίσως μαζί και την Third Person Survival/Horror κατηγορία, με τον τρόπο που την γνωρίζαμε πριν κάποια χρόνια. Καλά, χρυσά τα indie, αλλά κακά τα ψέματα το "κενό" των Silent Hill ή των παλιών Resident evil και Dead Space δεν μπορεί να αναπληρωθεί απο αυτά.

      • Constantinos

        Εχω ενστασεις.

        Το Dead Space για παραδειγμα δεν μπορω να το καταταξω ως horror game. Σκοτεινη και αρρωστη ατμοσφαιρα, με βαση τα δικα μου στανταρντς, ειχε μονο το πρωτο (ακομα δεν μπορω να ξεχασω το σταθμο με τα κερια και τις ψαλμωδιες). Τα υπολοιπα 2 και ειδικοτερα το 3 ηταν συνεχομενο third person shooting χωρις σταματημο. Γενικοτερα ομως, ρομποτικες στολες a la Iron Man, jet packs, κραφταρισμα οπλων και σφαιρων στο max δεν συναδουν στο survival horror element.

        To Last of Us ηταν stealthoειδες Uncharted χωρις βεβαια να λειτουργει παντα αψογα ως προς το stealth στοιχειο του. Eιχε εντονοτερο survival στοιχειο απ το Dead Space καθως η καθε σφαιρα, το καθε medkit, το καθε shiv που κραφταρες ειχε αξια και σημασια. Δεν ειχε αυτο το ατελειωτο shooting των Uncharted. Τρομακτικο δεν το λες, δεν ειχε scare jumps και πλην ελαχιστων εξαιρεσεων ουτε η ατμοσφαιρα του σε καταπλακωνε.

        Ηοrror games σε κονσολες, υπο τη στενη εννοια, εχω ν απολαυσω απ την εποχη του PS2. Clock Tower, Silent Hill, Project Zero, Siren, Obscure, ακομα και τα Resident Evil (μεχρι το 3 βεβαια γιατι μετα και αυτα παραεγιναν action) ηταν κατι σαν τον Τελευταο των Μοικανων σε σχεση με την κατασταση που επικρατει σημερα.

        • gogos

          Έχει να κάνει και με το επίπεδο της δυσκολίας που επιλέγεις έτσι. Φυσικά κάποιος που θέλει να νιώσει "στο πετσί του" την αίσθηση της αγωνίας και της επιτακτικής ανάγκης για σωστή διαχείριση των εφοδίων (γιατί εκεί είναι όλη η ουσία σε ένα survival/horror game), δεν θα ξεκινήσει ένα τέτοιο παιχνίδι στο Normal. Το καταστρέφει.

          Τo Zealot του Dead Space 2, για παράδειγμα, είναι πολύ πιο δύσκολο απο το impossible του Dead Space 1 και στο HardCore, όπου πρέπει να τερματίσεις όλο το Game με μόλις 3 διαθέσιμα saves, η κατάσταση γίνεται τελείως άρρωστη. Ομοίως και στο The Last of Us, όπου στο Survivor πρέπει να ακολουθήσεις τον άγραφο κανόνα "δεν ξοδεύω πυρομαχικά, για οτιδήποτε μπορώ να αποφύγω".

          Στην τελευταία παράγραφο συμφωνώ απόλυτα. Το τελευταίο survival/horror Resident Evil ήταν το 3. Aπο εκεί και πέρα, ακόμα και στο πολυβραβευμένο 4, το item management δεν ήταν η βασική παράμετρος που επηρέαζε το Gameplay.

        • worms_arm

          Οντως το The Last of Us δεν ηταν horror. Περιπετεια επιβίωσης είναι που μου αρεσε παρα πολύ.

          Παντως τα Dead Space δεν τα εχω παιξει αλλα εχω δει ότι το Dead Space 1 και 2 εχουν ιδιες βαθμολογιες και λενε ότι και τα δυο παιχνίδια είναι του ιδιου στυλ και βασιζονται στο horror στοιχειο. Ισα ισα που στο Dead Space 2 βελτιωσαν πολλα πραγματα. Το Dead Space 3 απ ότι ξερω δεν εχει καμια σχεση με την σειρα αλλα καποια review λενε ότι το 3 δεν ειχε καμια σχεση με τα trailers και εξακολουθουσε να είναι horror. Αυτά εχω διαβασει. Δεν ξερω

          Για μενα horror από μεγαλες εταιριες είναι και το FEAR 1

      • GeorgeZ

        Εδω γελάμε! πιο Evil within? τι πήγε να γίνει? η απίστευτη κωμωδία από την αρχή μέχρι το τέλος η ντροπή των horror games... μέχρι και η κονσόλα όταν έβαζα το δισκάκι να παίξει γελούσε 😀 άντε να εξαιρέσεις 2-3 chapter τα οποία είχαν ελάχιστο horror.Φέρτε ρε καινούριο Dead space όπως του 1 να τρελαθούμε.

        • gogos

          Το The Evil Within θεωρώ πως είναι μια πολύ ιδιόμορφη περίπτωση. Ήταν ένα μισοτελειωμένο game και αυτό κανένας δεν μπορεί να το αμφισβητήσει. Παρόλα αυτά, όποιος είχε την διάθεση να ξεπεράσει τα τρομερά προβλήματα του μικρού VOF, των μαύρων μπάρων, του collision detection το οποίο αρνιόταν πεισματικά να συνεργαστεί και του χαμηλού framerate, θα έβρισκε ένα game πιστό σε αυτό που ζητούσαν οι fans όλα αυτά τα χρόνια. Το "φαγητό" βγήκε νωρίς απο τον "φούρνο", οπότε λογικό ήταν να μην τρώγεται, παρόλο που χρησιμοποιήθηκαν για την παρασκευή του υψηλής ποιότητας "υλικά".

          • Sir Daniel

            H κατηγορία δυστυχώς πεθαίνει, συμφωνώ κι εγώ ότι το Evil Within παρά τις σοβαρές αδυναμίες (δεν εννοώ τεχνικές γιατί ευτυχώς το παιχνίδι το έπαιξα πολύ μετά την κυκλοφορία του) ήταν το τελευταίο old-school αξιοπρεπές παιχνίδι στο είδος όπως το γνωρίσαμε από τις PS1 και PS2 εποχές. Μου τα χάλασε πολύ από την μέση και μετά που ο Mikami δεν ήξερε πραγματικά τί θέλει να κάνει ούτε σεναριακά ούτε σε ύφος και ατμόσφαιρα.

            Θέλω σα τρελός νέο Siren, νέο Silent Hill (τρίτου προσώπου) και ένα νέο Dead Space (σε φιλοσοφία κοντά στο πρώτο παιχνίδι της σειράς) και υπόσχομαι ότι δεν θα ξαναπιάσω άλλο παιχνίδι στα χέρια μου (με μια εξαίρεση στα παιχνίδια της FromSoftware,χεχε )

            • gogos

              Αν κάτι με κέρδισε στο story, ήταν πως αυτό κρατούσε τον παίκτη μέχρι την μέση του σε πλήρη άγνοια και μόνο προς το τέλος εκείνος αντιλαμβανόταν τους λόγους που συμβαίνουν όλα αυτά τα παράδοξα γεγονότα. Σεναριακά πιστεύω πως θέλανε να παραδώσουν κάτι πολύ πάνω απο τις δυνατότητες τους, το οποίο τελικά έπεσε θύμα της φιλοσοφίας τους, μιας και δυστυχώς το τέλος δεν "έδεσε" πολύ καλά και προσπάθησαν να "μπαλώσουν" τις τρύπες του γρήγορα-γρήγορα με τα DLCs.

            • alessan

              Αν κ λογικα ειναι αδυνατον να βγει, κ καποιο νεο condemned δεν θα με χαλαγε! Αυτα τα δυο τα θεωρω εξαιρετικα αλλα δυστυχως εχουν ξεχαστει! Κριμα!

          • Constantinos

            Οι λατρεις του horror πιστεψαν στο Εvil Within επειδη ο τιτλος επισκιαζοταν απ τον ιδιο τον Mikami. Πιστεψαν σε ενα νεο Silent Hill, σ ενα νεο Resident Evil, σ ενα νεο Alone in the Dark.

            Αντ αυτου το παιχνιδι εμφανιστηκε τεχνικα αχαρακτηριστο, αδιορθωτα προβληματικο με την λειτουργια της καμερας, με σεναριο κουραστικο στην αφηγηση, με προπολεμικο/αναχρονιστικο/δυσχρηστο gameplay, με τις περιφημες μαυρες μπαρες οπου ηταν και η βασικη αιτια που το πουλησα γιατι στην 32αρα μου φαινοταν σαν οπτικη μικρογραφια που περιοριζε το ευρος της ορασης μου.

            Για δημιουργια του Mikami ηταν το λιγοτερο ντροπιαστικο σαν αποτελεσμα οταν αναφερομαστε σε horror παιχνιδι. Μπορει αν κυκλοφορουσε πριν απο καμια 10ρια χρονια να ηταν αξιολογο.

            Σημερα, αυτο το πραγμα δεν μπορουσε το παιξει και να το ανεχθει ανθρωπος.

            • Θανος

              To evil within απο μια στιγμη κ μετα ηταν απλα μια αλληλουχια εμετου-εικονων-θορυβου ενα μαυρο χαλι,ειχε τις στιγμες του αλλα γενικα κατω του μετριου.Για ενα νεο silent hillα πουλαγα τη ψυχη μου.

              Παντως μεγαλο ρολο πιστευω επαιξε το Amnesia παιδια,παρολλο που ηταν το τηλευταιο παιχνιδι που επαιξα στη ζωη μου κ τρομαξα εφερε μια νεα γενικα indie horror games κ υπηρξε κορεσμος.Το θεμα ειναι πως το slenderman,3 nights at fredies etc. ηρθαν κ εβαλαν τη ταφοπλακα στο horror genre για μενα

        • Panzerfaust

          Θα διαφωνήσω, δεν είναι για γέλια το TEW, μπορεί προς το τέλος να το χαλάει λίγο με κάτι σημεία σαν arena που έχει αλλα μέχρι εκεί έχει οτι χρειάζεται ενα survival horror, ατμόσφαιρα, πίεση, σωστή διαχείριση των όπλων μας... αυτό είναι το Resident Evil 6 που δεν πήραμε ποτέ (για να μην πω και Silent Hill 6)
          Γενικά πάντως μιας και τα αναφέρατε τα Dead Space είναι τίμια survival horror (φυσικά το πρώτο είναι το καλύτερο ως ατμόσφαιρα+αγωνία) ακόμα και το TLOU που δεν είναι Survival Horror με ολη του την σημασία προσφέρει μια ατμόσφαιρα και μια αίσθηση πίεσης ενω μαζί με ολα αυτά είναι και παιχνιδάρες και η τραγική ειρωνεία είναι οτι το παιχνίδι που γέννησε το survival horror (resident evil) τωρα πια ούτε survival horror δεν είναι ούτε καν και καλό παιχνίδι, ενα μέτριο TPS θα το χαρακτήριζα.

          • gogos

            Στο The Evil Within το σωστό item management ήταν το "κλειδί" για να καταφέρεις να πας απο το ένα chapter στο άλλο. Υπήρχαν μπόλικοι "αθάνατοι" εχθροί και γενικά δεν συγχωρούσε λάθη. Σαν παιχνίδι είχε πολύ πιο ξεκάθαρους στόχους απο οτι το Resident Evil 4/5/6, αλλά τα τεχνικά του προβλήματα σου βγάζαν την παναγία. Ευτυχώς η PC version απαλλάχτηκε γρήγορα απο τις μαύρες μπάρες και το χαμηλό FOV που το κάναν unplayable, αλλά φαντάζομαι πως αρκετές φορές θα σου έτυχε η τελευταία σου σφαίρα ενώ βγήκε κεφάλι, ο εχθρός να μην δέχτηκε damage επειδή το collision detection δεν λειτούργησε. Ψιλοτραγικές καταστάσεις για ΑΑΑ τίτλο.

            Όσο αφορά το The Last of Us θεωρώ οτι η φρίκη (μιας και αν θέλουμε να είμαστε ακριβής αυτός είναι ο ορισμός της λέξης horror) είναι αποτυπωμένη σε κάθε γωνιά του παιχνιδιού. Απλά μεταφέρει στον παίκτη το horror feeling με έναν διαφορετικό τρόπο απο αυτόν που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε στα περισσότερα videogames.

            Κατα τα άλλα, μιας και γνωρίζω οτι είσαι βετεράνος της σειράς, πιστεύω οτι θα συμφωνήσεις οτι το dead space 2 απο την μέση και μετά γίνεται πολύ πιο αδυσώπητο σε σχέση με το πρώτο μέρος. Αν και συγκριτικά χάνει σημαντικά στο level design, έχει αρκετά καλύτερη κλιμάκωση.

            • Panzerfaust

              Η αλήθεια είναι οτι με το The Evil Within ασχολήθηκα μετά απο πολλά update και το κυριότερο αφού προστέθηκε η επιλογή για την αφαίρεση των μαύρων μπαρων οπότε δεν συνάντησα ολα αυτά τα ενοχλητικά προβλήματα που είχε, εδω που τα λέμε παιχνίδι που είναι απο πίσω η Bugthesda χωρίς τεχνικά προβλήματα δεν γίνεται 😛
              Το TLOU συνδυάζει όμορφα το horror με ενα post-apocalyptic σκηνικό και όπως λες σου δίνει ενα ξεχωριστό feeling, ελπίζω να βγει και δεύτερο μέρος και να συνεχίσει έτσι.
              Το πρώτο DS είναι μακράν ενα απο τα καλύτερα horror των τελευταίων ετών, κλειστοφοβία και απομόνωση απο την αρχή μέχρι το τέλος, τα αλλα δύο ενω αρχίζουν έτσι προς το τέλος το χάνουν λίγο, στο 2 απο ενα σημείο και μετά το πιστολίδι έχει πολύ βασικό ρόλο ενω στο 3 (νομίζω τα είχαμε ξαναπεί) ο ψιλο-ανοιχτόκοσμος απο την φύση του παιχνιδιού πλανήτης σε συνδυασμό με τους ανθρώπινους εχθρούς και τις... universal σφαίρες (ουσιαστικά δηλαδή χρησιμοποιούσες όποιο όπλο ήθελες χωρίς να κοιτάς να αφήσεις το καλό για ενα δύσκολο σημείο-αρχηγό) το χάλασαν λίγο, ας ελπίσουμε να δούμε και 4ο μέρος και να αφήσει η σατανική αυτοκρατορία την visceral να δουλέψει με την ησυχία της όπως αυτή ξέρει.

  • http://game20.gr/author/terminator/ Terminator

    Στο PS Store έχει έκπτωση και κάνει 15 ευρώ αντί για 20.

    https://store.playstation.com/#!/en-gr/games/layers-of-fear/cid=EP1875-CUSA04497_00-LAYERSOFFEAR0000

  • mpak7

    Αντ αυτου το παιχνιδι εμφανιστηκε τεχνικα αχαρακτηριστο, αδιορθωτα προβληματικο με την λειτουργια της καμερας, με σεναριο κουραστικοστην αφηγηση, με προπολεμικο/αναχρονιστικο/δυσχρηστο gameplay

    Σωστος!!!το παρατησα στο 3ωρο.

  • Yiannis

    Τι δουλεια του για μενα θα την κανει. Ειναι απο τα παιχνιδια που θα βαλω να παιξω με τη κοπελα μου και θα ουρλιαζουμε παρεα. Ευχαριστο 3ωρο. ;P

  • Chronix

    Ωραίο review Πέτρος.

    Είχα ξεκινήσει την early-access, αλλά είχε τόσα τεχνικά προβλήματα που δεν παλευόταν. Σε πτώση τιμής θα τσιμπηθεί.

  • bertsen84

    To παιχνιδι εχει 3 διαφορετικους τερματισμους, που εχουν να κανουν με το πως ακριβως προχωρας. Αν "πεθανεις" , θα εχεις διαφορετικο τελος. Αν ξεκλειδωσεις τα παντα, θα εχεις διαφορετικο τελος. Αναλογα την προσεγγιση.
    Καταφερα μονο τους 2 και εχω δει τον 3ο στο youtube. Δηλαδη εχει καποιο replayability παροτι ειναι 3-3μιση ωρες at most.