DmC Devil May Cry: Vergil’s Downfall Review

, Παρασκευή 15 Μάρτιος 2013 0  

Είμαι από αυτούς που λατρεύουν DmC: Devil May Cry, κάτι που ήδη γνωρίζετε αν έχετε διαβάσει το review. Οπότε, η κυκλοφορία επιπρόσθετου περιεχομένου για το παιχνίδι μόνο καλό θα μπορούσε να κάνει στην απερίγραπτη δίψα μου για «λίγο παραπάνω». Ο λόγος για το Vergil’s Downfall DLC, το οποίο μας αφηγείται την ιστορία του «κακού αδερφού» και κλείνει το χάσμα της μετατροπής του Vergil μεταξύ του τέλους του DmC και των γεγονότων του Devil May Cry 3. Μπορεί όμως το DLC να προσφέρει αυτό το «ιδανικό» κλείσιμο που περιμέναμε, ή μήπως η Ninja Theory τελικά «σκοντάφτει»;

Μετά το τέλος τoυ DmC, ο Vergil βρίσκεται αντιμέτωπος με τον ίδιο του τον εαυτό, χαροπαλεύοντας τόσο επί της κυριολεκτικής κολάσεως, όσο και τις προσωπικής του. Βλέποντας μόνο την αλήθεια που τον βολεύει και μη ακούγοντας την λογική, η πτώση του φαντάζει απλά αναπόφευκτη. Το Vergil’s Downfall διαρκεί γύρω στις δύο-τρεις ώρες, αναλόγως του επιπέδου δυσκολίας. Όμως όπως και στο DmC, μετά από αυτές τις ώρες ξεκλειδώνονται τα «πραγματικά» επίπεδα, αν και το Vergil’s Downfall βασίζεται αποκλειστικά και μόνο στην ιστορία, χωρίς να έχει επιπλέον κρυμμένες αποστολές. Οπότε, από διάρκεια είμαστε καλά, μιλώντας πάντα για ένα DLC των 720 MS Points και με αρκετή replay αξία.

Πάμε τώρα στα «νέα» στοιχεία. Καταρχάς, στο ρόστερ των εχθρών προστίθενται δύο νέα πλάσματα, ενώ μόλις ένα νέο boss κάνει την εμφάνισή του. Δεύτερον, ο κύριος λόγος αγοράς του Vergil’s Downfall είναι ο ίδιος ο Vergil, οπότε δόθηκε μεγαλύτερη έμφαση σε μία νέα προσέγγιση της υπάρχουσας εμπειρίας, και όχι τόσο στην αίσθηση μίας νέας. Ο Vergil παρουσιάζει ένα πιο «κλασάτο» στιλ, βασισμένο στην ταχύτητα του σπαθιού Yamato, αλλά και στις «μαγικές» του ικανότητες, όπως το να στέλνει εικονικούς «κλώνους» του για μακρινές επιθέσεις, να πολλαπλασιάζεται ή να πετάει κοφτερά κύματα αέρα.

O Vergil είναι από τους λίγους χαρακτήρες που συνδυάζουν μαγκιά με κομψότητα.

Μπορεί ο Vergil να μην έχει τα όπλα του Dante, όμως η πιο προσεγμένη χρήση των πολλαπλών δυνατοτήτων του Yamato δίνει μια νέα αίσθηση και περισσότερο βάθος στις μάχες. Η σωστή εναλλαγή μεταξύ διαβολικών και αγγελικών δυνάμεων δίνει την ευκαιρία για θεαματικά -αν και όχι τόσο τρελά όσο στο DmC- combos, των οποίων ο αριθμός πραγματικά είναι δύσκολο να μετρηθεί. Επίσης, υπάρχει το Devil Trigger, καθώς και η δημιουργία «κλώνου», αν και ξεκλειδώνονται αργά, πράγμα που τα καθιστά από λίγο έως αρκετά άχρηστα. Γενικά, οι νέοι παίκτες θα εντυπωσιαστούν από τους τρελούς συνδυασμούς, ενώ όσοι έχουν παίξει το Devil May Cry 3 θα βρουν όλες εκείνες τις badass κινήσεις που θυμούνται, μαζί με πολλές νέες.

Η αφήγηση της ιστορίας είναι 20% in-game cutscenes και 80% motion comics, τα οποία φαίνονται πολύ φτωχά και πρόχειρα. Φυσικά, τα γραφικά ως σύνολο βρίσκονται στα ήδη υψηλά επίπεδα του DmC. Οι νέες μουσικές ταιριάζουν με τα γεγονότα επί της οθόνης, αλλά και τη διαστρεβλωμένη πραγματικότητα στην οποία εγκλωβίζεται οικιοθελώς ο Vergil. Ένα σημαντικό αρνητικό είναι πως, πέραν του Vergil’s Downfall DLC, o Vergil δεν είναι διαθέσιμος ως επιπλέον χαρακτήρας ούτε στo βασικό παιχνίδι, ούτε στο δωρεάν Bloody Palace DLC. Τουλάχιστον στο Bloody Palace έπρεπε να μπορούμε να τον επιλέξουμε.

Η σωστή εναλλαγή μεταξύ των δυνατοτήτων του Yamato μπορεί να δημιουργήσει μία σειρά ατελείωτων combo.

Εν κατακλείδι, αν σας άρεσε το DmC ή/και ο Vergil σαν χαρακτήρας, το Vergil’s Downfall είναι μια αξιόλογη πρόταση για σας. Με τιμή κάτω των 10 ευρώ, θα βρείτε αρκετές ώρες επιπλέον υλικού, αρκεί βέβαια να είστε διατεθειμένοι να ξοδέψετε χρόνο σε κάποιο από τα αρχικά «εύκολα» επίπεδα δυσκολίας (αν και προσωπικά μου φάνηκε αρκετά πιο δύσκολο από το DmC). Η όλη ιστορία αφήνει μία γεύση «λίγου», αλλά παράλληλα ανοίγει το δρόμο για νέες ιδέες στο μέλλον. Με το Vergil’s Downfall, η Ninja Theory αποδεικνύει ξανά ότι το Devil May Cry βρίσκεται σε καλά χέρια.

+ Η αίσθηση ελέγχου του Vergil
+ Τα combos και οι κινήσεις
+ Ενδιαφέρουσα ιστορία…

- ...με λάθος τρόπο αφήγησης
- Η απουσία του Vergil από το βασικό παιχνίδι και το Bloody Palace
- Το αναγκαστικό πρώτο walkthrough για το ξεκλείδωμα της πραγματικής εμπειρίας

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 7.0

Πλατφόρμα: Xbox 360 (review), PS3, PC
Ανάπτυξη: Ninja Theory
Έκδοση: Capcom
Διάθεση: Download
Είδος: Hack’n'slash
Παίκτες: Single-player
Επίσημο Site: http://www.devilmaycry.com/index.php
Ημερομηνία Kυκλοφορίας: 6/3/2013
PEGI: 16

  • gogos

    Εχω παιξει το βασικο παιχνιδι και ειναι εξαιρετικο.. Θεωρω πως ειναι οτι καλητερο υπαρχει αυτη την στιγμη σε hack n slash.. Κριμα για τις πωλησεις και την Ninja theory.. Στεναχωριεμαι πραγματικα οταν τοσο καλες δουλειες δεν εχουν την αναγνωριση που αξιζουν..

  • http://thereaperclan.blogspot.gr/ TheReaper

    Ε, ε, μην τα ισοπεδώνουμε όλα... Το καλύτερο είναι το Heavenly Sword. 😛 Παιχνιδάρα όσο δεν πάει, με φοβερή ιστορία, που το μόνο κακό του πιστεύω πως ήταν το γεγονός ότι το έπιασα αρκετά αργά στα χέρια μου και με ξένισαν λίγο τα γραφικά του. Όταν είχε βγει πρέπει να ήταν από τα καλύτερα παιχνίδια της εποχής.

    Τώρα για τον Virgil... ποτέ δεν τον συμπάθησα. Κι αν μου βάζει τώρα στα αρνητικά τον λάθος τρόπο αφήγησης της ιστορίας... Το χαλάς για μένα ακόμα περισσότερο. Πιο βασικό είναι για μένα η ιστορία θα έλεγα, παρά όλα τ' άλλα.

  • Giannis Giapitzakis

    Μου φαίνεται ότι είναι καλύτερο από το κυρίως παιχνίδι. Έχει περισσότερο διασκεδαστικά κόμπο, καλύτερο ρυθμό και περισσότερη δυσκολία παρόλο που η διάρκεια είναι απελπιστικά μικρή και τα κινούμενα σχέδια που αφηγούνται την ιστορία είναι αρκετά πρόχειρα.
    Νομίζω ότι 9 είναι δίκαιος βαθμός.