Darksiders Review

, Πέμπτη 7 Ιανουάριος 2010 0  

darksiders startΣε κάθε γενιά συστημάτων παρατηρούμε ότι κάποια είδη παιχνιδιών ακμάζουν, ενώ κάποια άλλα ακολουθούν αντίστροφη πορεία. Πάρτε για παράδειγμα την γενιά που διανύουμε, κατά την οποία τα action adventures είναι ένα από τα είδη που ζουν τις καλύτερες μέρες τους. Τα τελευταία χρόνια έχουμε δει φοβερά και τρομερά πράγματα: open-world action adventures όπως το Assassin's Creed, action adventures με πολύ πιστολίδι όπως τo Uncharted και άλλα. Όμως ενώ απόλαυσα δεόντως όλες αυτές τις παιχνιδάρες, μου λείπει -και φαντάζομαι λείπει και σε εσάς- ένα παιχνίδι σαν το Soul Reaver, έτσι με αρκετά στοιχεία RPG. Το Darksiders, της Vigil, είναι εδώ για να αναπληρώσει αυτό το κενό και είμαι στην ευχάριστη θέση να σας πω πως το κάνει με τον καλύτερο τρόπο.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Πρωταγωνιστής του Darksiders είναι ο Πόλεμος, ένας από τους Τέσσερις Καβαλάρηδες της Αποκάλυψης, οι οποίοι ουσιαστικά αποτελούν τα όργανα του Ανώτατου Συμβουλίου και κρατούν τις ισορροπίες μεταξύ των δυνάμεων της Κόλασης και του Παραδείσου. Στη μέση όλης αυτής της κατάστασης είναι το αδύναμο ανθρώπινο είδος. Η Αποκάλυψη για την ανθρωπότητα έρχεται με τον πιο περίεργο τρόπο, με τις δυνάμεις της Κόλασης και του Παραδείσουν να συγκρούονται στην Γη, με αποτέλεσμα την καταστροφή του κόσμου μας. Προφανώς κάτι πολύ μεγάλο παίζεται εδώ, αφού ξαφνικά ο Πόλεμος κατηγορείται άδικα ότι είναι υπεύθυνος για την σύγκρουση. Αν και σημαντικά αποδυναμομένος, ο ήρωάς μας αποφασίζει να επισκεφθεί την Γη, για να ανακαλύψει ο ίδιος τον υπεύθυνο και να τον φέρει στην δικαιοσύνη, ενώπιον του Ανώτατου Συμβουλίου.

Τα παραπάνω είναι απλά τα βασικά του σεναρίου, που βασίζεται σε ένα εκ φύσεως φανταστικό concept. Η ιστορία είναι πολύ ενδιαφέρουσα και γεμάτη προσεγμένους χαρακτήρες. Άγγελοι, δαίμονες και διαφόρων ειδών άλλα πλάσματα βοηθούν ή τίθενται αντιμέτωποι με τον Πόλεμο, ο οποίος με τη σειρά του έχει τις προϋποθέσεις να γίνει ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους χαρακτήρες των videogames. Σοβαρός, από την αρχή ως το τέλος προσηλωμένος στο καθήκον του, δεν σηκώνει πολλά-πολλά. Ο τύπος δεν είναι οργισμένος όπως ο Kratos, αλλά αντίθετα είναι φοβερά “cool”, όπως αρμόζει (φαντάζομαι) σε έναν Καβαλάρη της Αποκάλυψης. Δυστυχώς, οι άλλοι τρεις σύντροφοί του δεν κάνουν την εμφάνισή τους στο παιχνίδι, καθώς η Vigil τους κρατάει για το... sequel. Tέλος, όπως είναι αναμενόμενο η πλοκή έχει αρκετές ανατροπές, αν και γίνεται αρκετά μπερδεμένη όσο προχωράτε.

Επικές μάχες...

Επικές μάχες...

Ελέγχετε τον Πόλεμο λοιπόν, τον οποίο βλέπετε από πίσω, ως συνήθως στα action adventures. To Darksiders έχει αρκετές ομοιότητες με το God of War, κυρίως στο σύστημα μάχης. Kλασικά hack-and-slash πράγματα, με πολλών ειδών επιθέσεις, blocks, counters, combos, quick kills κλπ. Δεν μιλάμε όμως για ανελέητο button mashing, αλλά για ένα σύστημα που απαιτεί από τον παίκτη στρατηγική, έξυπνη σκέψη και υπομονή. Κατά την διάρκεια του Darksiders αντιμετωπίζετε κυρίως δαίμονες και γενικώς διαβολικά πλάσματα, που έρχονται σε διάφορα είδη: μεγάλα, μικρά, τεράστια, δίποδα, τετράποδα, φτερωτά, υποβρύχια και ότι άλλο θέλετε. Φυσικά, τα ζόμπι -ή μάλλον τα ζομποειδή- δεν θα μπορούσαν να λείπουν από το μενού. Πάντως η φαντασία των δημιουργών οργιάζει στο παιχνίδι. Γενικώς, οι μάχες προσφέρουν μεγάλη ικανοποίηση, ιδιαίτερα όταν οι εχθροί είναι δύσκολοι. Και επαναλαμβάνω, σε καμμία περίπτωση δεν καταντούν βαρετές, όπως γίνεται σε τόσους άλλους τίτλους του είδους.

Προηγουμένως ανέφερα ότι το Darksiders διαθέτει αρκετά RPG στοιχεία. Από την αρχή έως το τέλος του παιχνιδιού, μπορείτε να διαμορφώνετε διάφορες πτυχές του χαρακτήρα σας όπως θέλετε. Η βάση για όλο αυτό είναι οι αγοραπωλησίες που κάνετε με τον Vulgrim, έναν δαίμονα που εμφανίζεται στα επίπεδα και λειτουργεί ως έμπορος... ψυχών. Με κάθε εχθρό που καθαρίζετε, καθετί που καταστρέφετε, ή ανοίγοντας διάφορα σεντούκια, αποκτάτε soul orbs, που αποτελούν το νόμισμα του Darksiders. Αυτά τα δίνετε στον Vulgrim και αγοράζετε νέες κινήσεις, δυνάμεις, όπλα, αντικείμενα, αναβαθμίσεις κλπ για τον ήρωα, και πιστέψτε με, οι επιλογές που έχετε εδώ είναι πάρα πολλές. Πέρα από τα soul orbs, υπάρχουν τα health orbs (όπως στο God of War) και wrath orbs, τα οποία αποκτάτε με ανάλογους τρόπους.

Πυροβολώντας με το υπερπιστόλι καβάλα σε ένα άλογο που βγάζει φωτιές: ΤΡΕΛΟ.

Πυροβολώντας με το υπερπιστόλι καβάλα σε ένα άλογο που βγάζει φωτιές: ΤΡΕΛΟ.

Τα παραπάνω πλαισιώνονται από τις “αναγκαστικές” αναβαθμίσεις και βοήθειες που αποκτά ο Πόλεμος κατά την διάρκεια του τίτλου. Ο ήρωάς μας λοιπόν, για ορισμένα δευτερόλεπτα μπορεί να μετατρέπεται σε έναν μεγάλο, φλεγόμενο δαίμονα, όταν έχει αρκετό wrath, όντας ανίκητος και προκαλώντας μεγαλύτερη ζημιά στους εχθρούς. Αργότερα αποκτάτε μεταξύ άλλων φτερά (καθιερωμένη προσθήκη πλέον), μια λεπίδα που την πετάτε και επιστρέφει σε εσάς σαν μπούμερανγκ, μια αλυσίδα που λειτουργεί ως grappling hook, ένα πανίσχυρο γάντι που κάνει τις μπουνιές σας θανάσιμες, ένα πιστόλι για μάχες αλά Devil May Cry, μία μάσκα με την οποία βλέπετε πράγματα στον κόσμο που αλλιώτικα είναι κρυμμένα, την δυνατότητα να καθυστερείτε τον χρόνο για κάποιο διάστημα και -προσέξτε αυτό- μία συσκευή που ανοίγει portals και λειτουργεί ακριβώς όπως αυτή στο... Portal. Επιπλέον, ορισμένες από τις πιο επικές σκηνές του παιχνιδιού λαμβάνουν χώρα όταν καβαλάτε τον Ruin, το απίστευτο άλογο του Πολέμου που αφήνει φωτιές στο διάβα του.

Όλα αυτά δεν σας βοηθούν μόνο στις μάχες, αλλά και στους γρίφους. Το level design του Darksiders είναι κλασικό για τίτλο τέτοιου τύπου. Οι περισσότεροι εκ των γρίφων είναι μεγάλοι σε κλίμακα, με την έννοια ότι εισέρχεστε σε μια περιοχή και πρέπει να κάνετε πολλά και διάφορα πράγματα για να προχωρήσετε στην επόμενη. Η αλληλεπίδραση με το περιβάλλον είναι συχνή, ενώ αρκετές φορές θα επιδοθείτε σε backtracking, δηλαδή θα αναγκαστείτε να ξαναεπισκεφθείτε τις ίδιες περιοχές προκειμένου να ανοίξετε πόρτες που προηγουμένως ήταν κλειδωμένες, να ανοίξετε νέα μονοπάτια κλπ, από την στιγμή που έχετε αποκτήσει την δυνατότητα ή το εργαλείο που χρειάζεται. Την ίδια στιγμή, το παιχνίδι μπορεί να χαρακτηριστεί και -κάπως- open-world, αφού στον γενικότερο χάρτη σας δίνεται ελευθερία μετακινήσεων, πάντα στα πλαίσια της ιστορίας.

Ο Πόλεμος είναι από τους πιο ''cool'' ήρωες που έχουν εμφανιστεί σε παιχνίδι τα τελευταία χρόνια.

Ο Πόλεμος είναι από τους πιο ''cool'' ήρωες που έχουν εμφανιστεί σε παιχνίδι τα τελευταία χρόνια.

Μιλώντας για τον κόσμο, στο Darksiders επισκέπτεστε κατεστραμμένες πόλεις, πύργους, δάση, ερήμους, υπονόμους, εκκλησίες και άλλες συνηθισμένες αλλά και λιγότερο συνηθισμένες τοποθεσίες, όλες σχεδιασμένες με βάση το στιλ του παιχνιδιού σε συνδυασμό με την μοντέρνα εποχή. Τα περιβάλλοντα ποικίλουν και για να τα διασχίσετε πρέπει να κάνετε χρήση όλων των δυνατοτήτων σας. Σκαρφαλώνετε, κολυμπάτε, πηδάτε, κρέμεστε, πετάτε/αιωρείστε και γενικώς κάνετε πολλά και διάφορα πράγματα. Το παιχνίδι είναι ξεκάθαρα δομημένο, με ξεχωριστές περιοχές και διαφορετικά αφεντικά και μίνι-αφεντικά στην κάθε μία. Αντιμετωπίζετε τεράστια και φρικιαστικά πλάσματα, δαίμονες που προκαλούν σοκ και δέος, και φυσικά τον Destroyer, τον Διάβολο (;) και τελικό boss του τίτλου. Η κάθε μάχη απαιτεί διαφορετική προσέγγιση από μέρους σας και αρκετές φορές πρέπει να εκμεταλλευτείτε το περιβάλλον γύρω σας για να τα καταφέρετε.

Ο τεχνικός τομέας του Darksiders αφήνει κατά κύριο λόγο θετικές εντυπώσεις. Δεν είναι το πιο όμορφο παιχνίδι που υπάρχει, αλλά τα γραφικά την δουλειά τους την κάνουν, ειδικά αν πάρουμε υπόψη και την μεγάλη σε γενικές γραμμές κλίμακα της δράσης. Στα θετικά συγκαταλέγεται ο σχεδιασμός όλων των χαρακτήρων με πρώτο και καλύτερο το μοντέλο του Πολέμου, καθώς και ο εφιαλτικός και κατεστραμμένος κόσμος του παιχνιδιού. Όσο για τα αρνητικά, υπάρχει θέμα με το frame rate, το οποίο πέφτει κάποιες φορές που γίνεται πανικός επί της οθόνης. Ο ήχος από την άλλη δεν αφήνει περιθώρια για παράπονα, αφού η μουσική, το voice work και τα εφέ παίρνουν άριστα. Αξίζει να σημειωθεί ότι στο καστ ανήκει και ο μεγάλος Mark Hamill, όχι ως... Joker αυτή τη φορά, αλλά ως Watcher, που είναι ο “επόπτης” του Πολέμου στην Γη.

Οι Liam O'Brien και Mark Hamill δίνουν ρεσιτάλ ως War και Watcher αντίστοιχα.

Οι Liam O'Brien και Mark Hamill δίνουν ρεσιτάλ ως War και Watcher αντίστοιχα.

Από την αρχή έως το τέλος του Darksiders μαθαίνετε νέα πράγματα και αποκτάτε νέα gadgets και όπλα. Ο ήρωας -και ως εκ τούτου το gameplay του παιχνιδιού- συνεχώς εξελίσσεται, άλλοτε με αναμενόμενο και άλλοτε με απρόσμενο τρόπο, και αυτό είναι θετικότατο. Βέβαια, υπάρχουν αρκετά κλισέ, όπως για παράδειγμα το ότι συχνά η περιοχή όπου βρίσκεστε μπλοκάρεται μέχρι να καθαρίσετε όλους τους εχθρούς γύρω σας, καθώς και διάφορα άλλα που δυστυχώς δεν ενσωματώνονται στην υπόθεση, έτσι για να έχουν κάποια εξήγηση. Με λίγα λόγια, το παιχνίδι δεν κάνει κάτι το επαναστατικό και συν τοις άλλοις δεν διστάζει να δανειστεί στοιχεία από αρκετά άλλα games. Ευτυχώς όμως τα χρησιμοποιεί σωστά. To τελικό αποτέλεσμα είναι ένα action adventure με βάθος, που μου θύμισε το θρυλικό Soul Reaver όσο κανένα άλλο μέχρι τώρα. Παρά τα όποια προβλήματα και το μικρό replay value που διαθέτει, το Darksiders είναι μια εμπειρία που αξίζει να ζήσετε.

+ Gameplay με βάθος και ποικιλία
+ Ενδιαφέρουσα ιστορία με φανταστικούς χαρακτήρες
+ Ο κόσμος του
+ Ικανοποιητικός σε γενικές γραμμές τεχνικός τομέας
+ Θυμίζει Soul Reaver

- Πολλά κλισέ
- Μικρό replay value
- Η πλοκή γίνεται πιο μπερδεμένη όσο προχωράτε
- Ασταθές σε κάποιες περιπτώσεις frame rate

Βαθμολογία: 8.5

Πλατφόρμα: PS3 (Xbox 360)
Έκδοση: THQ
Ανάπτυξη: Vigil
Διάθεση: Zegetron
Είδος: Action adventure
Παίκτες: 1
Επίσημο Site: www.darksiders.com
Ημερομηνία Kυκλοφορίας: 8/1/2009
PEGI: 18