Dante's Inferno Review

, Δευτέρα 22 Φεβρουάριος 2010 0  

dantes_inferno startΌταν ανακοίνωσε το Dante's Inferno, η ΕΑ προκάλεσε αίσθηση με την απόφαση της να εκδόσει μία διασκευή του κλασικού ποιήματος σε στιλ God of War. Η “Κόλαση” του Δάντη, έργο που πραγματεύεται την μεταθάνατο ζωή σε έναν Κάτω Κόσμο όπου η αμαρτίες πληρώνονται... αδρά, ήταν το τέλειο υπόβαθρο για ένα hack-and-slash με μία δόση κουλτούρας και ωραία ιστορία. Η Visceral Games, υπεύθυνη για το Dead Space, κλήθηκε να φέρει εις πέρας το ενδιαφέρον και φιλόδοξο αυτό έργο και τα αποτελέσματα δεν άργησαν να έρθουν στα... αμαρτωλά μας χέρια.

Η διασκευή του έργου του Δάντη, φυσικά, δεν θα μπορούσε να είναι η απλή φανταστική εξιστόρηση της κάθοδου του συγγραφέα μαζί με τον ποιητή Βιργίλιο μέσα απο κάθε έναν απο τους εννιά κύκλους της Κολάσεως. Ο Dante, στην ηλεκτρονική του εκδοχή, είναι σταυροφόρος του 12ου αιώνα ο οποίος διασχίζει τους εννέα κύκλους για να σώσει την αγαπήμενη του Beatrice, της οποίας την δολοφονία ανακαλύπτει κατα την επιστροφή του στην Φλωρεντία απο τους Άγιους Τόπους. Ακολουθεί τα ίχνη της μέχρι τα πύρινα βάθη της Αβύσσου, προσπαθώντας να δώσει μία λύση στο μυστήριο του θανάτου της αλλά και για να πάρει πίσω την ψυχή της.

Δεν αναφέραμε, βέβαια, πως ο Dante μπουκάρει στην Κόλαση σφάζοντας τους πάντες με το δρεπάνι του Θάνατου, τρόπαιο απο τη μονομαχία με τον νόμιμο κάτοχό του. H μάχη με τον Θάνατο είναι μία εισαγωγή στο παιχνίδι και τις “καινοτομίες” του: τα combos και τα quick time events δίνουν μία πολύ καλή γεύση για το πώς θα εξελιχθούν τα υπόλοιπα boss battles αλλά και η μετέπειτα ροή του παιχνιδιού, ενώ το δρεπάνι παραμένει ο καλύτερος φίλος του Dante καθ'όλη την διάρκεια της καθόδου.

Ο Θάνατος βρήκε τον μάστορα του.

Ο Θάνατος βρήκε τον μάστορα του.

Δεύτερος καλύτερος φίλος του είναι ο Virgil, ο οποίος όπως και στο πρωτότυπο ποίημα, παίζει τον ρόλο του ξεναγού της Κολάσεως. Η διαφορά στο παιχνίδι είναι πως, εκτός απο καθοδήγηση και παρουσίαση, ο Virgil προσφέρει με την παράταιρα αιθέρια παρουσία του και αντικείμενα στον Dante τα οποία τον βοηθάνε με διάφορους τρόπους. Περισσότερα για αυτό όμως αργότερα. Η ίδια η Κόλαση χρίζει πάντως ξεναγήσεως: είναι ένα συναρπαστικό, ανατριχιαστικό και επικό ταξίδι μέσα απο τον κόσμο της ταξινομημένης αμαρτίας.

Κάθε ένας απο τους εννιά κύκλους συμβολίζει, όπως και στο ποίημα, ένα είδος αμαρτίας. Απο την μη βάφτιση μέχρι την προδοσία και απο την λαιμαργία μέχρι την απληστία, κάθε κύκλος παρουσιάζεται θεματικά στο παιχνίδι, ταυτόχρονα δημιουργώντας μία ολοκληρωμένη, κατά το όραμα του Δάντη, Κόλαση. Ο κύκλος της λαιμαργίας αποτελείται απο στοές οι οποίες θυμίζουν ένα μακάβριο πεπτικό σύστημα, ο κύκλος της λαγνείας διακοσμείται απο φαλλικά σύμβολα και “σέξι” δαίμονες γένους θηλυκού κ.ο.κ. Αυτή η διαστρωμάτωση της Κόλασης, η οποία συνθέτει το σκηνικό στο οποίο διαδραματίζεται η ιστορία, λαμβάνει πρωταγωνιστικό ρόλο στην εξιστόρηση, όντας ίσως το μόνο τελικά πιστό στο ποίημα στοιχείο του παιχνιδιού.

Το backstory του Dante και η για εκείνον ευλογημένη αλλά στην πραγματικότητα αμαρτωλή του καριέρα ως σταυροφόρος είναι μάλλον δευτερεύουσας σημασίας και υποσκελίζεται απο το ίδιο το παιχνίδι όσο η περιπέτεια φτάνει στους κατώτερους κύκλους. Αν και χρησιμοποιείται καλόγουστα το animation ως αφηγηματικό μέσο της εξιστόρησης του παρελθόντος του Dante, έχει τελικά λίγη σχετικά σημασία για την ιστορία, η οποία στην προσπάθεια της να κρατήσει κάποια αυθεντικά στοιχεία απο το ποίημα αλλά και να διαμορφώσει άλλα ώστε να ταιριάζουν περισσότερο με το “hack-and-slash” κλίμα καταντάει αδιάφορη, όσο πολλά υποσχόμενη και αν αρχικά φαίνεται. Ο παίκτης δεν μπορεί να νιώσει το δράμα του πρωταγωνιστή που ψάχνει την αδικοχαμένη του αγάπη. Ο Dante, παρ'ότι σφάζει όλη την Κόλαση για μία καθαρά προσωπική υπόθεση και σιγά-σιγά το σενάριο αποκαλύπτει τα αμαρτήματα του ως σταυροφόρος, συχνά φέρεται να είναι ο μόνος αθώος εκεί μέσα.

O σταυρός είναι ραμμένος πάνω στον θώρακα του Dante!

O σταυρός είναι ραμμένος πάνω στον θώρακα του Dante!

Δυστυχώς εξ' ίσου απογοητευτική είναι τελικά και η κατάληξη της αρχικά άψογης ατμόσφαιρας των πρώτων κύκλων της Κολάσεως. Τα ατμοσφαιρικά ουρλιαχτά, το μακάβριο κλίμα, οι πολυπληθείς ψυχές που... στολίζουν το περιβάλλον στην αρχή του παιχνιδιού και δουλεύουν τόσο καλά ώστε να βάλουν τον παίκτη στο νόημα γρήγορα συνηθίζονται, ακόμα και αν (ή ίσως επείδη) σε κάθε κύκλο υπάρχουν κάποιες παραλλαγές στην... διακόσμηση. Ακόμα χειρότερα, μέχρι το τέλος του παιχνιδιού έχει χαθεί κάθε έννοια συνεκτικότητας της παρουσίασης της Κόλασης. Ο κύκλος των απατεώνων δεν είναι τίποτα περισσότερο απο 10 συνεχόμενες αρένες όπου οι εχθροί πρέπει να εξοντωθούν με συγκεκριμένους κανόνες κάθε φορά, σαν mini-game δηλαδή. Αυτή η ύστερη καθαρά gameplay-στρεφής αντιμετώπιση έρχεται σε κόντρα με την αίσθηση την οποία αφήνει το παιχνίδι στις πρώτες ώρες και απογοητεύει.

Μιλώντας για gameplay-στρεφής... Ίσως σε παιχνίδια του είδους του Dante's Inferno η ιστορία να μην έχει τόση πολύ σημασία, ακόμα και αν ο συγκεκριμένος τίτλος βασίζεται σε ένα μεγάλο λογοτεχνικό έργο. Αν καταφέρουμε να προσπεράσουμε το λεπτό στρώμα των αφηγηματικών ασυνεχειών, βρίσκουμε ένα πλούσιο action game. Τα combos, οι εναλασσόμενες γρήγορες και δυνατές επιθέσεις, τα quick time events, τα μαγικά, τα save points, το σύστημα leveling, στην ουσία τα πάντα παραπέμπουν στο ένα παιχνίδι το οποίο θα ήθελε το Dante's Inferno να είναι. Και αυτό φυσικά δεν είναι άλλο απο το God of War. Για μερικές στιγμές μάλιστα, το συνοθύλευμα εχθρών και αφεντικών που έχουν κάποια ελαφρά σύνδεση με την αρχαιοελληνική μυθολογία με έκανε να αναρωτιέμαι αν τελικά είχε γίνει κάποιο περιέργο χωροχρονικό παράδοξο και το διάσημο παιχνίδι της SCE είχε κυκλοφορήσει για Xbox 360. Η Visceral όχι μόνο ήξερε ποιους αντέγραφε, αλλά το έκανε με αριστοτεχνία.

Η έλλειψη ουσιαστικών καινοτομιών στον τομέα του gameplay δεν αποτελεί μειονέκτημα του παιχνιδιού. Αντίθετα, πατάει στις γερές βάσεις που έχουν ήδη τοποθετηθεί στο είδος και τις αναδεικνύει με γερό χειρισμό, απολαυστικά combos και άφθονο, ικανοποιητικό πετσόκομμα. Η ανάπτυξη των ικανοτήτων του Dante ανταλλάσεται με souls, τα οποία κερδίζονται με τον θάνατο κάθε εχθρού. Η χρήση αυτών των ψυχικών πόντων μπορούν να πάνε σε ένα από δύο skill trees. Το Holy, το οποίο ελέγχει τις ranged επιθέσεις με τον ενεργειακό... σταυρό του Dante, και το Unholy, το οποίο καθορίζει την ανάπτυξη των κινήσεων με το δρεπάνι

Oι μάχες με τα αφεντικά είναι συναρπαστικές!

Oι μάχες με τα αφεντικά είναι συναρπαστικές!

Τα Holy και Unholy Experience κερδίζονται όταν ο Dante εξιλεώσει ή τιμωρήσει, ως τελειωτική κίνηση, έναν εχθρό, ή ακόμα και τις ψυχές διάφορων αμαρτωλών γνωστών στην Φλωρεντία αλλά και διεθνώς οι οποίοι εμφανίζονταν και στο ποίημα. Αυτές οι αποφάσεις δεν καθορίζουν τίποτα στην εξέλιξη της ιστορίας παρα μόνο στο προαναφερθέν σύστημα leveling το οποίο είναι αρκετά ισορροπημένο ώστε να κάνει την ανάπτυξη και των δύο “δέντρων” απαραίτητη για το χτίσιμο ενός δυνατού Dante.

Παρά τα όλα καλά του gameplay, ο τίτλος περιέχει, τουλάχιστον μέχρι και την συγγραφή του εν λόγω κειμένου, μερικά εκνευριστικά bugs. Ένα απο αυτά είναι το προβληματικό collision detection μερικών ιπτάμενων δαιμόνων οι οποίοι αρκετά συχνά απλά ξαπλώνουν... στον αέρα. Αυτό το είδος εχθρού φαίνεται να είναι ιδιαίτερα καταραμένο, αφού μιά άλλη φορά σε μία μάχη απλά εξαφανίστηκε απο προσώπου γης... εχμ... εννοώ Κόλασης, κάνοντας βέβαια την μάχη πιο εύκολη.

Εκτός όμως απο το περιστασιακό bug, το παιχνίδι είναι πολύ προσεγμένο στην παρουσίαση, με εξαιρετικά σχέδια εχθρών και boss, εμφανώς μεγάλο budget παραγωγής, με ένα κατά τα άλλα αδιάφορο ενορχηστρωμένο soundtrack, αλλά εντυπωσιακό voice acting. Τα γραφικά σίγουρα δεν είναι τα καλύτερα που έχουμε δει στην κονσόλα. Κάποια μοντέλα είναι φτωχά, ενώ μερικές περιοχές φαίνονται μάλλον άδειες. Αλλά όπως και με το design των εχθρών, το art και τα textures είναι ποιοτικά και καλοφτιαγμένα και τo frame rate δεν πέφτει ποτέ κάτω των 60 fps. Οι CGI σκηνές είναι επίσης εντυπωσιακές και δένουν καλά με το υπόλοιπο του παιχνιδιού.

Αφήνω για τελευταίο ένα ίσως απο τα πιο αμφιλεγόμενα αλλά και δημοφιλή στοιχεία του Dante's Inferno. Έχει ελάχιστους ενδοιασμούς ως προς την λεκτική αλλά κυρίως την γραφική ωμότητα, η οποία θα έλεγα ότι είναι πρωτοφανής. Δεν θα γίνω πιο συγκεκριμένος καθώς κυκλοφορούν ανήλικοι ανάμεσα μας (και ο τίτλος έχει PEGI 18+). Είναι όμως ένα ευαίσθητο σημείο μεταξύ του κακόγουστου, του αστείου και του ώριμου, από το οποίο όταν το παιχνίδι ξεφεύγει δίνει την αίσθηση φτηνού εντυπωσιασμού. Έτσι μάλλον τραβάει περισσότερο τις ηλικίες για τις οποίες κρίνεται ακατάλληλο, παρά για το ενήλικο, υποτίθεται ώριμο κοινό στο οποίο απευθύνεται.

Το χέρι της Κλεοπάτρας κρύβει τα... ''φιλήδονα'' σημεία. Δεν συμβαίνει το ίδιο in-game...

Το χέρι της Κλεοπάτρας κρύβει τα... ''φιλήδονα'' σημεία. Δεν συμβαίνει το ίδιο in-game...

Συνολικά, το Dante's Inferno δεν προσφέρει κάτι καινούργιο στον χώρο, αλλά ότι δίνει το δίνει περήφανα. Προστιθέμενο στην όλο και ψηλότερη στoίβα με hack-and-slash παιχνίδια που έχουν κυκλοφορήσει ή θα κυκλοφορήσουν, επιλέγει να μην καινοτομίσει στο gameplay, αντιγράφοντας εξόφθαλμα έναν άλλον τίτλο. Καταφέρνει πάντως να ξεχωρίσει καινοτομώντας στο concept. Η υλοποίηση αυτού του concept δυστυχώς δεν ξεπερνά τα συνηθισμένα κολλήματα του είδους αλλά και του χώρου, καταδείκνύοντας τα σημεία στα οποία ακόμα το gaming, τουλάχιστον στις mainstream μορφές του, δεν μπορεί να παρουσιάσει μία πλοκή δράσης χωρίς να την αραιώσει με άσκοπες και παραστρατικές αποφάσεις στο θέμα της σχεδίασης του gameplay.

Ακόμα και έτσι πάντως, δεν νομίζω ότι ποτέ τα παιχνίδια δράσης είχαν ιστορίες για πούλιτζερ, ακόμα και αν αυτές μπορεί να είναι βασισμένες σε διαχρονικά έργα. Ούτε όμως και οι θαυμαστές του είδους θα ξενιστούν απο άλλη μία πραγματικά φιλόδοξη προσπάθεια, η οποία αποτυγχάνει στην σεναριακή συνοχή, αλλά κερδίζει στην διασκέδαση. Ποιός άλλωστε θα μπορούσε να πει όχι σε λίγο πετσόκομμα alla diavola;

+ Εκπληκτική ατμόσφαιρα
+ Ελκυστική Κόλαση
+ Εθιστικό, διασκεδαστικό hack-and-slash gameplay
+ Πιστό στα σημεία του πρωτότυπου τα οποία αφορούν την Κόλαση
+ Η θαρραλέα ωμότητα

- Αδιάφορη πλοκή χωρίς κορύφωση
- Σταδιακή διάλυση της ατμόσφαιρας
- Μερικά τεχνικά προβλήματα
- Η κακόγουστη ωμότητα

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 7.5

Πλατφόρμα: Xbox 360 (PS3, PSP)
Έκδοση: EA
Ανάπτυξη:Visceral
Διάθεση: EA Hellas
Είδος: Hack-and-slash
Παίκτες: 1
Επίσημο Site: http://www.dantesinferno.com/home.action
Ημερομηνία Kυκλοφορίας: 5/2/2010
PEGI: 18