Crysis 2 Review

, Δευτέρα 28 Μάρτιος 2011 0  

Νομίζω ότι είναι περιττό να κρύψω την αγάπη μου για το πρώτο Crysis. Κι αυτό γιατί το Crysis ήταν κάτι περισσότερο από ένα απλό tech demo που ωθούσε στα όρια τα υπολογιστικά μας συστήματα. Πρόσφερε ένα gameplay που ήταν ένα βήμα παραπάνω από το εκπληκτικό Far Cry...Η ενσωμάτωση και η λειτουργία της nanosuit, σε συνδυασμό με τις μεγάλες πίστες έδιναν μια πρωτόγνωρη ελευθερία. Μολονότι οι αποστολές ήταν συγκεκριμένες, ο τρόπος προσέγγισής τους ήταν πολλαπλός και εξαρτιόταν αποκλειστικά από τον χρήστη. Εύλογο λοιπόν ήταν να περιμένω ανάλογα πράγματα κι από το sequel του. Ναι, το Crysis 2 είναι εδώ και ήρθε η ώρα να δούμε αν και κατά πόσο είναι καλύτερο από τον προκάτοχό του.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή κι ας δούμε την ιστορία του παιχνιδιού. Το Crysis 2 είναι περισσότερο reboot της ιστορίας παρά πραγματικό και ουσιαστικό sequel. Στο Crysis 2 λοιπόν βλέπουμε την εισβολή των εξωγήινων Ceph στην Νέα Υόρκη. Εσείς παίρνετε τον ρόλο του Alcatraz, ενός πεζοναύτη που βρίσκεται (όπως συνηθίζεται) στο λάθος μέρος, την λάθος χρονική στιγμή. Ή μήπως ήταν τελικά εκεί ακριβώς που έπρεπε κι αποτελεί την ελπίδα του ανθρώπινου είδους; Σκοπός σας είναι να σώσετε την ανθρωπότητα από την εξωγήινη αυτή απειλή, ενώ θα βρεθείτε αντιμέτωποι και με τους στρατιώτες της Crynet που για έναν μυστήριο λόγο, σας κυνηγούν (το γιατί θα το μάθετε μόλις ξεκινήσετε το παιχνίδι).

Το Crysis 2 διαθέτει πιο καλοδουλεμένη ιστορία. Η Crytek προσπάθησε να συσχετίσει κάπως τα τεκταινόμενα με όσα διαδραματίστηκαν στο πρώτο μέρος με την μορφή μερικών flashbacks. Δυστυχώς όμως, απέτυχε. Κι αυτό γιατί ερωτήματα όπως το τι απέγινε ο Nomad, γιατί άλλαξαν οι μορφές των εξωγήινων, που πήγε τον εξωγήινο ο Psycho (hint: Crysis Warhead) μένουν αναπάντητα. Πράγμα που όπως είναι αυτονόητο θα δυσαρεστήσει τους φανατικούς οπαδούς του πρώτου μέρους. Επιπλέον, παρόλο που η ιστορία είναι δομημένη καλύτερα, δεν μπόρεσα να δεθώ με κανέναν χαρακτήρα. Ούτε με τον Gould, ούτε με την Tara και την πονεμένη της ιστορία... ούτε καν με τον ίδιο τον Alcatraz. Κανένας χαρακτήρας δεν φτάνει ούτε στο μικρό νυχάκι τον Nomad, τον Prophet, τον Psycho ή ακόμα και τον Jester.

Πετάνε οι γλάστρες; Πετάαααανε, πετάνε...

Όπως πολύ καλά θα γνωρίζετε, το Crysis 2 χρησιμοποιεί την επόμενη έκδοση της εντυπωσιακής CryEngine. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η CryEngine 3 δημιουργήθηκε πρωτίστως ώστε να είναι συμβατή με τις κονσόλες. Κι αυτό δεν είναι κακό μέχρις ενός σημείου και δεν πρέπει να αγνοήσουμε την παρουσία μερικών εντυπωσιακών χαρακτηριστικών, όπως η μερική υλοποίηση του Global Illumination στην έκδοση του PC. Είναι όμως κρίμα να βλέπουμε τεχνικά χαρακτηριστικά που υπήρχαν στο πρώτο μέρος να λάμπουν δια της απουσίας τους, όπως το Parallax Occlusion Mapping.

Με έντονη δυσαρέσκεια επίσης διαπίστωσα ότι τόσο η αλληλεπίδραση, όσο κι ο βαθμός καταστροφής του περιβάλλοντος είναι υποδεέστερα τόσο από τα αντίστοιχα του αρχικού μέρους, όσο κι από εκείνα του Bad Company 2. Κολώνες του δρόμου είναι ικανές να σταματούν τα APC, οι τοίχοι δεν ανατινάζονται, τα δέντρα δεν κόβονται, τα φύλλα δεν κουνιούνται (πέρα από κάτι μικρούς θάμνους) και αντικείμενα του περιβάλλοντος (όπως τα παγκάκια) δεν διαλύουν όσες “μπαζουκιές” κι αν ρίξετε. Και τα παραπάνω κάνουν μπαμ εξαιτίας μερικών, άκρως εντυπωσιακών, scripted events. Είναι απαράδεκτο να βλέπεις ένα ολόκληρο κτίριο να διαλύεται μπροστά στα μάτια σου εξαιτίας των scripted events κι όταν πας με την χαρά ενός μικρού παιδιού να διαλύσεις τους τοίχους του διπλανού κτιρίου να μην γίνεται τίποτα. Γνωρίζω πολύ καλά ότι αρκετοί θα το προσπεράσουν στο ντούκου, αλλά το περιβάλλον του Crysis 2 είναι απίστευτα στατικό και δεν μπορούν να μας ξεγελάσουν με τίποτα τα scripted events.

Εκπληκτικός φωτισμός και ίσως το καλύτερο DoF που έχουμε δει μέχρι στιγμής.

Πέρα των προαναφερθέντων παραπόνων όμως, ο τεχνικός τομέας του Crysis 2 είναι εξαιρετικός. Αντικειμενικά, δεν υπάρχει παιχνίδι που να πλησιάζει το οπτικό θέαμα που μας προσφέρει η Crytek και σίγουρα ξεπερνάει το αρχικό Crysis (όχι όμως το modded με την προσθήκη αρκετών texture packs και διαφορετικών TOD’s). Ειδική αναφορά πρέπει να γίνει στον φωτισμό, όπου οι αρτίστες έδωσαν ρεσιτάλ. Με απλά λόγια, δεν έχετε ξαναδεί καλύτερο φωτισμό. Είναι τόσο προσεγμένος που πραγματικά θέτει νέα standards. Η προσθήκη επίσης του Global Illumination στην PC έκδοση είναι εξαιρετική. Αποτέλεσμα της προσθήκης αυτής είναι η πιο ρεαλιστική αντανάκλαση του φωτός από τις διάφορες επιφάνειες. Οι περισσότερες υφές είναι υψηλής ανάλυσης, αν και υπάρχουν μερικές που είναι επιεικώς απαράδεκτες. Τα water physics κυμαίνονται κι αυτά σε υψηλά επίπεδα, με ένα εντυπωσιακό ‘δαχτυλίδι’ να δημιουργείται όταν πυροβολείτε και όταν κινείστε μέσα στο νερό. Η διαφορά με τα υπόλοιπα παιχνίδια είναι ότι αυτό το "δαχτυλίδι" δεν είναι απλά ένα εφέ αλλά διαθέτει και physics.

Δυστυχώς όμως, τα γραφικά αυτά είναι εκπληκτικά για τα τωρινά κι όχι για τα μελλοντικά δεδομένα. Για να καταλάβετε τι εννοώ, θα δώσω ως παράδειγμα το πρώτο Crysis. Όταν είχε κυκλοφορήσει το Crysis, βλέπαμε γραφικά που ούτε κατά φαντασία περιμέναμε να δούμε. Το άλμα στην γραφική ποιότητα από τα παιχνίδια που κυκλοφορούσαν εκείνη την περίοδο ήταν παρόμοιο με το άλμα που προσφέρει την σημερινή εποχή το περίφημο Samaritan next-gen tech demo της Epic. Όπως τώρα το βλέπουμε και δεν πιστεύουμε με τίποτα ότι αυτά τα γραφικά είναι σε real-time, έτσι και το 2007 δεν πιστεύαμε αυτά που βλέπαμε στα monitors μας με το Crysis. Ναι, το Crysis 2 διαθέτει τα καλύτερα γραφικά που έχουμε δει μέχρι στιγμής. Δεν είναι όμως γραφικά επόμενης γενιάς.

Καλώς τα... μάτια μας τα δυο (κάτι άλλο θα έλεγα αλλά ας όψεται).

Πράγμα που φαίνεται άλλωστε κι από τις απαιτήσεις του παιχνιδιού. Το πρώτο Crysis είναι πιο απαιτητικό από το Crysis 2 και σε αυτό δεν ευθύνεται μονάχα το καλύτερο optimization της CryEngine 3. Στο Crysis 2 έχουμε περιβάλλοντα με μικρότερη έκταση, με περιορισμένο view distance εξαιτίας των κτιρίων, χωρίς POM, με λιγότερα special effects και με λιγότερα real-time physics. Έτσι, στο σύστημα δοκιμής (Intel Q9650 @ 4.2Ghz + 4GB DDR2 + Nvidia GTX295) είχα 60fps σε 1080p με όλες τις γραφικές επιλογές ενεργοποιημένες. Υπήρχαν μερικά σημεία όπου το frame rate έπεφτε στα 40, υπήρχαν όμως και άλλα που εκτοξευόταν στα 120. Η CryEngine 3 χρησιμοποιεί ιδανικά τόσο τους multicores, όσο και το SLI/Crossfire. Οι AMD χρήστες αντιμετωπίζουν ένα μικρό πρόβλημα (flickering) με το Crossfire, το οποίο όμως θα λυθεί με μια νεότερη έκδοση των Catalyst drivers. Η CryEngine 3 είναι ανώτερη από την CryEngine 2 αλλά η Crytek δεν την εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο. Λείπουν τόσα πολλά χαρακτηριστικά που πραγματικά αναρωτιέμαι τον λόγο που τα διαφήμιζε η εταιρία στα tech demos της CryEngnine 3, όταν δεν τα ενσωματώνει καν στον τίτλο της.

Σε ανάλογα επίπεδα κυμαίνεται και το ηχητικό μέρος. Η μουσική των Hans Zimmer και Lorne Balfe είναι εκπληκτική και δημιουργεί μια άκρως κινηματογραφική ατμόσφαιρα. Ποιοτικά ηχητικά εφέ δηλώνουν παρόντα ενώ μερικές γαργαλιστικές λεπτομέρειες, όπως ο μεταλλικός ήχος όταν έχετε εισέλθει σε Armor mode, θα δημιουργήσουν ένα χαμόγελο στα χείλη σας. Μοναδικό μου παράπονο είναι οι φωνές που θα μπορούσαν να είναι καλύτερες.

We already got the dumbed down version you dumbass.

Το Crysis 2 είναι ένα FPS το οποίο διαφοροποιείται από τα υπόλοιπα, εξαιτίας της nanosuit. Ο εκπληκτικός πυρήνας του πρώτου μέρους ήταν η ελευθερία, η nanosuit, η “καταστρεψιμότητα” και το ΑΙ των αντιπάλων. Αυτά αποτελούσαν την καρδιά και το δυνατότερο σημείο του Crysis. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από την νέα nanosuit, την οποία θα μου επιτρέψετε να αποκαλώ fatnosuit. Στο Crysis 2 η fatnosuit σας παρέχει μερικές ικανότητες που θα σας φανούν χρήσιμες στις μάχες σας. Από αυτές, οι πιο σημαντικές είναι το Armor mode και το Stealth mode. Με το Armor mode η στολή σας προστατεύει περισσότερο από τα πυρά των αντιπάλων, ενώ με το Stealth mode γίνεστε αόρατοι. Επιπροσθέτως, με το Visor εμφανίζονται οι διαθέσιμες τακτικές που μπορείτε να ακολουθήσετε στις πίστες, ενώ με το Nanovision βλέπετε τα περιβάλλοντα μέσω θερμικών ενδείξεων. Ακριβώς όπως ο Predator. Τέλος, σας δίνεται η δυνατότητα να αναβαθμίσετε την στολή σας και να παραμετροποιήσετε τα attachments των όπλων που κουβαλάτε.

Η συγκεκριμένη στολή όμως είναι χειρότερη από αυτήν που είχαμε στο πρώτο μέρος. Η Nanosuit 1.0 διέθετε τέσσερα είδη παραμετροποίησης: το Armor, το Stealth, το Speed και το Strength mode. Η νέα στολή κατάργησε εντελώς τα speed/strength modes, καθώς τα έχει μονίμως ενεργοποιημένα. Ως εκ τούτου, αν θελήσετε να τρέξετε στο Crysis 2 θα σπαταλήσετε ενέργεια κι αν τελειώσουν τα αποθέματα ενέργειας… την κάτσατε. Θα είστε πανεύκολος στόχος, ειδικά στα αυξημένα επίπεδα δυσκολίας. Δεν είναι λίγες οι φορές που ένιωσα σαν να μου έχουν δέσει δύο 20κιλα βαράκια στα πόδια μου με την νέα fatnosuit. Κυριολεκτώ σε αυτό, πολλές φορές πέθαινα εξαιτίας της ίδιας της fatnosuit και του τραγικού τρόπου λειτουργίας της. Ειδικά οι μάχες με τα τρίποδα ήταν σπαστικές στο ‘Post-Human Warrior’ κι αυτό γιατί έτρωγα δύο σφαίρες, τελείωνε τελείως η ενέργειά μου και δεν μπορούσα καν να κρυφτώ μετά.

Αυτό λέω κι εγώ, αν και δεν την λες σωστά την στολή και θα σε μαλώσω. Fatnosuit λέγεται, όχι nanosuit.

Η δυσλειτουργική στολή έχει πραγματικά αρνητικές επιπτώσεις στον τρόπο αντιμετώπισης των αντιπάλων. Η πιο απλή λύση είναι να μπείτε σε cloaked mode, να “γλιστράτε” πίσω από τους εχθρούς σας και να φεύγετε. Αν αποφασίσετε να πολεμήσετε, θα ρίξετε πολλές παναγίες. Σε αρκετά σημεία αποφάσιζα να παίξω το παιχνίδι όπως ήθελα εγώ. Σε μια μάχη που θα μου μείνει αξέχαστη, έκανα τρία stealth kills μέχρι να με αντιληφθούν οι αντίπαλοι. Μόλις με πήραν πρέφα, έγινα cloaked και έριξα ένα C4 στο σημείο που ήμουν. Ο αρματωμένος και αργός εξωγήινος μαζί με τα τσιράκια του ήρθαν και το πλήρωσαν αφού πυροδότησα τo C4. Δεν είχαν πεθάνει όμως και με κατάλαβαν.

Μπαίνοντας σε cloaked mode αποφάσισα να κρυφτώ σε κάτι θάμνους. “Για ελάτε από εδώ” είπα και ετοίμασα το K-Volt Electro weapon. Ο αντίπαλος μπροστά μου. Μπαίνω σε armor mode και πυροβολώ. Και τότε μένω έκπληκτος που τα φύλλα σταματούν τις βολές μου (ενώ οι ηλεκτρικές βολές των αντιπάλων περνούν κανονικά μέσα από τα φύλλα, με απλά λόγια… bug-ιά του παιχνιδιού). Οι αντίπαλοι με έχουν δει και ξέρουν που είμαι. Προσπαθώ να τρέξω, μάταια όμως αφού δεν είχα ενέργεια. Ανήμπορος να κάνω κάτι, πυροβολώ. Χαμένη υπόθεση όμως αφού με πυροβολούν τρεις εχθροί (οι δύο από διαφορετικές θέσεις εξαιτίας του τραγικού respawn). Game over με εμένα να αναφωνώ: “Αν είχαμε λαλάκα Alcatraz την Nanosuit 1.0 θα είχαμε τρέξει να κρυφτούμε. Κουλέ, ε κουλέ!”

Το ΑΙ των αντιπάλων κυμαίνεται σε εκπληκτικά επίπεδα. Οι πεζοναύτες κρύβονται, ενίοτε σας περικυκλώνουν και δουλεύουν ως ομάδες. Συχνά πυκνά (όταν τα κάνουν πάνω τους) μένουν κρυμμένοι σε τοίχους, ελπίζοντας να έρθουν ενισχύσεις. Οι εξωγήινοι από την άλλη μεριά είναι ακόμα καλύτεροι, καθώς μπορούν να σκαρφαλώνουν και να περιηγούνται στις πίστες με τρόπους που δεν έχουμε ξαναδεί. Πολλές φορές έμπαινα σε cloaked mode και απλά καθόμουν και θαύμαζα τις κινήσεις τους. Και πάνω που νομίζεις ότι έχεις να κάνεις με ένα από τα καλύτερα ΑΙ, εμφανίζονται ένα κάρο bugs. Αντίπαλοι να κοιτάνε τοίχους, να κολλάνε σε αντικείμενα, να τρέχουν πάνω σε τοίχους ή να μην κάνουν τίποτα εντελώς εξαιτίας μερικών triggers που δεν έχουν ενεργοποιηθεί. Και τότε καταλαβαίνεις ότι όντως… παίζεις ένα παιχνίδι.

Σε αυτό ακριβώς το σημείο φαίνεται έντονα η απουσία του POM. Ενδέχεται όμως το tessellation του DX11 να προσφέρει λύση σε τέτοια θέματα.

Ένα άλλο μελανό σημείο του Crysis 2, είναι το πόσο γραμμικό και scripted έχει καταντήσει. Κι είναι κρίμα γιατί ένα από τα δυνατά σημεία του πρώτου μέρους ήταν η ελευθερία και οι “real-time” στιγμές που πρόσφερε. Αυτές οι στιγμές διέφεραν κάθε φορά που παίζατε και έδιναν έναν αέρα ανανέωσης που χρειαζόταν το παιχνίδι. Στο Crysis 2 όμως έχουμε scripted event στην καταστροφή του περιβάλλοντος, scripted event όταν διαλύεται μια υποβρύχια τζαμαρία (μα κοίταξε να δεις που δεν έσπαγε όταν την πυροβολούσα, γιατί άραγε;), scripted event στην άφιξη των αντιπάλων, scripted event όταν σας πυροβολούν οι snipers στο σπίτι του Gould κι ενώ μπορείτε άνετα να τους σκοτώσετε, το παιχνίδι δεν σας αφήνει να πυροβολήσετε, scripted event όταν πιάνετε ένα στρατιώτη και πέφτετε μαζί του στο έδαφος, scripted events παντού. Ειλικρινά, οι scripted σκηνές όσο κινηματογραφικές κι αν είναι, ζημιώνουν ανεπανόρθωτα την όλη εμπειρία. Και με λύπη μου διαπιστώνω ότι το Crysis 2 είναι γεμάτο από αυτές, αντιγράφοντας έτσι την συνταγή του CoD.

Οφείλω επίσης να αναφερθώ στην σωρεία προβλημάτων (bugs) που αντιμετώπισα. Προβλήματα και bugs που δεν υπήρχαν σε τέτοιο βαθμό στο Crysis 1. Και απορώ πως κυκλοφόρησε έτσι το παιχνίδι. Υπάρχουν αόρατοι τοίχοι σε αρκετά σημεία, το ΑΙ των αντιπάλων πάσχει από bugs, εξαφανίζονται τα όπλα ενώ τα κρατάτε, εξαφανίζονται πυρομαχικά και όπλα από το περιβάλλον (αν όμως τα στοχεύσετε, θα μπορέσετε να τα πάρετε), εξαφανίστηκαν μερικές φορές τα nano points, σφαίρες και γλάστρες αιωρούνται και υπάρχουν αρκετά προβλήματα στο multiplayer μέρος που δεν υπήρχαν καν στο demo.

Από τα παραπάνω φαίνεται ξεκάθαρα πόσο κατώτερο είναι το Crysis 2. Και σαν να μην έφταναν αυτά, η έκδοση του PC δεν διαθέτει mod tools, οι γραφικές επιλογές είναι περιορισμένες (αν και μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ένα third party πρόγραμμα ενώ η Crytek ίσως βγάλει νέο patch που να προσθέτει τα advanced settings), δεν υπάρχει editor, τα .pak αρχεία είναι κλειδωμένα κι έτσι δεν μπορούμε να έχουμε ούτε καν texture packs και δεν υπάρχει 64μπιτο αρχείο εκτέλεσης. Πράγματα που ήταν παρόντα ήδη στο πρώτο Crysis.

Ο εκπληκτικός φωτισμός του Crysis 2 θέτει νέα standards.

Όσον αφορά το multiplayer, έχουμε να κάνουμε ξεκάθαρα με έναν κλώνο του CoD. Και με δυσαρεστεί αφάνταστα το γεγονός αυτό. Το multiplayer μέρος του Crysis είχε τα προβλήματά του, αλλά λόγω της nanosuit, βλέπαμε κάτι καινούργιο. Ο τρόπος λειτουργίας της ήταν ιδανικός, λειτουργικός και ευέλικτος. Οι μάχες απολαυστικές και τόσο τα γρήγορα αντανακλαστικά, όσο κι η σωστή χρήση της στολής απέδιδαν τα μέγιστα Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι για πρώτη φορά βλέπαμε σε multiplayer κύκλο μέρας-νύκτας και μια εντυπωσιακή αλληλεπίδραση με το περιβάλλον. Όπως όμως και στο single-player, η fatnosuit δεν παρέχει την απαιτούμενη ευελιξία. Υπάρχει ένα leveling system με το οποίο ξεκλειδώνετε νέες ικανότητες της στολής. Ε και όμως; Πείτε μου ένα παιχνίδι που να μην έχει πλέον σύστημα αναβάθμισης. Χώρια τον περιορισμό των παικτών στους 16, την στιγμή που το πρώτο υποστήριζε 32, το γεγονός ότι οι πίστες είναι πιο μικρές και την απουσία οχημάτων.

Καταλήγοντας, το Crysis 2 είναι ένα πολύ καλό παιχνίδι. Παρά ταύτα, δεν κυμαίνεται στα επίπεδα του προκατόχου του. Έχει απλοποιηθεί σε όλους τους τομείς, είναι γεμάτο scripted events, ενώ ο επανασχεδιασμός της nanosuit είναι απογοητευτικός. Ο τεχνικός τομέας είναι εξαιρετικός αλλά δεν προσφέρει το γραφικό άλμα που πρόσφερε το πρώτο. Γενικά, δεν είναι Crysis (όπως το γνωρίσαμε στο PC) με ότι κι αν συνεπάγεται αυτό. Γι αυτό και τη βαθμολογία που του βάζω ίσως δεν την περιμένετε. Όσοι δεν μπόρεσαν να χαρούν το αρχικό παιχνίδι, θα βρουν το sequel άκρως ενδιαφέρον, διασκεδαστικό και πρωτότυπο, ειδικά αν είναι console gamers. Όσοι όμως είχαν την χαρά να παίξουν το πρώτο Crysis θα δουν ότι το Crysis 2 αλλαξοπίστησε κι αντέγραψε την συνταγή του CoD. Πράγμα που οδήγησε το franchise από την έννοια της ελευθερίας στην έννοια της αντιγραφής!

+ Τεχνικός τομέας και λογικές απαιτήσεις συστήματος
+ Κινηματογραφική μουσική
+ Το ΑΙ των αντιπάλων είναι πάρα πολύ καλό
+ Καλύτερη ιστορία από αυτή του πρώτου μέρους
+ H Nanosuit (για όσους δεν έχουν παίξει το πρώτο Crysis)

- Η Nanosuit (για όσους έχουν παίξει το πρώτο Crysis)
- Το multiplayer είναι κλώνος του CoD
- Bugs, πολλά bugs
- Απλοποιημένο, λιγότερη αλληλεπίδραση, λιγότερη καταστροφή, μικρότερα περιβάλλοντα, λιγότερη ελευθερία
- Πολύ γραμμικό και scripted σαν παιχνίδι
- Λείπουν πολλά πράγματα που υπήρχαν στo Crysis 1 όπως ο editor και το 64μπιτο αρχείο εκτέλεσης

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 7.5

Πλατφόρμα: PC (review), Xbox 360, PS3
Έκδοση: EA
Ανάπτυξη: Crytek
Διάθεση: EA Hellas
Είδος: FPS
Παίκτες: Single-player, multiplayer
Επίσημο Site: www.mycrysis.com
Ημερομηνία Kυκλοφορίας: 25/3/2011
PEGI: 18