Σπάζοντας τους ορισμούς

, Πέμπτη 16 Σεπτέμβριος 2010 0  

Casual gaming. Ποιος δεν έχει ακούσει, χρησιμοποιήσει ή ρίξει διάφορους χαρακτηρισμούς κατά αυτής της νεοσύστατής κατηγορίας ηλεκτρονικής διασκέδασης; Με κύριο πρωταγωνιστή την Nintendo και την “ιεραποστολή” που ξεκίνησε πρώτα με το DS και έπειτα με το Wii με στόχο τους non-gamers ανά τον πλανήτη, σχεδόν πέντε χρόνια μετά ο ιαπωνικός κολοσσός φαίνεται να έχει πετύχει τον στόχο του. Το Wii Sports, αν και στις δυτικές αγορές πωλείται μαζί με την κονσόλα, έχει κατακτήσει την πρώτη θέση στις παγκόσμιες πωλήσεις παιχνιδιών όλων των εποχών, ενώ άλλα παιχνίδια, όπως το Wii Play, το Nintendogs και το Brain Training, έχουν καταφέρει επίσης εντυπωσιακές πωλήσεις.

Το μεγαλύτερο αγοραστικό κοινό της Nintendo τα τελευταία χρόνια ήταν οι άνθρωποι οι οποίοι ποτέ δεν είχαν επαφή με games, οι λεγόμενοι non-gamers. Γονείς, παππούδες και γιαγιάδες, κοπέλες που πάντα έβλεπαν τους αγαπημένους τους να παίζουν Halo ή Zelda αλλά “το χειριστήριο φαινόταν υπερβολικά περίπλοκο...” Το Wiimote αλλά και η οθόνη αφής εκμηδένισαν αυτές τις χειριστικές δυσκολίες, μείωνοντας τον αριθμό των κουμπιών και αντικαθιστώντας τα με πιο διαισθητικά μέσα για τον άπειρο παίχτη. Στόχος της Nintendo ήταν η εξοικείωση των non-gamers με τα ηλεκτρονικά παιχνίδια ώστε να μπορεί στην συνέχεια να έχει ένα ευρήτερο αγοραστικό κοινό για τους πιο παραδοσιακούς της τίτλους. Στα σχέδια της ήταν η “μύηση” ενός πολύ μεγαλύτερου μερίδιου του πληθυσμού στο τι σημαίνει να είσαι gamer (όταν μόνο πραγματικοί gamers ήταν για χρόνια οι μεγαλύτεροι πελάτες της Nintendo) με αντίστοιχες πολύ υψηλότερες πωλήσεις και κέρδη.

Η Nintendo, λοιπόν, κατάφερε με την χρήση έξυπνου marketing να πουλήσει τις κονσόλες και τα παιχνίδια της στους non-gamers Οι φρέσκοι αυτοί παίκτες όμως ποτέ δεν φάνηκαν να μυούνται σε τίποτα. Συνέχιζαν να αγοράζουν μόνο τίτλους οι οποίοι υπόσχονταν lifestyle, όπως το Wii Fit και το Wii Sports Resort. Το χάσμα μεταξύ νεοσύλλεκτων και παλιών ποτέ δεν γεφυρώθηκε όπως είχε υπολογίσει, τουλάχιστον θεωρητικά, η Nintendo. Nαι, oι “casuals”, που δεν άργησαν να γίνουν ανάθεμα στον χώρο, είχαν γεννηθεί...

Κάπως έτσι φανταζόμαστε όλοι τους casual gamers.

Απέναντι από τους casuals θεωρούνται ότι είναι οι hardcore gamers, παίκτες με πείρα, μεγάλο ενδιαφέρον για καινούργιους αλλά και κλασικούς τίτλους, βουτηγμένοι βαθιά στην κουλτούρα των games. Είναι άνθρωποι σαν εμάς που γράφουμε σε αυτό το σάιτ, ή κατά πάσα πιθανότητα εσάς που διαβάζετε αυτό το άρθρο. Αυτές οι δύο κατηγορίες παικτών έχουν συζητηθεί πολύ για το πού και να διαχωρίζονται, ξεκινώντας μεγάλες συζητήσεις σχετικά με την φύση, τον ορισμό των ηλεκτρονικών παιχνιδιών, και αν τελικά ο διαχωρισμός μεταξύ casual και hardcore έγκειται μονάχα στον χρόνο ενασχόλησης. Θεωρητικά casual τίτλοι όπως το Peggle έχουν προξενήσει μαζικούς εθισμούς. To World of Warcraft τείνει προς το hardcore αλλά δέχεται ελαφρά ενασχόληση, ενώ αρκετοί πρώην hardcore παίκτες περισσότερο ασχολούνται με την κουλτούρα των games παρά παίζουν. Τα σύνορα καταργούνται, οι ορισμοί αμφισβητούνται.

Οι παραπάνω παράγραφοι ήταν η εισαγωγή για την ιστορία που θα πω. Μια ιστορία η οποία δείχνει πως, όπως και σε άλλα εικαστικά μέσα, δεν υπάρχουν συνταγές και θεωρίες, και πως όλα είναι δυνατά. Ότι οι άνθρωποι δεν χωράνε σε στενά κατηγοριοποιητικά κουτάκια και ότι κάθε περίπτωση είναι μοναδική.

Η Νένη ήταν η καινούργια της παρέας μας. Ανάμεσα σε τέσσερις φίλους, οι οποίοι είμαστε και οι τέσσερις (hardcore) gamers. Αναπόφευκτα, οι συχνότερες συζητήσεις ήταν σχετικές με την αγαπημένη ενασχόληση όλων και η Νένη δεν μπορούσε να ανταπεξέλθει. “Μπορούμε να μιλήσουμε για σκατά; Θα είναι καλύτερο από το να ξανακούσω για games! Είναι μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνω!” Η ίδια, παρά τις αρνητικές αντιδράσεις της, δεν ήταν τελείως ανίδεη από παιχνίδια, ακόμα κι αν δεν το είχε συνειδητοποιήσει. Μικρή είχε Sega Master System το οποίο μπορούσε να παίζει μόνο με χρονόμετρο (αχ αυτοί οι γονείς!). Σε αυτό έπαιζε Pac-Man και ένα άλλο “παιχνίδι με ένα διαστημόπλοιο”. Στο Game Boy ενός φίλου της κάποιο καλοκαίρι είχε παίξει το Super Mario Land και χρόνια αργότερα, στο PC της και περισσότερο από κάποιο γύρισμα της τύχης παρά από θέληση να παίξει τα συγκεκριμένα παιχνίδια, βρέθηκε να δοκιμάζει το Age of Empires II και το Grand Theft Auto: Vice City.

Το ''ασθενές φύλο'' έχει ιδιαίτερη αδυναμία στα adventures.

Σε μια παρέα από gamers, όπως είναι φυσικό, δεν θα αργήσεις να έρθεις σε επαφή με games. Κι έτσι κι έγινε. Η Νένη άρχισε βλέποντάς μας να παίζουμε Guitar Hero και Rock Band... Δεν άργησε να πιάσει το μικρόφωνο... Και αυτή ήταν η αρχή. Σύντομα δοκίμασε τα drums, την κίθαρα... Ταυτόχρονα, στην παρέα μας, σχεδόν όλοι έπαιζαν StarCraft II, οπότε είχε την ευκαιρία να το δει. Όμως δεν της άρεσε. “Δεν υπάρχει ουσιαστικός στόχος, μια αποστολή”, έλεγε. “Δεν καταλαβαίνω τι γίνεται στην οθόνη”. Περίπου τα ίδια έλεγε για το Neptune's Pride. Αντίθετα, χαζεύοντάς με ενώ έπαιζα μια φορά Perfect Dark HD, σχολίασε πως αυτό το είδος της άρεσε περισσότερο γιατί εξερευνούσα έναν χώρο και είχα κάποια αποστολή. Επίσης της άρεσε για παρόμοιους λόγους όταν είχαμε μαζευτεί όλοι σπίτι ενός φίλου και τον βλέπαμε να παίζει Silent Hill 2.

Η Νένη γρήγορα άρχισε να αναρωτιέται... “ποιό παιχνίδι θα μου άρεσε;” Από την εμπειρία της, αλλά και κοντά μας, είδε πως υπάρχουν πάρα πολλά είδη, όπως σε κάθε άλλο είδος διασκέδασης. Από Civilization και Europa Universalis μέχρι Modern Warfare 2 (“αυτό μου θυμίζει το Counter-Strike!”) και World of Warcraft... είδε πολλά είδη. Και τίποτα δεν της άρεσε πραγματικά. Μας ζήταγε να της δείχνουμε διαφορετικούς τίτλους για να μάθει, είχε όρεξη να μπει στον κόσμο του gaming, να καταλάβει επιτέλους την γλώσσα μας... Μια μέρα είδαμε πως είχε googlάρει και την φράση “PC games for beginners”. Απλά όλοι είπαμε “ωωωω” με μια έκφραση λες και είχαμε δει κουταβάκι σαμογιέντ να μας κάνει χαρούλες.

Και τότε ήρθε σε έναν άλλο φίλο η ιδέα... “Αφού θες ένα παιχνίδι με πλοκή, γιατί δεν δοκιμάζεις ένα adventure; Το Syberia, ας πούμε...!” Μέσα σε μια εβδομάδα, η Νένη, προς έκπληξη όλων μας, όχι μόνο είχε τερματίσει το πρώτο Syberia, είχε τερματίσει και το δεύτερο, έψαχνε και για περισσότερα adventures, ενώ παράλληλα ξεκίνησε και το Machinarium... Ανέπτυξε συμπτώματα... hardcorίλας: έπαιζε πολλές ώρες κάθε μέρα, όποτε δεν έπαιζε μίλαγε για το παιχνίδι, γενικότερα το έψαχνε. Και όλοι μας αλληλοκοιταχτήκαμε με ικανοποίηση... Σήμερα, η Νένη έχει ένα DSi πάντα μαζί της στο οποίο παίζει New Super Mario Bros. και Professor Layton. Δεν είναι όμως ούτε hardcore, ούτε casual... Τι είναι λοιπόν;

Επανάσταση στην θέση της ''επανάστασης'' ή απλά ένα me-too; Ο χρόνος θα δείξει.

Στην Ε3 που απολαύσαμε το περασμένο καλοκαίρι, είδαμε τις Microsoft και Sony να παρουσιάζουν με περισσότερες λεπτομέρειες την δικές τους συνέχειες στην σαγηνευτικά κερδοφορά στρατηγική της Nintendo. Kinect και Move, δύο καινούργια εργαλεία τα οποία υπόσχονται νέους τρόπους παιχνιδιού ή τουλάχιστον μια διεύρυνση των δυνατοτήτων χειρισμού. Τα παιχνίδια που ουσιαστικά όμως εκμεταλλεύονται αυτές τις δυνατότητες στερούνται βάθους και στοχεύουν στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή, ακριβώς όπως το Wii. Αθλητικά, γυμναστική, ζωάκια, αγώνες με καρτς (γιατί αλήθεια πρέπει να παριστάνω ότι κρατάω ένα τιμόνι ενώ μπορώ να έχω μια τιμονιέρα ή ένα πραγματικό χειριστήριο); Αυτές όμως, παραμένουν οι προτάσεις του χώρου. “Έτσι”, λένε πλέον όλες οι μεγάλες εταιρείες, “θα μπείτε στον χώρο του gaming. Θέλετε να παίξετε αλλά δεν ξέρετε τίποτα από παιχνίδια; Άντε, σηκωθείτε από τον καναπέ! Δεν έχει σημασία που τα υπόλοιπα παιχνίδια παίζονται με χειριστήρια ή με ποντίκι και πληκτρολόγιο, κοιτάχτε πόση περισσότερη πλάκα έχει έτσι!” Και τα Kinect και Move δεν προσφέρουν παρά ελάχιστες καινοτομίες από άποψη game design, θα πρόσθετα εγώ.

Μάθαμε από την ιστορία της Νένης πως αν κάποιος θέλει να μπει στον κόσμο του gaming χωρίς να διαλέξει την απλοϊκή, trendy λύση, να μπει στα μονοπάτια των “hardcore” χωρίς να είναι hardcore, πρέπει να χαράξει την δικιά του πορεία. Πρέπει να δει τι ακριβώς ζητάει από αυτό το μέσο διασκέδασης. Ίσως να δυσκολευτεί λίγο να το βρει (όπως και να το κάνουμε, τα παιχνίδια δεν έχουν την ποικιλία θεματολογίας των άλλων μέσων) όμως σίγουρα θα βρει κάτι που θα τον ή την ικανοποιήσει, κάτι ενθαρρυντικό. Και θα αψηφήσει κάθε προσπάθεια χαρακτηρισμού, γενίκευσης και κατηγοριοποίησης: απλά, θα είναι gamer.

  • gerasimos

    συμφωνω με τα περισσοτερα που γραφεις.....για εμενα ομως gamer δεν ειναι αυτος που ειναι Casual η μια φορα τον χρονο παιρνει ενα παιχνιδι κ αυτο ειναι το pes η το fifa κ λεει οτι κανει κατι!gamer ειναι να ασχολεισαι με αυτο που κανεις κ να ξερεις τι γινεται αλλα το πιο σημαντικο να παιζεις παιχνιδια!οχι ενα παιχνιδι αλλα πολλα μαζι κ να αφιερωνεις εναν μεγαλο χρονο σε αυτο που κανεις κ να περνας καλα.

  • Dimokritos

    πες στην νενη οτι ειναι το ονειρο του καθε gamer

  • http://www.game20.gr Cubilone

    Ναι, αυτή είναι η επικρατούσα αντίληψη στους κύκλους των gamers. Γιαυτό και οι "casuals" σνομπάρονται, γιατί δεν θεωρούνται gamers! Οι ορισμοί υπάρχουν για να σπάνε και θα το δούμε αυτό πολύ πιστεύω.

  • Alhaz

    Θα μου άρεσε να τη δώ να ασχολήτε και με άλλα είδη...Ίσα, ίσα για να έχει μια πιο σφαιρική άποψη. (Το λέω αυτό για τη κάθε Νένη) Όπως σου είχα πει νομίζω για μένα casual gamer είναι και αυτός που παίζει μόνο οτι είναι "της μόδας" ανεξάρτητα απο το πόσο καλός είναι(ακόμη και CoD, SC2,wow... που θεωρούνται πιο hardcore τίτλοι)... Πάντως εγώ δεν την αφήνω σε ησυχία Τώρα τη πρίζω με το Amnesia xD...
    Απλά χαίρομαι για το γεγονός οτι δείχνει ενδιαφέρον... (ζεν είχα μια φιλενάδα να παίζει *puppy eyes*) ;P;P

  • giannis

    Πολυ καλο το αρθρο καλογραμμενο,θα συμφωνησω με τους προλαλησαντες στην τοποθετηση τους,επισης θα ηθελα να αναφερω οτι δεν υπαρχουν κατηγοριες gamer κατ΄εμε ασχετα αν μου εχει κολησει η κατηγορια casual επειδη εχω wii μεγαλη βλακεια αυτο,δηλαδη το muramasa,okami,monster hunter,madworld,redsteel,cod,και παλια παιχνιδια οπως super metroid,castlevania κ.λ.π. τι ειναι casual?
    Εμενα μ΄αρεσει να παιζω παιχνιδια να περνω την ωρα μου οπως το ιδιο να διαβαζω ενα καλο βιβλιο, ασχετα αν εχει βια η οχι η αν ειναι HD η οχι παρολο που θα παρω και PS3.
    υ.γ. τα αγαπημενα μου παιχνιδια που τα παιζω ακομα και σημερα ειναι το asteroids ms pacman,tetris,Bubble Bobble,space invaders,τοτε τα επαιζα σε ουφαδικα με 10 δεκαρικο.Τα πρωτα πραγματα που κανεις σαν παιδι σε ακολουθανε μεχρι να πεθανεις.

  • http://game20.gr Cubilone

    @ Alhaz Άντε τωρα που θα πάρει αξιοπρεπές PC μπορεί να γίνει κάτι. 😛
    @ giannis Το θέμα είναι πως αντιλαμβάνεσαι εσύ τον εαυτό σου. Σίγουρα οι casuals αν ξέρουν ότι ανήκουν στους casuals, δεν τους ενδιαφέρει γιατί περνάνε καλά. Πιθανόν να μην θεωρούν και τον εαυτό τους gamer. Πάντως, η NINTENDO έχει επιλέξει αυτόν τον χαρακτηρισμό και αυτόν τον στόχο, δεν νομίζω ότι έχει κολλήσει στους Wii owners άδικα.

    Επίσης, τροφή για σκέψη από τον πάντα δυο βήματα μπροστά Yahtzee:

    http://www.escapistmagazine.com/articles/view/columns/extra-punctuation/8031-Extra-Punctuation-Dont-Use-the-Word-Gamer

  • Sammo

    Μην ξεχνάμε οτι το gaming ειναι είδος διασκέδασης πρωτα και κατόπιν για τον καθενα μπορει να γίνει τρόπος ζωής ή δικαιολογια για όλα τα κακα του κόσμου.Και απο εμπειρία με διαφορο κοσμο(συνηθως γυναικες) εχω την εξης αίσθηση...Είναι μέχρι να βρούν κάτι να τους αρέσει!Τόσο απλό.Όπως και η Νένη.Και είναι λογικο οτι οι εταιρίες θα ανοιχτουν και στον κοσμο αυτόν που σου λέει δεν παιζω γιατι...!Στις περισσότερες των περιπτώσεων δεν ξέρουν γιατι δεν παίζουν.Είναι τόσο απλό.Κάνουν άνοιγμα να και το νεο κοινο.Απλό και λογικό.Και τελος βγηκε ενας νεος τροπος gaming νομιζω οτι ο gamer που παιζει πολυ ή ασχολείται είναι ο πρώτος που πρέπει να το δει γιατι είναι αυτος που θα το εκτιμησει και διαφορετικά.Casual ή hardcore ολοι να παιξουν θελουν απο λιγο εως πολυ...

  • GamerFreak

    Μπράβο φίλε...Φανταστικό άρθρο...Και να προσθέσω πως η κοπέλα μου η οποία αφού πέρασε κάμποσος καιρός που είχαμε σχέση και αρχίσαμε να γνωριζόμαστε καλύτερα και να μαθαίνει ο καθένας τα χούγια και τις <> του αλλουνού,όταν ήρθε σπίτι μου και είδε την τεράστια συλλογή των βιντεοπαιχνιδιών κονσολών,φιγούρες κλπ που έχω καθώς και την τρέλα μου με αυτά οι χρακτηρισμοί όπως παιδάκι,δεν την παλεύεις...κλπ ήταν συχνοί...Όταν όμως άρχισε να με βλέποει και να ασχολείται ξαφνικά άρχισε να με ζαλίζει να παίξουμε κλπ και τώρα είναι ποιο <> απο μένα...
    Βασικά στην κατα τα άλλα πολυαγαπημένη χώρα μας που με τίποτα στον κόσμο δεν αλλάζω υπάρχει μια νοοτροπία διαφορετική από του εξωτερικού όσον αφορά αυτού του ειδους την ψυχαγωγία του τύπου είναι για παιδάκια κλπ χωρίς καν να έχουν ασχοληθεί και να γνωρίζουν το αντικείμενο και το τι μπορεί να σου προσφέρει...
    Παράδειγμα...Τί να δεις μια ταινία Ιντιάνα τζοουνς τι να παίξεις το Uncharted...Λέω εγώ τώρα...
    Ευτυχώς όμως αυτή η νοοτροπία έχει αρχίσει και φθίνει και οι νέες γενιές που μεγάλωσαν με κονσόλες...ατάρι,σεγκα κλπ γουστάρουν όλο ποιο πολύ και αλλάζουν τα δεδομένα...Δεν είναι τυχαίο πως στην Ελλάδα τα τελευταια χρόνια έχει ανέβει πάρα πολύ το ποσοστό πωλήσεων γύω από τη βιομηχανία και για αυτό βλέπουμε και θα βλέπουμε όσο υπάρχουν υψηλές πωλήσεις τίτλους στα ελληνικά όπως Buzz,Gran turismo (επερχόμενο),pes2011 κλπ...
    Αυτές ήταν μερικές από τις σκέψεις μου αφού διάβασα το άρθρο και θέλησα να τις μοιραστώ μαζί σας...Α και να μην ξεχάσω για μένα δεν υπάρχουν casual και hardcore gamers...όλοι είμαστε απ'όλα...Όσο ευχαριστιέμαι να παίζω HALO ή GOW άλλο τόσο γουστάρω να παίζω sports champion με το move και να τραγουδάω στο singstar με την κοπέλα μου... ΑΥΤΑ

  • pad7mil

    ο καθενας που εχει ασχοληθει εστω και με ενα παιχνιδι στη ζωη του ( π.χ. PAC-MAN ) θεωρειται gamer.Οι ταμπελες αυτες πρεπει να καταργηθουν γιατι σε λιγο θα εχουμε φανατισμο και στον τομεα αυτο ( πλακιτσα ) που αφιερωνουμε τον ελευθερο χρονο μας ( αλλος πολυ και αλλος λιγο ).

  • Alhaz

    Διάβασα το άρθρο του Yahtzee όπως και το σχόλιο του pad7mil και θα μου επιτρέψετε να διαφωνήσω λιγάκι...

    Δεν βρίσκω τον 'ορο' gamer τόσο τραγικό. Καλώς κ κακώς πολλές φορές το τι σου αρέσει να κάνεις και με τι ασχολήσε στη ζωή σου σου προσάπτει "ταμπελίτσες" και το ίδιο υσχίει αν ασχολήσε με κινηματογράφο (cinefil), βιβλία (bookworm) και ενα σώρο άλλα. Ολα αυτά ειτε κάνεις ένα, η πολλα μαζί ειδικα οταν ασχολήσε σε μεγάλο βαθμο σου χαρίζουν κάποιους χαρακτηρισμούς. Αποτελούν μέρος της ταυτοτητάς σου.

    Και δεν είναι τυχαίο το γεγονός οτι κάποιον αποκαλούνται "cinefil" και κάποιοι ΄οχι. Προφάνως ο πρώτος παρακολουθεί στενά την εξέλιξη του κινηματογράφου, εχει ασχολη8ει με διάφορα είδη ταινιών και έχει μια πιο ολοκληρωμένη άποψη και εικόνα για το χώρο...Το ίδιο υσχίει και για τον "gamer". Δεν ειναι ούτε κάκο ούτε καλό. Αποτελεί απλά ενα μικρό μέρος του εαυτού σου.

    Υ.Γ: συγγνώμη για το walltext =/

  • http://game20.gr Cubilone

    Δεν σου προσάπτει κανείς ταμπελίτσες αν πηγαίνεις σινεμά μια φορά στο τόσο ή αν διαβάζεις ένα βιβλίο κάθε φεγγάρι. Ίσως το θέμα να είναι πως με αυτό το άρθρο αντιμετωπίζουμε ακριβώς το gaming με την ελαφρά του μορφή ως gaming, κάτι το ιδιαίτερο, και την Νένη ως gamer. Απλά... παίζει παιχνίδια. Οπως απλά ο καθένας θα πήγαινε σινεμά, τελικά. Ίσως δίνουμε ειδική βαρύτητα στο gaming γιατί ακόμα υπάρχουν αμύητοι, κάτι σχεδόν αδιανόητο στην περίπτωση των ταινιών και των βιβλίων (αν και είχα γνωρίσει άτομα που δεν είχαν διαβάσει ποτέ τους βιβλίο... όταν διάβασαν το πρώτο τους, δεν έγιναν ξαφνικά «βιβλιοφάγοι»!)

    Άλλο ένα καλό Input στην συζήτηση:
    http://www.escapistmagazine.com/videos/view/extra-credits/2005-Gamer

    (τελείως συμπτωματικά, αυτό το βίντεο βγήκε χτες)

  • Alhaz

    Αλίμονο. Πιστεύω πως οι ταινίες έχουν το δικο τους μυημένο κοινό σε όσο βαθμό την έχουν και τα παιχνίδια. Και αλλο τόσο κοινό που απλά παίζει κανα peggle που και που (θεωρήτε gamer?), βλεπει καμια ταινια που ειναι "ιn" (θεωρητε cinefil?) η διαβαζει twillight (ουδέν σχολειο ) Τώρα αν θέλεις να πεις οτι "είσαι οτι κάνεις την εκάστοτε στιγμή που το κάνεις" δεν είναι λάθος απλά κατά τη γνώμη μου προτιμώ κάτι να χαρακτηρίζει το άτομο "εν διαρκεία". Είναι σαν να λέω "επεξα μια φορα ποδοσφαιρο αρα αυτο με κανει ποδοσφαιριστή!"

  • http://game20.gr Cubilone

    Οι ταινίες έχουν το δικό τους μυημένο κοινό, είναι οι σινεφίλ. Τα βιβλία έχουν το δικό τους μυημένο κοινό, είναι οι... εμ... λάτρες της λογοτεχνίας τέλος πάντων! Εδώ η συζήτηση έχει να κάνει, νομίζω, με το τι ακριβώς είναι ο gamer. Κάποιες απόψεις λένε πως ο gamer είναι οποιοσδήποτε παίζει games (ακόμα και η μαμά μου που παίζει Peggle, λέμε τώρα), άλλες ότι ο gamer είναι αποκλειστικά ο hardcore gamer. Ο casual; Η κάθε Νένη; Φαίνεται να υπάρχει μια συζήτηση για το που σπάνε και που ορίζονται οι... ορισμοί, ενώ ξεκάθαρα αυτός που διαβάζει Twilight ή πάει μόνο στο Avatar ποτέ δεν θα λεγόταν σινεφίλ. Απλά βλέπει ταινίες... You dig? 😛

  • Alhaz

    Προσωπικά θα μπορούσα να βάλω τον όρο casual οπουδήποτε.Είναι σαν κάποιος να λέει "ναι πάω για τρέξιμο απλά χαλαρά, δεν τρέχω σε αγώνες!" Γιατι καλώς η κακώς αν θα θέλαμε να "καραργηθουν" αυτοί οι ορισμοί οι απλοί καθημερινοί διάλογοι δε θα ήταν του στυλ: -Τι σου αρέσει να κάνεις? -Κάνω ποδηλασία. -Α!, ασχολήσε καιρό? πας και σε αγώνες? -όχι μωρέ μόνο βολτάρω χαλαρά. Ειδη εγώ η ιδια που έχω κάνει την ερώτηση χαρακτηρίζω το άτομο "ποδηλάτη" προσθέτοντας ασυναίσ8ητα τη λέξη "χαλαρός" (casual)μπροστά.
    Συγγνώμη σας τα έχω πρίξει με τα αθλητικά παραδείγματα...και να πω πως ξεκουβαλάω να ασχολη8ώ και με κανένα xP

  • gerasimos

    Κάνω . -Α!, ασχολήσε καιρό? πας και σε αγώνες? -όχι μωρέ μόνο βολτάρω

    αυτο τοτε που κανει λεγεται κανω ποδηλατο οχι κανω ποδηλασία........κ εγω μπορει να χορευω στο σπιτι αλλα δεν λεω οταν με ρωτανε οτι ειμαι χορευτης,απλα μου αρεσει κ μια στο τοσο χορευω.αν το ψαξεις το θεμα θα δεις οτι καποια πραγματα που λεμε εμεις οι gamers εχουν καποιο νοημα αλλα γενικα τι μας νοιαζει πως λεγεται ο καθενας!απλα υπαρχουν καποιοι οι οποιο για να δειξουν cool προσπαθουν κ δειχνουν οτι κανουν τα παντα για να δειξουν cool σε καποιους αλλους.τι θελω να πω.....
    το να πεις οτι εισαι gamer ειναι μεγαλη κουβεντα,αν ομως μια στο τοσο παιζεις απλα λες οτι παιζεις η δεν λες τιποτα,ομως δεν θεωρεισαι gamer.

  • Oldboy

    Ανυπομονω και αρθρακι απο Τερμι για τους κονσολαδες hardcore gamers.

    xD xD