alt text

Επί 14 συναπτά έτη, το Call of Duty, η μητέρα του λόχου της Activision, υπηρετεί με σεβαστή συχνότητα και συνέπεια τους φαν των shooters. Όμως η φουτουριστική sci-fi θεματολογία και το κάθετο gameplay που είχαν τα τελευταία παιχνίδια της σειράς κούρασε μεγάλη μερίδα του κοινού, το οποίο ζητούσε επίμονα επιστροφή σε γνώριμα λημέρια. Ο κλήρος έπεσε στη Sledgehammer Games, η οποία με το Call of Duty: WW2 καλείται να σύρει το άρμα στον ίσιο δρόμο.

Ως παιχνίδι Β΄ Παγκόσμίου Πολέμου, το Call of Duty: WW2 επιδιώκει να διηγηθεί εκ νέου μια ιστορία εμπνευσμένη από την πιο αιματοβαμμένη περίοδο που βίωσε ποτέ η ανθρωπότητα. Ξεκινώντας, το παιχνίδι σας μεταφέρει στην περίφημη απόβαση της Νορμανδίας, όπου ελέγχετε τον στρατιώτη Ronald “Red” Daniels και γνωρίζετε μερικά μέλη της 1ης Μεραρχίας Πεζικού (1st Infantry Division). Την ομάδα του Daniels καθοδηγούν οι λοχίες Pierson (στο ρόλο ο Josh Duhamel) και Turner (Jeffrey Pierce), ενώ οπλίτες της είναι οι Zussman (Jonathan Tucker), Stiles (Kevin Coubal) και Aiello (Jeff Schine). Μολονότι, το εν λόγω κομβικό γεγονός (απόβαση της Νορμανδίας) έχει αποδοθεί πολλάκις σε ταινίες (με το Saving Private Ryan του Steven Spielberg να κατέχει τα πρωτεία) και παιχνίδια, στο Call of Duty: WW2 αναπαρίσταται φτωχά και χωρίς ίχνος ρεαλισμού, έχοντας μια λογική tutorial. Μέγα σφάλμα! Ακολούθως, η ομάδα σας οδηγείται από μάχη σε μάχη, συμμαχώντας με τις αντιστασιακές γαλλικές δυνάμεις και τη βρετανική αντικατασκοπεία, μέχρι να επικρατήσουν έναντι των ναζιστικών δυνάμεων. Παρά τις οκτώ-εννιά ώρες που διαρκεί το campaign, το πράγμα κυλάει μάλλον υποτονικά. Δυστυχώς, το παιχνίδι δεν εμβαθύνει ούτε στο ελάχιστο στα δεινά του πολέμου και στηρίζεται αποκλειστικά στις επιφανιακές διαπροσωπικές σχέσεις της ομάδας του ήρωα. Νιώθετε ότι βιώνετε τη... Συντροφιά του Δαχτυλιδιού και όχι τη σκληρή πραγματικότητα του Β΄ΠΠ.

Σενάριο γραμμένο κυριολεκτικά στο πόδι, πρωταγωνιστής ένα ginger χωριατόπαιδο από το Texas, χαρακτήρες το λιγότερο αδιάφοροι και προβλέψιμοι (το γενναίο εβραιόπουλο, ο ανθρωπιστής λοχίας, ο αντιπαθητικός λοχίας, ο nerd γυαλάκιας και ο χαβαλές Ιταλός), με εξαίρεση τον Pierson του Duhamel και τον Ζussman του Tucker που κάτι λένε αλλά δεν καταφέρνουν να επιτύχουν κάποιο είδος δεσίματος με εσάς. Με απλά λόγια, μην περιμένετε καρτερικά για νέους Reznov, Ghost, Soap, Price και Mason. Θα απογοητευτείτε οικτρά. Προκαταβολικά, θα ήταν πρέπον να απεμπλακείτε γρήγορα από την ιδέα περί κεντρικού “κακού” τύπου Makarov, Irons, Zakhaev, Menendez, Dragovich και αυτό διότι το παιχνίδι αγνοεί επιδεικτικά την ύπαρξη κάποιου. Κατά το παρελθόν, η σειρά CoD μας έχει χαρίσει τρομερές σεναριακές στιγμές. Ακόμα και τα φουτουριστικά παιχνίδια παρουσίαζαν σεναριακό ενδιαφέρον. Αντιθέτως, το WW2, ενώ είχε χρυσή ευκαιρία να κάνει παπάδες με την εξιστόρηση μιας κεντρικής και συνάμα ρεαλιστικής ιστορίας, μας δίνει ένα αποτέλεσμα το λιγότερο θλιβερό.

Όλοι για έναν και ένας για όλους.

Όλοι για έναν και ένας για όλους.

Ως προς το gameplay, υπάρχουν κάποιες αλλαγές/προσθήκες, ορισμένες εκ των οποίων λειτουργούν ικανοποιητικά. Οι σημαντικότερες εξ αυτών είναι η εξάλειψη του health regeneration και η αλληλεπίδραση με τους συντρόφους σας κατά την διάρκεια της μάχης. Αρχικά, στην κάτω πλευρά της οθόνης βλέπετε την πράσινη μπάρα ζωής η οποία αυξάνεται με τα medkits που χρησιμοποιείτε και μειώνεται σύμφωνα με το damage που δέχεστε. Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει πλέον ανανέωση της ζωής σας μένοντας πίσω από την κάλυψη. Δίπλα από την μπάρα ζωής, εμφανίζονται τα εικονίδια των συντρόφων σας. Με το πάτημα ενός κουμπιού, τους ζητάτε σφαίρες, χειροβομβίδες, medkits και κιάλια τα οποία φανερώνουν τα είδωλα των εχθρών σε περίπτωση που δεν είναι ευδιάκριτοι στο πεδίο της μάχης. Φυσικά, δεν μπορείτε επ’ αόριστον να σπαμάρετε για προμήθειες και πυρομαχικά, καθώς πρέπει να περιμένετε να φορτώσει το ανάλογο εικονίδιο προκειμένου να το επιλέξετε ξανά (cooldown).

Κατά τα άλλα και ως γνωστόν, ακολουθείτε το τυπικό σημάδι στην οθόνη προκειμένου να φτάσετε στο στόχο σας, βαδίζοντας παράλληλα σε ένα προκαθορισμένο και γραμμικό μονοπάτι, πυροβολάτε ότι κινείται, επιδίδεστε σε melee QTE encounters όταν χρειαστούν και οδηγείτε τανκς/αεροπλάνα/τζιπ. Όλα τα παραπάνω συνοδεύονται από το αναπόσπαστο και κινηματογραφικό ύφος που έχουμε συνηθίσει στα CoD. Το πιστολίδι δεν παρουσιάζει διαφοροποιήσεις. Αν είστε λάτρεις των CoD δεν συναντάτε δυσκολίες με τον χειρισμό όπλων, παρότι δεν έχετε να κάνετε πλέον με μοντέρνο και φουτουριστικό οπλισμό. Παραδόξως, περίμενα ότι με τις “γκουμούτσες” της συγκεκριμένης πολεμικής περιόδου θα υπάρχει δυσκολία στην στόχευση. Τουναντίον, η Sledgehammer υιοθετεί στους aim/shooting μηχανισμούς το γνωστό, causal, ανάλαφρο και arcade πιστολίδι της σειράς. Με άλλα λόγια, μην περιμένετε ρεαλιστικό shooting με bulletdrops τύπου Battlefield. Dropshots, quickshots, jumpshots, trickshots βρίσκονται όλα εκεί, χωρίς να έχουν υποστεί καμία μετατροπή.

Τα κακώς κείμενα του campaign συνοψίζονται στην προσθήκη stealth μηχανισμών και στη νοημοσύνη των εχθρών η οποία θυμίζει κακόγουστο αστείο. Σε αρκετά σημεία του campaign, το objective σας υποδεικνύει να ολοκληρώσετε στα μουλωχτά την εκάστοτε αποστολή. Κινείστε γονατιστοί, είτε αποφεύγοντας περιοχές γεμάτες με εχθρούς, είτε μαχαιρώνετε σκιάχτρα και όχι Ναζί. Τώρα, αν το εικονίδιο ενός εχθρού “φωτίσει” επειδή σας εντόπισε, τότε σημαίνει ότι μάλλον δεν το “έχετε” γενικότερα με το stealth. Δεν κατηγορώ κάποιον που δεν γουστάρει stealth mechanics στα παιχνίδια. Μην το εκλάβετε έτσι. Θέλει πραγματικά όμως, τόνους εσκεμμένων προσπαθειών για να αποτύχετε να ολοκληρώσετε μια stealth αποστολή στο WW2. Ρε Sledgehammer, σου είπε κανείς να γεμίσεις με stealth levels το campaign; Σου είπε κανείς ότι σε ένα CoD Β΄ Παγκοσμίου θέλει ο άλλος να προχωράει σκυφτός, μαχαιρώνοντας Ναζί από πίσω; Πρώτα απ όλα, η νοημοσύνη είναι τόσο αδούλευτη που και όρθιοι να τρέξετε, σε σημεία που το stealth υποθετικά προαπαιτείται, μόνοι σας διαπιστώνετε ότι οι εχθροί αδυνατούν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Στην αρχή, μπήκα στο τρυπάκι να το παίξω stealth τακτικιστής, έτσι για το γαμώτο. Γρήγορα αντιλήφθηκα ότι μόνο γέλιο προκαλεί η όλη φάση, οπότε το γύρισα στο guns blazing. Για όποιον θέλει stealth, υπάρχει και το Dishonored σε τελική ανάλυση.

To φλογοβόλο μοιράζει πόνο.

To φλογοβόλο μοιράζει πόνο.

Δεν περίμενα από CoD κώδικες ΑΙ επί κωδίκων AI, αλλά για το Θεό, shooter παιχνίδι είναι. Αν σε shooter θεωρείται πλεονεξία η γραφή ενός στοιχειώδους κώδικα εχθρικής νοημοσύνης, ώστε να κάνει τα βασικά, τότε δεν υπάρχει γιατρειά. Αν οι εχθροί στέκονται ακίνητοι δίχως να καλύπτονται και πυροβολούν όλοι μαζί στο ίδιο σημείο, χωρίς να φυλάνε τα νώτα τους, τότε τί ακριβώς παριστάνει το ίδιο το παιχνίδι; Κουράστηκα και βαρέθηκα να βλέπω ΑΑΑ δημιουργίες να φορούν τον χιτώνα της ακριβής παραγωγής και στο πυρήνα τους να φαντάζουν το ίδιο αδύναμες με ένα indie της κακιάς ώρας. Στο campaign του WW2, υπάρχουν άπειρες στιγμές όπου εχθροί σας ρίχνουν στην ευθεία και εσείς ανταπαντάτε στα πυρά, θερίζοντας στρατιές από μπάστακες Ναζί. Όταν βαρεθείτε την κατά μέτωπο (λέμε τώρα) επίθεση, βγαίνετε πανεύκολα πίσω από την εχθρική γραμμή και καθαρίζετε τους εναπομείναντες εχθρούς. Τόσα άκοπα multikills σε campaign ενός FPS δυσκολεύομαι να θυμηθώ.

Περνώντας στο multiplayer, το social hub ονόματι Headquarters είναι το νέο κέντρο επιχειρήσεών σας. Στο Headquarters μπορείτε να συλλέγετε τα λεγόμενα orders και contracts από τους διάφορους ΑΙ χαρακτήρες που υπάρχουν εκεί. Κοινώς, αποτελούν challenges τα οποία φέρνετε εις πέρας στα διάφορα multiplayer modes. Tα contracts είναι αποστολές ορισμένου χρόνου και το περιεχόμενό τους σχετίζεται με τον αριθμό των kills ή headshots που πρέπει να πραγματοποιήσετε σε συγκεκριμένα modes, χρησιμοποιώντας συγκεκριμένα όπλα, χειροβομβίδες, scorestreaks. Αυτά σας ανταμείβουν με armory credits (το νόμισμα του παιχνιδιού) με τα οποία αγοράζετε μέρη του εξοπλισμού για τα όπλα σας, στολές, emotes ή skins. Τα orders χωρίζονται σε ημερήσιες και εβδομαδιαίες αποστολές και επίσης τα αγοράζετε με armory credits, προκειμένου να “κερδίσετε” XP, supply drops (ναι, δυστυχώς υπάρχουν και αυτά) και αυξάνετε το social rank σας, αποκομίζοντας έτσι calling cards, skins, armory credits κλπ. Γενικά πολύ customization και κατά την γνώμη μου πάντα, αχρείαστο και ανούσιο. Τα microtransactions και loot boxes (supply drops) βέβαια δεν θα μπορούσαν να λείπουν. Μπορείτε να επενδύσετε πραγματικό χρήμα για την συγκομιδή CoD Points, με την πιθανότητα να σας κάτσει κάποιο supply drop με μια legendary έκδοση ενός όπλου. Εννοείται ότι δεν ασχολήθηκα, ούτε υπάρχει περίπτωση να ασχοληθώ. Απλά το αναφέρω προς γνώση και συμμόρφωση.

Say hello to my little friend.

Say hello to my little friend.

Πέραν των contracts και orders, στο Headquarters μπορείτε να επιθεωρήσετε τον εξοπλισμό των συμπαικτών σας, να εξασκηθείτε με τα όπλα σας στο σκοπευτήριο, να δοκιμάσετε τα 15 συνολικά scorestreaks σε μια αχανή έκταση, να οργανώσετε και να συμμετάσχετε σε μερικά 1vs1 τουρνουά με φίλους και συμπαίκτες, να κάνετε prestige στον χαρακτήρα αλλά και στα όπλα σας και να χαζέψετε βίντεο στον “κινηματογράφο” του στρατοπέδου. Τέλος, μέσω του Headquarters μαζεύεστε με τους φίλους σας, προκειμένου να μεταπηδήσετε στις κύριες online δραστηριότητες του multiplayer.

Το σύστημα create a class δεν υφίσταται όπως το γνωρίζουμε. Δηλαδή, δεν υπάρχει το γνωστό για τους CoD-άδες pick 10 system. Ουσιαστικά, καλείστε να επιλέξετε ανάμεσα σε πέντε προσχεδιασμένα μοντέλα στρατιωτών, με το καθένα να διαθέτει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και δυνατότητες. Τα divisions χωρίζονται σε: infantry (assault riffles), airborne (sub machine guns), mountain (snipers), expeditionary (καραμπίνες) και armored (light machine guns). Λόγου χάρη, το airborne division δίνει την δυνατότητα τοποθέτησης/αφαίρεσης σιγαστήρα ανά πάσα στιγμή στο όπλο και περισσότερο sprinting, ενώ το expeditionary division παρέχει εκρηκτικές σφαίρες στις καραμπίνες σας για επιπλέον damage. Στο κάθε division, η μόνη παραμετροποίηση που σας επιτρέπεται είναι η προσθαφαίρεση “perks” από το basic training. Άτυπα, το basic training αποτελεί το perk list του multiplayer, από το οποίο επιλέγετε μόνο ένα “perk” για το κάθε division, πχ. reload του γεμιστήρα πάνω στο τρέξιμο, δυνατότητα κουβαλήματος δύο κύριων όπλων, χρήση akimbo πιστολιών, το να μην ταλαντεύεται το όπλο όσο σημαδεύετε κλπ.

Τα multiplayer modes απαρτίζονται από τα γνωστά Team Deathmatch, Domination, Search and Destroy, Kill Confirmed, Gridiron (φανταστείτε ένα είδος Capture the Flag αλλά με μπάλα αντί για σημαία), Capture the Flag, Free for All, Hardpoint και το νέο War. Κάπου εδώ, πρέπει να τονίσω τον πραγματικά περιορισμένο αριθμό χαρτών του παιχνιδιού, μόνο εννιά (οι οποίοι γίνονται 10 με το Carentan που επιστρέφει ανανεωμένο, αν έχετε αγοράσει το season pass). Στο σύνολό τους, οι χάρτες είναι ναι μεν καλοσχεδιασμένοι και παραστατικοί, επιτυγχάνουν να διοχετεύσουν την ατμόσφαιρα του πολέμου στους παίκτες, ωστόσο περισσότερο παραπέμπουν σε αρένες μερικών τετραγωνικών μέτρων και λιγότερο σε πολεμικά μέτωπα. Ξεχάστε τις σχετικά μεγάλες εκτάσεις των MW, Black Ops και Ghosts. Η Sledgehammer, παρότι εφαρμόζει εκ νέου την φιλοσοφία των χαρτών τριών λωρίδων, δεν καταφέρνει να σχεδιάσει μεγάλους και αχανείς χάρτες (τηρουμένων πάντα των αναλογιών), όπως θα άρμοζε σε ένα παιχνίδι Β΄ Παγκοσμίου. Πολύ γρήγορα μπορείτε να πάτε από την μία άκρη του χάρτη στην άλλη, ενώ τα spawn εναλλάσσονται υπερβολικά γρήγορα. Αν είστε rushers θα υποφέρετε από το spawn camping, ενώ αν είστε εκ φύσεως καμπέρια δεν θα καταφέρετε να κρατήσετε για μεγάλο χρονικό διάστημα το αγαπημένο σας σημείο ανέπαφο, εξαιτίας του φρενήρη ρυθμού του παιχνιδιού. Προσωπικά θα ήθελα μεγαλύτερους χάρτες και όχι χάρτες για cage matches.

Μια πανοραμική άποψη του Headquarters.

Μια πανοραμική άποψη του Headquarters.

Μαζί με το Headquarters, το νέο War mode επίσης εντυπωσιάζει, στηριζόμενο στη στρατηγική και την οργάνωση. Δύο ομάδες των έξι έρχονται αντιμέτωπες σε τρεις ξεχωριστούς χάρτες σχεδιασμένους αποκλειστικά για το War. Η κάθε ομάδα αναλαμβάνει τον ρόλο του επιτιθέμενου ή του αμυνόμενου, με ενδιάμεσους στόχους το σαμποτάρισμα των εχθρικών οπλικών συστημάτων και την καταστροφή συγκεκριμένων objectives. Οι επιτιθέμενοι πρέπει να καταλάβουν τα εδάφη των αμυνόμενων, ενώ οι αμυνόμενοι ουσιαστικά πρέπει να καθυστερήσουν την επιθετική ορμή των αντιπάλων τους, στήνοντας οδοφράγματα και τοιχία. Απ' όσο μπορώ να γνωρίζω, το War παραπέμπει στο Operations του Battlefield 1 (σε μικρότερη κλίμακα φυσικά). Ωστόσο, δεν το τέσταρα σε βάθος, αφού με την παρέα μου είμαστε περισσότερο παραδοσιακοί, εμμένοντας σε Team Deathmatch και Search and Destroy. Το War πάντως μου έδωσε την εντύπωση ότι απαιτεί καλή εξάδα, επικοινωνία και συνεργασία. Αν μπείτε με τακτικές τύπου one man army, δεν θα επιβιώσετε. Ομολογουμένως ενδιαφέρουσα προσθήκη που δίνει άλλον αέρα στον multiplayer άξονα της σειράς.

Κλείνοντας με τα του versus multiplayer, πρέπει να αναφέρω το προβληματικό matchmaking, τουλάχιστον στις πρώτες μέρες κυκλοφορίας του παιχνιδιού. Επί μια εβδομάδα επικρατούσε αστάθεια στο σήμα, πότε τρεις μπάρες, πότε δύο, ξανά peer-to-peer, στο pre-game lobby έμενα κάνα μισάωρο μέχρι να βρεθεί ματς, αποσυνδέσεις. Για τα άγρια θηρία. Ευτυχώς η κατάσταση έχει βελτιωθεί. Άντε να δούμε.

Φυσικά, το Zombies mode επιστρέφει δριμύτερο. Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από μυστικιστικά πειράματα των Ναζί πάνω σε άψυχα σώματα, με σκοπό να επανδρώσουν το στρατό τους από ζόμπι. Μια επιστήμονας μαζί με μια τριμελή ομάδα, πρέπει να κλέψουν τη φόρμουλα που ανασταίνει τους νεκρούς, ώσπου κάτι πάει στραβά κλπ. Μέσω τετραπλού co-op, συγκεντρώνεστε με φίλους για να ξεπαστρέψετε ορδές και ατελείωτα κύματα από απέθαντους Ναζί, προσπαθώντας να επιβιώσετε. Όσο προχωράτε από πίστα σε πίστα, οι εχθροί αυξάνονται και δυσκολεύουν το έργο σας. Από τηn μεριά σας, συγκεντρώνετε χρήματα από τα kills που κάνετε, για να αγοράσετε όπλα, σφαίρες και attachments. Το Zombies mode έχει τέσσερις διαφορετικές classes (medic, control, offence και support) με ξεχωριστές ικανότητες, κάποιες σεβαστές σε αριθμό επιλογές παραμετροποίησης στα όπλα/attachments και διάφορα perks που ονομάζονται raven mods.

Previously on CoD’s Walking Dead.

Previously on CoD’s Walking Dead.

Ο οπτικός τομέας του WW2 παρουσιάζεται παρωχημένος, σχεδόν σε όλες τις πτυχές και εκφάνσεις του. Ξεκινώντας με την μηχανή γραφικών, της οποίας η ηλικία θυμίζει τις νότες της λατέρνας που παίζει το “Αγάπη που 'γινες δίκοπο μαχαίρι”, Σάββατο πρωί στην Ερμού. Φτάνει πια. Κούρασε. Εντάξει, παραδέχομαι ότι οι developers των CoD την ξέρουν και την χειρίζονται απ’ έξω και ανακατωτά. Δεν φτάνει πλέον αυτό. Δεν αρκεί, πώς το λένε. Είναι ντροπή της Activision και κατ’ επέκταση των στούντιό της που δεν παραδειγματίζονται από την αριστοτεχνική δουλειά της DICE στα Battlefield. Τί να τα κάνω τα εκπληκτικά χολιγουντιανά cutscenes και τα καλοδουλεμένα facial animations, όταν τα in-game γραφικά μοιάζουν ξεπερασμένα; Ηχητικά σας μένουν οι πειστικές ερμηνείες των ηθοποιών, οι ρεαλιστικοί ήχοι των όπλων, οι θορυβώδεις και εκκωφαντικές εκρήξεις. Η μουσική είναι συμπαθητική, αλλά δεν πλησιάζει το αριστουργηματικό/ονειρικό/επιβλητικό soundtrack του Modern Warfare 2, το οποίο θεωρώ ότι είναι το κορυφαίο στην ιστορία των FPS.

Ύστερα από μια ανώμαλη φουτουριστική διαδρομή, η σειρά Call of Duty επιστρέφει στις ρίζες της. Η θεματολογία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου θα μπορούσε να αποτυπωθεί με πιο εμφατικό τρόπο, αλλά ακόμα και έτσι θα χαροποιήσει τη μεγαλύτερη μερίδα των φανατικών CoD-άδων. Το campaign προσφέρει μπόλικη δράση για τις ώρες που διαρκεί, αλλά στερείται πρέπουσας σεναριακής εξιστόρησης. Το multiplayer, όπως ήταν αναμενόμενο, είναι τίμιο, ειλικρινές, αποτελώντας τον πολιορκητικό κριό του brand, ικανό να γεμίσει τις gaming ώρες με την παρέα σας. Μεγάλα αγκάθια αποδεικνύονται για πολλοστή φορά, ο ξεπερασμένος οπτικός τομέας, το προβληματικό matchmaking (μέχρι τώρα τουλάχιστον) και η εχθρική νοημοσύνη. Το Call of Duty: WW2 δεν καταφέρνει να κοιτάξει κατάματα τα μεγάλα CoD του παρελθόντος. Παρόλα αυτά, αν είστε σκληροπυρηνικοί φαν της σειράς, σίγουρα θα περάσετε καλά μαζί του.

  • Παικτική επιστροφή στις ρίζες
  • Ξέφρενη δράση
  • Το Headquarters ως social hub
  • Το War mode
  • Αναιμική αναπαράσταση των γεγονότων του Β΄ Παγκοσμίου
  • Αδιάφοροι χαρακτήρες
  • Αδύναμη νοημοσύνη
  • Λίγοι και μικροί χάρτες
  • Γραφικά
  • Ασταθές matchmaking (μέχρι να διορθωθεί)
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 7.5

ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ:PS4 (review στο Pro), Xbox One, PC
ΑΝΑΠΤΥΞΗ:Sledgehammer Games
ΕΚΔΟΣΗ:Activision
ΔΙΑΘΕΣΗ:IGE
ΕΙΔΟΣ:FPS
ΠΑΙΚΤΕΣ:Single-player, multiplayer
ΕΠΙΣΗΜΟ SITE:https://www.callofduty.com/wwii
HM. ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ:3/11/2017
PEGI:18
  • ObsessedGeorge

    Μόνο Battlefield.

    • Constantinos

      Πως και δεν έγραψες "Μόνο Let It Die"?

      • ObsessedGeorge

        Αν έγραφες review για free to play, τότε θα το έγραφα. 🙂

        • Constantinos

          Ρε ουστ!

          • ObsessedGeorge

            Έφυγα κιόλας με την ευχή σου να το ξανακατεβάσω!

    • Luffy-10

      Battlefield, και παλι Battlefield

  • Diogenis Pahakis

    το war ειναι 6 vs 6 ??? Omg χαχαχαχα καλα πλακα κάνουν?? ΜΟΝΟ BF1 ...περιμενω σχολιο του Τερμι! ωραιο review man.

    • Terminator

      Τί περίμενες, πόλεμο τύπου Bf1; Μόνο Bf1.

      Πάντως χαίρομαι που έχει κάτι παρόμοιο με το Operations, αυτού του τύπου τα modes είναι το μέλλον του multiplayer.

      • La Li Lu Le Lo

        Βλέποντας όλο τον χαμό με SW BF2 πολύ φοβάμαι το νεο battlefield που έρχεται

        • Terminator

          Θέλω να πιστεύω ότι δεν θα τολμήσουν να κάνουν αλητεία

  • PanosGR

    το τσιμπησα φετος..αλλα αυριο το δινω πισω θα χασω τα μισα λεφτα αλλα δεν πειραζει..καλα να παθω...60 ευρω για indie game.....

    • Constantinos

      Τι να σου πω τώρα ? Ότι έχεις άδικο?

      Η αλήθεια είναι ότι περίμενα περισσότερα από το συγκεκριμένο COD.

      • mitsoulas

        δηλαδή δεν κάνει το παιχνίδι? σε σχέση με τα cod τα παλιά και τα modern warfare? ίδιο με τα τελευταία είναι καμία βελτίωση?

        • Constantinos

          Το γράφω και στον επίλογο: το WWII δεν είναι σε θέση να κοιτάξει στα μάτια τα παλιά CoD (World at War, MW 1-2-3 και Black Ops 1-2). Υστερεί σε ποιότητα.

          Το campaign είναι τελείως νερόβραστο και ο τεχνικός τομέας μια απ τα ίδια. Το μουλτι στέκεται με περισσότερη αξιοπρέπεια αλλά έχει θεματακια με το matchmaking.

          Επίσης είναι τραγικός, ο αριθμητικος απολογισμός των 9 χαρτών. Μάλλον τους έπιασαν οι τσιγκουνιες!

  • nikolas22072014

    Μπράβο Κωνσταντίνε ωραίο κείμενο.
    Κρίμα που δεν μας εδωσαν ένα επικό campaign. Το multiplayer των παιχνιδιών με παγκόσμιους πολέμους μου είναι αδιάφορα.

  • Worms

    Θα το παρω σιγουρα αυτό το παιχνιδι αν και παιζω μονο single player.

    Kωνασταντινε γραφεις "Σου είπε κανείς ότι σε ένα CoD Β΄ Παγκοσμίου θέλει ο άλλος να προχωράει σκυφτός, μαχαιρώνοντας Ναζί από πίσω;"

    Στο Medal of honor Allied Assault//Frontline και Call of duty 1, πολλες πιστες ηταν εντελως stealth(δεν γινοταν αλλιως) και επρεπε να κανεις πολύ προσεκτικες κινησεις για να μην σε ακουσουν οι εχθροι. Αυτό ηταν ένα από τα προταιρηματα των παιχνιδιων. Επισης οι developers ειχαν πει ότι θελουν να το κανουν να μοιαζει με τα παλια παιχνίδια β παγκοσμιου πολεμου, οποτε λιγο πολύ ξεραμε τι θα περιμεναμε. Εμενα προσωπικα μου αρεσει που είναι ετσι

    Και το δευτερο που γραφεις "Δυστυχώς, το παιχνίδι δεν εμβαθύνει ούτε στο ελάχιστο στα δεινά του πολέμου και στηρίζεται αποκλειστικά στις επιφανιακές διαπροσωπικές σχέσεις της ομάδας του ήρωα. Νιώθετε ότι βιώνετε τη... Συντροφιά του Δαχτυλιδιού και όχι τη σκληρή πραγματικότητα του Β΄ΠΠ."

    Και αυτό το ειχαν πει οι developers εξ αρχης. Ότι θελουν να το κανουν περισσορτερο δραματικο και ανθρωπινο που θα βασιζεται στους χαρακτήρες. Προσωπικα και αυτό το βρισκω θετικο καθως το να ανεφερε λεπτομέρειες για τον β παγκοσμιο πολεμο χωρις να επικεντρώνεται στην σχεση που εχουν οι στρατιώτες μεταξυ τους θα ηταν καπως ανουσιο. Και οι ταινιες που εχουν βγει επικεντρώνονται στις σχεσεις αυτές. Αν εννοεις ότι θα ηθελες να δειχνει τις σχεσεις της ομαδας του ηρωα αλλα με πιο δραματικο τροπο και να δειχνει τις δυσκολιες που περνουν τοτε οκ. Δεν ξερω πως ακριβως το εννοεις

    Δεν βλεπω καποιο πραγμα στο review που να με κανει να μην το αγορασω. Ευτυχως τα λες πολύ αναλυτικα και παρολο που ο άλλος μπορει να εχει αλλα γουστα καταλαβαινει περι τινος πρόκειται. Ωραιο review! 🙂

    • Constantinos

      Ευχαριστώ προκαταβολικά για τα καλά σου λόγια.

      1. Από ένα Cod campaign περιμένω δράση, χαρακτήρες αξιομνημονευτους και έναν αρχικακο που να αποπνέει δέος. Κανένα από τα παραπάνω, δεν τα βρήκα στο WWII. Επίσης, προς τι τέτοια εμμονή στο στελθ και στην τακτική, από τη στιγμή μάλιστα που η απόδοση της εχθρικης νοημοσύνης κυμαίνεται σε χαμηλοτατα επίπεδα? Με αυτό το τρόπο, αυτό-αναιρείται η οποία προσπάθεια εμπλουτισμου του παιχνιδιού με στελθ μηχανισμούς.

      2. Προσωπικα δεν με νοιάζει τι υποσχέσεις έδωσαν. Το λέω αυτό διότι, ακόμα και αυτά που υποσχέθηκαν, δεν αποτυπωνονται σωστά in-game. Από τη στιγμή που παιχνίδι Β' ΠΠ αποφασίζει να ασχοληθεί με την απόβαση στη Νορμανδια, ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ να την παρουσιάζει σαν μια tutorial εισαγωγή με χαρακτήρα "ξεπέτας". Είναι υψιστο λάθος! Το παιχνίδι απ το ξεκίνημα του, σε προκαταβαλει αρνητικά για αυτό που θα ακολουθήσει. Παίζοντας το campaign, δεν διαισθανθηκα ποτέ τις μαζικές πολεμικές εχθροπραξιες και τον αντίκτυπο τους, όπως πχ. ίσχυε στην περίπτωση του World At War. Ένα παιχνίδι εμπνευσμένο από τη θεματολογία του Β' ΠΠ οφείλει να στηρίζεται στην ωμοτητα και στον ρεαλισμό, κάτι που στο WWII δεν υφίσταται.

      • Worms

        1. Κοιτα από το Call of duty 2 και μετα ειχαν περισσοτερη δραση. Φαινεται αλλαξαν οι developers. Το Call of duty 1 και το Medal of honor Allied Assault/Frontline (το οποιο το εφτιαξαν τα ιδια ατομα)ειχε πολλες αποστολες stealth πχ επρεπε να κλεψεις εγγραφα, να βαλεις τα ιδια ρουχα με τους εχθους, να αποφυγεις τα φωτα από τους πυργους, να μην χτυπησει ο σεναγερμος γιατι εχανες σιγουρα κλπ. Αυτές οι πιστες ηταν πολύ απολαυστικες και γι αυτό ηθελαν οι developers να ξαναγυρισουν στα παλια επειδή ο κοσμος ηθελε πολύ να θυμιζει αυτά τα παιχνίδια που ανεφερα και να μην εχει τοση βαβουρα σε ολες τις πιστες. Για μενα δεν ηταν μονο δραση ο β παγκόσμιος πολεμος. Οσον αφορα την ΑΙ εχεις δικιο. Αν δεν εχει την καταλληλη ΑΙ τοτε δεν επρεπε να βαλουν stealth.

        Οσον αφορα τον αρχικακο, νομιζω πως δεν ταιριαζει καθολου σε ένα παιχνιδι που αφορα τον β παγκοσμιο πολεμο. Τα ιδια παιχνίδια που ανεφερα πιο πανω δεν ειχαν αρχικακο. Είναι και ανουσιο. Προσπαθουν να το κανουν περισσοτερο ρεαλιστικο και όπως ηταν πραγματικα και όχι απλα ένα παιχνιδι με αρχικακο επειδη εχουν τα περισσοτερα παιχνίδια.

        Οσον αφορα τους αξιομνημόνευτους χαρακτήρες, δεν ξερω πως το εννοεις ακριβως. Πρεπει να το παιξω για να καταλαβω. Η αληθεια είναι όμως, ότι πλεον πολλα παιχνίδια επικεντρώνονται περισσοτερο στο να δημιουργησουν ενταση στο παιχνιδι και όχι να δειξουν χαρακτήρες που να δεθεις συναισθηματικα μαζι τους. πχ αυτά που λες στο review ότι ο ενας χαβαλές, ο άλλος αντιπαθητικος, ο άλλος γυαλλακιας κλπ, δεν το θεωρω κακο. Ισα ισα θελουν να κανουν να εχουν διαφορετικες προσωπικοττες και παραλληλα να μην σε κουραζει με την πλοκη. Υπαρχουν παιχνίδια που επικεντρώνονται στην πλοκη που εχουν αμεση σχεση με τους χαρακτητες και τα παιχνίδια που σου δειχνει κυριως τους χαρακτήρες για να μπεις στο κλιμα της ομαδας με τους νεοσύλλεκτους που είναι λογικο να μην τα περιμενουν όλα από αυτους και να δειχνει λιγο πιο "αναλαφρο"(με την καλη εννοια), όπως στο Medal of honor Pacific Assault. Εγω το θεωρω πολύ καλο αυτό.

        2. Θα συμφωνησω σχεδόν σε όλα με αυτά που λες. Είναι τραγικο να είναι tutorial η αποβαση στην νορμανδια. Οσον αφορα την ωμοτητα και τον ρεαλισμο καμια φορα γινεται λιγο υπερβολικο πιστευω. πχ το Battlefiled 1 που το επαιξα για λιγο, εβλεπα σκηνες απλα για να δειξει την ωμοτητα που λες και τιποτα παραπανω. Ενταξει καλο είναι να τις δειξει για λιγο αλλα μετα κατανταει λιγο μονοτονο. Προτιμω να δειξουν κατι περισσοτερο συγκινητικο και δραματικο κυριως με την παρεα του πρωταγωνιστη ετσι ώστε να αφορα αυτους η ιστορια

        Όταν το παιξω το παιχνιδι θα καταλαβω πως τα εννοεις αυτά. Μπορει να είμαι εντελως λαθος

  • La Li Lu Le Lo

    Το campaign έχει μερικές καλές στιγμές αλλά κυρίως κανεί ότι τα προηγούμενα σε σκηνικό δεύτερου παγκόσμιου Το πρώτα call of duty μας είχαν πάει και στο Ανατολικό μέτωπο που έγιναν οι μεγαλύτερες μάχες επίσης θα ήταν καλύτερα να δούμε και Αφρική που λόγω και Rommel θα μπορούσε ίσως να δούμε και γερμανική σκοπιά στα γεγονότα αλλά δεν θέλουν να πάρουν ρίσκα μετά απόβαση στην Ιταλία και τέλος Ειρηνικός Στο multiplayer ευτυχώς υπάρχει το war mode και τα zombies

    • Panzerfaust

      Και εγώ θα ήθελα να κάνουν στην άκρη την πολιτική ορθότητα και να δούμε τον Β' ΠΠ και απο τα μάτια των Γερμανών μια φορά, πιθανολογώ οτι λόγω του τεράστιου κοινού της US of A αυτό είναι λίγο δύσκολο αλλα το να βλέπεις συνέχεια Αμερικάνους σε έναν πόλεμο όπου η καρδιά του ήταν στο Ανατολικό μέτωπο καταντάει κουραστικό.

  • Rum Karadeniz

    Το Cod έχει φτιάξει ένα δικό του κοινό,αρκετά νεαρό είναι η αλήθεια,το οποίο θα στηρίξει και θα αγοράσει οποιονδήποτε τίτλο βγάζει η εταιρεία.Και το κάνει κυρίως για το multy,κάτι το οποίο έχει μεταλλάξει τον χαρακτήρα του παιχνιδιού.Παλιά παίζαμε τα Cod για το single και τα Battlefield για το Multy.Τώρα όλα multy δυστυχώς..Προσωπικά θεωρώ το Cod 2 το καλύτερο παιχνίδια για τον Β΄ Π.Π. (το οποίο αν θυμάστε είχε Αφρική,Αμερική και Ρωσία) ενώ τα πρώτα 2 modern warfare τα ευχαριστήθηκα όσο δεν πάει.Aυτό όμως είναι η χαμένη ευκαιρία της σειράς να επιστρέψει στις ρίζες της.Να κερδίσει πίσω αν θες εμάς που μάθαμε αλλιώς τα Cod.Ουδεμία βελτίωση,σε αντίθεση με το Battlefield το οποίο ψήνει ακόμα και εμένα που δεν είμαι του multy να το παίξω.Εν ολίγοις θα του έβαζα ένα 10 μόνο και μόνο για το ότι μπορείς να παίξεις σαν μαύρη ναζί Γερμανίδα η οποία καθαρίζει Αμερικάνους με το Mp40.Αυτό ούτε στο South Park θα το είχαν σκεφτεί.

  • ell- greco

    Είχε φανεί πως η ΕΑ είχε μυριστεί τι θέλαν οι gamers εν αντιθέσει με την Activiton που κοιμόταν. Μου έκανε εντύπωση πόσο γρήγορα ανακοίκωσαν το WW2 και αυτό το επιβεβαίωσα όταν έπαξα το παιχνίδι.. Δεν θυμάμαι να έχω βαρεθεί τόσο γρήγορα το multi σε COD, μια βδομάδα και έχω ήδη κορεστεί..

    Ναι, έχει δουλειά πάνω του, τα αίματα που μένουν στην πίστα, η αλληλεπίδραση των σφαιρων με το περιβάλλον κλπ, αλλά δεν είναι αρκετά σε καμία περίπτωση για τίτλο εν έτη 2017. ΕΛΕΟΣ με τις πολύ ΜΙΚΡΕΣ οι πίστες! κάντε τα RUSH (MW2) να τελειώνουμε! μόνο το Gustav Canon το απολαμβάνεις.. Πολύ θετικό το WAR που όντως είναι όπως το operations αλλά 6-7φορές μικρότερο σε μέγεθος και πανικό συγκριτικά με ΒF..

    Εν κατακλείδι, μόνο αν έχεις κανένα Clan αξίζει, για τον χαβαλέ κυρίως... κατά τα άλλα δεν αξίζει τα λεφτά του(βλ.season pass που έχω)..σου προσφέρει γρήγορο εύκολο shooting που καλύπτει τους cod fans, αλλά όχι εμάς τους gamers..

    • PanosGR

      το Gustav Canon η κοινοτητα την χαρακτιριζει ως το χειροτερο map...διοτι ειναι μεγαλη...η κοινοτητα θελει cage match!!!!!ειναι τρελο παντως το resprawn..δεν προλαβαινεις να παρεις ανασα....το quickscope sniper παντως πεφτει βροχη!!!!!!

      • Constantinos

        Γενικότερα στο παιχνίδι δεν παίρνεις ανάσα. Μόνο λαχανιασμα και τρεχαλα προσφέρει.

        Οι "στατικοι" παίκτες αρπαζουν πολλές μάπες.

  • Panzerfaust

    Έπρεπε να το περιμένουμε πως με την χιλιοειπωμένη ιστορία του D-day θα ακολουθούσε και ενα νεροβραστο σενάριο και εντάξει κακά τα ψέμματα από αυτά τα παιχνίδια δεν περιμένουμε πια ένα δυνατό σενάριο καθώς είναι γεγονός πως στοχεύουν κυρίως στο multi, στο multi όπου περιέχει μόνο 9 χάρτες προφανώς για να δώσουν και άλλους με dlc αργότερα.
    Δεν ξέρω κατά πόσο αξίζει να ασχοληθεί κάποιος με το CoD αν δεν είναι φανατικός φίλος της σειράς...