Sly Cooper: Thieves in Time Review
Ο Sly Cooper και η συμμορία του αλλάζουν developers και επιστρέφουν δριμύτεροι μετά από απουσία χρόνων. Μετά τη Sly Trilogy, η Sanzaru Games τώρα μας δίνει το νέο παιχνίδι της αγαπημένης σειράς, παραμένοντας πιστή στις παραδόσεις. Η αλήθεια είναι ότι σε αυτή τη γενιά τα platformers παραγκωνίστηκαν, αντίθετα με την προηγούμενη όπου ακόμη και η Microsoft προσπαθούσε να βγάλει πλατφορμιές της προκοπής! Στην προηγούμενη γενιά λοιπόν όπου το PS2 θριάμβευσε, οι τρεις βασικές σειρές της Sony ήταν platformers και μία εξ αυτών ήταν και η τριλογία Sly Cooper. Τώρα ο Sly, αφού είδε με την HD συλλογή ότι ακόμα περνάει η μπογιά του, ξαναμπαίνει στο PlayStation μας (αυτή τη φορά στο PS3) για να ξαναζήσει μεγάλες στιγμές. Περισσοτερα..
“Ου ου, Κράααατεεεεε, ου ου!” Ε ναι, είναι λίγο περίεργη η προσφώνηση, αλλά έτσι θα φωνάζουμε από εδώ και πέρα τον μεγάλο Έλληνα των video games (καλά εντάξει το “ου ου” μπορούμε να το παραλείψουμε). Γιατί αν είναι να τον φωνάξεις Κρέιτος τί την έχεις την ελληνική μεταγλώττιση; 
“Η καλή μας αγελάδα βόσκει κάτω στη λιακάδα.” Αυτό, κύριοι, είναι το νέο σλόγκαν της Capcom (πρώτα είχαν το “1, 2, 3 ζντο” αλλά τους το πήραν οι βάζελοι). Όπου αγελάδα βλέπε: gamers. Άρμεγμα μέχρι να στερέψουν τα μαστάρια μας (ή τα πορτοφόλια μας anyway). 
Μπόλικη δράση, λίγη επιβίωση και μια πρέζα τρόμου, ανακατεμένα με μια υποψία τραγικότητας και ανεκπλήρωτου έρωτα, μας δίνουν το Dead Space 3. Ο Isaac Clarkle βρίσκεται αντιμέτωπος με το πεπρωμένο του. Τις κοτρόνες... Τις κοτρόνες που τόσο μισεί... 
Σκίσε μου τα βάρδουλα Capcom, άλλαξε μου τα φώτα ΕΑ, κάνε με να πω τον δεσπότη Παναγιώτη Activision, δώσε μου κι άλλο σκουπιδαριό Ubisoft, χρέωσε μου τον αέρα που αναπνέω Microsoft, βγάλε κι άλλο Mario Nintendo, αφαίρεσε κι άλλες λειτουργίες απ'το PS3 Sony. Χτυπήστε με αλύπητα, μ'αρέσει! 
Τον περασμένο Ιούνιο στην Ε3, στην press conference της Sony, γελούσα με τη “χοντρή” που είχε απλώσει τα ξύγκια της στο πάτωμα της πίστας και μάταια προσπαθούσε να κάνει μάγια με το Playstation Move μπροστά από μια οθόνη, στην παρουσίαση του Wonderbook. 
Όταν η Capcom αναπολεί... χρεώνει! Το 1994 η Capcom τα έφτιαξε με την Marvel. Ήταν φυσικά ένας γάμος συμφέροντος, αφού η σύμπραξη των δύο εταιρειών έμελε να δημιουργήσει ένα δυνατό franchise που θα τάραζε συθέμελα τα arcade και την παντοκρατορία της Umbrella Corp- εεεε της Sega εννοούσα. 
Aν και δε το γνωρίζουν πολλοί, η σειρά Tekken είναι βασισμένη στην Ελλάδα. Από εδώ εμπνευστήκαν οι άνθρωποι της Namco το combo οικογενειοκρατία με πισώπλατες μαχαιριές. Ολόκληρο το σόι Mishima, από προπάππου μέχρι δισεγγονό και από ανιψιά μέχρι νύφη, έχοντας γύρω τους κάθε καρυδιάς καρύδι, πλακώνονται με την πρώτη ευκαιρία. 
To Papo and Yo καταφέρνει να ξεχωρίζει χωρίς να διαπρέπει στον τεχνικό τομέα, στους μηχανισμούς ή στο σενάριο. Το καταφέρνει γιατί πραγματεύεται ένα τόσο λεπτό και σοβαρό ζήτημα όπως η οικογενειακή βία και δεν χάνει ούτε στιγμή τη σοβαρότητα και τον σεβασμό του στο θέμα. 
Μέσα απ' τον πόνο του αβάσταχτου, ο τρόμος για το άγνωστο και η νοσταλγία του αδυσώπητου χορεύουν στην ηλιοκαμένη συννεφιά της ψυχής. Ο άνεμος με παίρνει μακριά λυσσομανώντας μια πνιγηρή ωδή φόβου, που δεν με τρομάζει αλλά αφήνει τα σημάδια της στους στενούς διαδρόμους του κιγκλιδωματικού αναπάντεχου.