Assassin's Creed II PC Review

, Κυριακή 14 Μάρτιος 2010 0  

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι βασικό. Δεν έχω κανένα, μα κανένα πρόβλημα να περιμένω πέντε-έξι μήνες παραπάνω για να κυκλοφορήσει ένα παιχνίδι στο PC. Σοβαρολογώ. Δεν έχω. Αρκεί μονάχα να έχουμε να κάνουμε με μια σωστή μεταφορά κι όχι με μια προχειροδουλειά. Αυτός ήταν και ένας λόγος που δεν παραπονέθηκα για την καθυστέρηση του πρώτου Assassin’s Creed, καθώς η PC έκδοση ήταν ομολογουμένως καλύτερη σε όλους τους τομείς από την αντίστοιχη που είχε κυκλοφορήσει στα X360 και PS3. Ήλπιζα ότι το ίδιο θα συνέβαινε και με το sequel του, αλλά φαίνεται ότι η Ubisoft… το έχει χάσει το θέμα.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Όπως με τα περισσότερα παιχνίδια της Ubisoft πλέον, η PC έκδοση έφαγε μια αδικαιολόγητη καθυστέρηση. Οι επίσημες δηλώσεις έλεγαν ότι η καθυστέρηση οφειλόταν στην προσπάθεια των developers να προσφέρουν ένα ποιοτικότερο παιχνίδι στην PC πλατφόρμα. Είχα προσπεράσει το γεγονός ότι η game engine είναι σχεδόν ίδια με αυτήν του πρώτου μέρους και είχα παραμελήσει τις δηλώσεις καταπολέμησης της πειρατείας στο PC, που είχε κάνει την ίδια περίοδο η εταιρεία. Είχα πει ότι άξιζε να περιμένουμε προτού κρίνουμε την στάση της εταιρείας. Fast forward μερικούς μήνες και εδώ είμαστε με το Assassin’s Creed ΙΙ στα PC και το νέο, online, σύστημα προστασίας του.

Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό όταν το εγκατέστησα, ήταν να κάνω μερικά τεστ στο σύστημα προστασίας. Και ομολογώ ότι δεν αντιμετώπισα κανένα πρόβλημα. Δοκίμασα το παιχνίδι ενώ έκανα upload με full ταχύτητα και δεν βίωσα ούτε έναν αποσυγχρονισμό, πράγμα που αν μη τι άλλο με χαροποίησε. Ενώ έπαιζα, δοκίμασα μερικά resets στον router και το παιχνίδι (όπως ήταν αναμενόμενο) σταμάτησε. Μόλις αποκαταστάθηκε η σύνδεση με τον κεντρικό server της Ubisoft, το παιχνίδι συνέχισε κανονικά από το σημείο που είχε σταματήσει κι όχι από το προηγούμενο checkpoint, χάρης του patch για την νέα έκδοση του προγράμματος προστασίας που έχει γίνει ήδη διαθέσιμη.

Πρόβλημα (και νεύρα) λοιπόν, θα αντιμετωπίσουν μονάχα όσοι έχουν ασταθείς συνδέσεις. Προτού βιαστεί κάποιος να με κρίνει, όχι, δεν συμφωνώ καθόλου με αυτό το σύστημα προστασίας, ιδιαίτερα όταν μιλάμε για single player παιχνίδια. Θέλω ρε άνθρωπέ μου το παιχνίδι που αγόρασα, όταν ‘πέσει’ ο ISP μου για τον Χ λόγο, να το παίξω. Ε, με το νέο σύστημα της Ubisoft δεν μπορώ. Και δεδομένου ότι το εν λόγω σύστημα δεν έχει ‘σπάσει’ ακόμα, προβλέπω την Ubisoft να μένει με αυτό για αρκετό καιρό (κοινώς, την κάτσαμε την βάρκα έτσι και τα παίξουν οι γραμμές μας).

Κι όμως, ακόμα και σε τέτοια σενάρια το DRM δεν μάσησε και όλα δούλεψαν ρολόι

Αν νομίζετε δε, ότι το DRM είναι το χειρότερο πράγμα που θα αντιμετωπίσετε στο Assassin’s Creed ΙΙ για το PC, αυταπατάστε. Η Ubisoft διέθεσε όλους της τους πόρους στην δημιουργία του συστήματος προστασίας και έγραψε στα ‘μπιιιιιιιιιπ’ της την ποιότητα της μεταφοράς. Μιλάμε για μια προχειροδουλειά που ξεπερνάει ακόμα και την αντίστοιχη του Splinter Cell: Double Agent. Δεν ξέρω από που να ξεκινήσω. Από τα επιεικώς τραγικά pop-ups; Από τις χαμηλής ποιότητας σκιάσεις που διακοσμούν τις πίστες και εξαιτίας του dynamic day-night cycle κυριολεκτικά καταστρέφουν το οπτικό θέαμα; Από την απουσία ενδείξεων για τα κουμπιά του πληκτρολογίου; Από το τραγελαφικό mouse acceleration; Από τα crash-αρίσματα που είχα με τον quadcore μου (και έπρεπε να θέτω το affinity στους δύο πυρήνες για να είμαι stable); Από τις τραγικές επιδόσεις του τίτλου στο σύστημα δοκιμής (μα είναι δυνατόν αυτό το… έκτρωμα, να τρέχει με 35-70fps σε τετραπύρηνο με GTX295 και 4GB μνήμη);

Η μεγαλύτερη πλάκα της υπόθεσης είναι ότι το πρώτο Assassin’s Creed δεν υπέφερε από κανένα από τα παραπάνω προβλήματα. Τι σκ@τά λοιπόν έκανε η Ubisoft τους επιπλέον μήνες για την ποιότητα της PC έκδοσης; Α ναι, ξέχασα… μας πρόσφερε το νέο DRM. Κόκκινη κάρτα ρε Ubisoft. Κόκκινη κάρτα λέμε!

Το παιχνίδι συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε το πρώτο. Templars εναντίον Assassins και ο Desmond στην μέση να προσπαθεί να ρίξει την Lucy. Όπως θα γνωρίζετε ήδη, δεν παίρνετε τον ρόλο του Altair αλλά του monsieur Ezio. Μετά την δολοφονία του πατέρα του και των αδελφών του, ο Ezio ανακαλύπτει ότι η φαμίλια του ανήκει στους Assassins και ορκίζεται να πάρει εκδίκηση για τον χαμό των δικών του. Το παιχνίδι διαδραματίζεται στην Ιταλία και θα επισκεφτείτε γνωστές πόλεις της, όπως την Βενετία, ενώ θα δείτε αρκετά ιστορικά πρόσωπα όπως τον Leonardo Da Vinci. Το σενάριο του Assassins Creed 2 είναι το μεγαλύτερο όπλο του παιχνιδιού, οπότε δεν πρόκειται να σας χαλάσω την εμπειρία με περισσότερες λεπτομέρειες. Θεωρώ όμως ότι είναι άξια αναφοράς τα codex που μαζεύετε για τις τελευταίες μέρες του Altair, καθώς επίσης και για την αποκάλυψη της “Αλήθειας” από κρυμμένα βίντεο, όπου αποκτούν νέο νόημα οι έννοιες του παραδείσου, του μήλου, των πρωτόπλαστων και του Θεού. Πραγματικά, συγχαρητήρια στους σεναριογράφους.

Και εδώ βλέπουμε τα εκπληκτικά textures που μόνο η Ubisoft μπορεί να μας προσφέρει. Εύγε!

Το gameplay κυμαίνεται στα γνωστά επίπεδα του προκατόχου του. Ο Ezio σκαρφαλώνει και πηδάει σαν τρελός για να φέρει εις πέρας τις αποστολές του και σε αντίθεση με τον Altair, το καμάρι μας ξέρει να κολυμπάει. Η Ubisoft εισάκουσε τα παράπονα των gamers και προσπάθησε να προσφέρει ποικιλία, ώστε η όλη gaming εμπειρία να μην καταντάει επαναλαμβανόμενη. Εν μέρει, τα κατάφερε όσον αφορά το main story, αφού δεν θα παρατηρήσετε το γνωστό, βαρετό μοτίβο του πρώτου μέρους.

Οι δευτερεύοντες αποστολές όμως είναι λιγοστές και καταντούν γρήγορα βαρετές και ανούσιες. Λεπτομέρειες όπως η πρόσληψη ληστών ή το ρίξιμο χρημάτων για αποπροσανατολισμό των φυλάκων είναι χαρακτηριστικά που χτυπάνε όμορφα στο μάτι μονάχα την πρώτη φορά. Μετά από λίγο καταντούν ρουτινιάρικες, με αποτέλεσμα η Ubisoft να κάνει τα λάθη του παρελθόντος. Και σαν να μην έφτανε αυτό, οι περισσότερες δευτερεύουσες αποστολές υπάρχουν απλά και μόνο για να κερδίσετε επιπλέον χρήματα, ώστε να αγοράσετε νέο εξοπλισμό ή να αναβαθμίσετε την ‘βίλα’ σας. Μπορείτε όμως άνετα να καταφέρετε κάτι τέτοιο και με τα χρήματα που κερδίζετε από τις κύριες αποστολές. Τα μοναδικά side-quests που έχουν νόημα, είναι οι αποστολές για τα codex και για την στολή του Altair. Όλα τα υπόλοιπα μπορείτε άνετα να τα προσπεράσετε.

Τώρα που αναφέρθηκα στην βίλα, ας δούμε το σύστημα οικονομίας και τα όπλα. Το σύστημα οικονομίας είναι υπεραπλουστευμένο, καθώς απλά αναβαθμίζετε τις τράπεζες, τα μπουρδέλα, τα ορυχεία και διάφορα άλλα καταστήματα της βίλας σας. Η εν λόγω αναβάθμιση αυξάνει την ποιότητα της βίλας, με αποτέλεσμα να έχετε περισσότερα έσοδα. Δεν θα χρειαστεί να την μανατζάρετε αλά SimCity, οπότε μην ανησυχείτε.

Η συνάντηση στα κεντρικά της Ubisoft σχετικά με την καθυστέρηση της PC έκδοσης στο κατασκόταδο. Ε ρε ένας ''Ezio'' που σας χρειάζεται!

Στις διάφορες πόλεις που θα επισκεφτείτε θα βρείτε γιατρούς, σιδηρουργούς και εμπόρους. Από αυτούς μπορείτε να αγοράσετε νέα όπλα, ασπίδες, ρούχα ή ακόμα και χάρτες με την τοποθεσία διάφορων θησαυρών. Ο καλός σας φίλος Leonardo (Da Vinci) μπορεί επίσης να αναβαθμίσει τα υπάρχοντα όπλα σας με τα codex που μαζεύετε, οπότε καλό θα είναι να τον επισκέπτεστε. Όλα αυτά (και σε συνδυασμό πάντα με τις παρκουρίστικες ικανότητες του Ezio) δίνουν μια ελευθερία στο πως θα πλησιάσετε και θα αντιμετωπίσετε τους αντιπάλους σας, εφάμιλλη με εκείνη του πρώτου μέρους.

Τα παραπάνω βέβαια, θα είχαν ουσιαστικό νόημα αν σας βοηθούσαν στις μάχες σας, σωστά; Δυστυχώς όμως, δεν κρίνονται απαραίτητα ώστε να δικαιολογούν τον λόγο ύπαρξής τους, πέρα από το να υπάρχουν απλά και μόνο για να προσφέρουν μια υποτιθέμενη ποικιλία στον τρόπο αντιμετώπισης των αντιπάλων σας. Το σύστημα μάχης του Assassin’s Creed ΙΙ πάσχει. Μπορείτε άνετα να επικρατήσετε σε όλες τις μάχες, απλά και μόνο με την σωστή χρήση των evades και counter-attacks, χωρίς καν να έχετε “δυνατά” όπλα. Το ΑΙ των αντιπάλων είναι για κλάματα. Οι δε νέες ικανότητές σας, όπως το να αφοπλίσετε έναν αντίπαλο είναι καλοδεχούμενες, αλλά όπως τα side-quests, είναι ανούσιες και καταντούν γρήγορα βαρετές. Ναι, την πρώτη φορά που θα αφοπλίσετε έναν αντίπαλο θα πείτε “καλη φάση!” Ε την 15η φορά που θα το κάνετε, θα πείτε “ω ρε μάνα μου βαρεμάρα, τόσο χλαπάτσες είναι και χάνουν τόσο εύκολα το όπλο τους;”

Με τον τεχνικό τομέα θα ασχοληθώ εν τάχει, καθώς δεν αξίζει καν να αναφερθώ σε αυτόν. Τον κάλυψα (κατά κάποιο τρόπο) στην τέταρτη παράγραφο και μπορώ να τον συνοψίσω σε μια λέξη: απογοητευτικός. Τουλάχιστον για τα δεδομένα του PC. Την κατάσταση σώζει το voice-work που είναι πολύ καλό, αν και ο συνδυασμός των ιταλικών και αγγλικών λέξεων καταντάει τόσο γελοίος, όσο το να βλέπεις στον δρόμο έναν Κρητικό και να σου λέει “how do you do ρε γρόθε; Ιντά καμές οψές;”

Μην βγάλεις άχνα και θα σου πάρω ένα X360 για να χαρείς το παιχνίδι!

Καταλήγω στο ότι το Assassin’s Creed ΙΙ είναι ένα καλό παιχνίδι με ένα πάρα πολύ δυνατό σενάριο. Είναι τόσο δυνατό το σενάριο, που θα ωθήσει όσους ασχοληθούν μαζί του να το ολοκληρώσουν, παρά τα όποια προβλήματά του. Πολλά από τα χαρακτηριστικά του, όπως τα side-quests, το υποτιθέμενο αναβαθμισμένο σύστημα μάχης, η χρησιμότητα των ακριβών όπλων και το μάζεμα των χρημάτων, ‘μπάζουν’ από παντού. Η δε αναμονή της έκδοσης για το PC, πολύ απλά δεν άξιζε. Έχει ένα κάρο προβλήματα που την χαντακώνουν ανεπανόρθωτα, my dear PC gamers!

+ Δυνατό σενάριο
+ Το τελικό βίντεο της “Αλήθειας” είναι εκπληκτικό και αξίζει να το δείτε
+ Ποικιλία στο main story
+ Διατηρεί το παρκουρίστικο στιλ του πρώτου μέρους

- DRM
- Τραγικό mouse acceleration
- Αδικαιολόγητα βαρύ με μέτριο τεχνικό τομέα
- Καθυστέρηση μηνών για ένα τόσο πρόχειρο port
- Οι δευτερεύουσες αποστολές καταντούν γρήγορα βαρετές
- Γελοίος συνδυασμός ιταλικών και αγγλικών λέξεων
- Ανούσιο σύστημα αναβάθμισης των όπλων
- Τραγικό ΑΙ για ακόμη μια φορά
- Απουσία ενδείξεων των πλήκτρων

BAΘΜΟΛΟΓΙΑ: 7.5

Πλατφόρμα: PC (Xbox 360, PS3)
Έκδοση: Ubisoft
Ανάπτυξη: Ubisoft Montreal
Διάθεση: CD Media
Είδος: Action adventure
Παίκτες: 1
Επίσημο Site: www.assassinscreed.com
Ημερομηνία Kυκλοφορίας: 5/3/2010
PEGI: 18